Για την περιπλάνηση ενός... Προφήτη

Skipper

2011-11-23T23:04:00.001+02:00

Νυχτώνει πιο γρήγορα από ότι το επιτρέπω, πλέον. Ο νους γέμισε. Οι σκέψεις κλέβουν τη σιωπή. Κάποιος ισοπεδώθηκε. Κάποιος τελμάτωσε. Κάποιος έμαθε. Ένας ακόμη επισκέπτης. Ένας ακόμη παρατηρητής. Τρέχει στο δρόμο για να ξεφύγει. Φουντώνει. Γίνεται μια αδυσώπητη φωτιά. Καίει. Πονάει. Κρυώνει. Ισοπεδώνει. Χάνει. Χάνει σε ένα παιχνίδι με τον ουρανό. Κάποιος κρατάει. Κάποιος ισορροπεί. Και κάποιος επιστρέφει.

Με χτυπάει δυνατά στο στήθος. Μερικά πρωινά τώρα με ξυπνάει. Μερικά βράδια τώρα, μου χαλάει τον ύπνο. Φωνάζει για επιστροφή. Φωνάζει για υποδούλωση. Φωνάζει να ακούσω. Αρνούμαι. Η μάχη με το «εγώ». Η μάχη με τον εαυτό. Θέλω να του πω να φύγει. Θέλω να είχα τη δύναμη. Θέλω να έχω τη θέληση. Τα πόδια δικά μου, οι αποφάσεις δικές μου, μέσα από χέρια σπασμένα πάνω στο τιμόνι του αυτοκινήτου.

- Είμαι η μόνη σου σωτηρία για να μείνεις.

Κάποτε με έσωσες. Κάποτε με σκλήρυνες. Κάποτε σε κοίταξα βαθιά. Κάποτε έγινα εσύ, γιατί νίκησες. Ήταν ο εγωισμός που μιλούσε. Είναι η αυτοπεποίθηση που μιλάει. Σαν εγώ κερδίζω. Σαν εσύ χάνω. Είμαστε το ίδιο, ήρθε ο καιρός να ευθυγραμμιστούμε. Είπα θα σε αφήσω πίσω. Είπα θα σε σκοτώσω. Μα, μέχρι σήμερα μόνο έναν άνθρωπο έβλαψα… εμένα. Με έχασα, χάνοντας σε. Θέλει θάρρος. Θέλει τόλμη.

- Χάνεσαι. Κρατήσου. Τι έπαθες; Μίλα μου. Μίλα μου.

Μίλα μου. Μίλα μου! Και σταμάτα να μιλάς. Μίλα μου. Κοίτα με. Θέλει τόλμη. Θέλει εκείνη τη νοσταλγική γοητεία. Τρέχεις. Μπαίνεις στη θέση μου. Ζητάς. Πάλεψα αρκετά. Εξαντλούμε. Αντιμετωπίζω πολλούς, αντιμετωπίζω και σένα. Ένας ακόμη. Ένας από τους πολλούς. Μα, ξεχείλισα. Τα μάτια ξεχείλισαν. Προσπαθώ να τα εγκλωβίσω, έχοντας γίνει το θέλω μου. Δεν υπακούν. Αν γίνω εσύ… θα υπακούσουν. Αν είμαι εσύ, θα σταματήσουν όλα.

Ακόμα και αν γίνω εσύ, ισοπεδώθηκα. Ψάχνω δύναμη. Τη βρίσκω για δευτερόλεπτα πριν την χάσω. Για μια στιγμή σκέφτομαι να γίνω από κείνα τα ενεργειακά βαμπίρ, μα με προλαβαίνεις. «Δεν έχεις λόγο», και ας έχω χιλιάδες. Τα μάτια μου κλείνουν. Τα παράθυρα ανοίγουν. Άνοιξε και έκλεισε. Νιώθω. Δε το έκοψα ποτέ. Είναι να σαν τον λώρο, μόνο που εσένα σε περιέθαλψα μέσα μου. Εσένα σε άφησα να υπάρχεις.

- Αυτοπεποίθηση, μικρέ. Και μη ξεχνάς έχεις την ταυτότητά σου. Κράτησε την σφιχτά και προχώρα. Αν όχι, κατέβα κάτω, κλέψε κάποια άλλη, γίνε κάτι άλλο, γίνε ένας όμορφος υποκριτής, μα μη περιμένεις. Μη γυρίσεις.

Μόνο αν σου λείψει. Μόνο έτσι. Ευθυγράμμισε. Συγκέντρωσε. Έλεγξε. Και κρύψου. Τρία χαρακτηριστικά, όλο δικά σου. Εκείνο το μεσημέρι εσύ σχεδίασες. Τότε περίμενες μόνο να περάσουν όλα. Τότε κοίταγες με μάτια αθώα. Τώρα, ξέρεις. Μπορείς να δεις κατάματα. Μπορεί κάποια πράγματα να εισέλθουν μέσα σου, και να σε ενοχλήσουν. Δες κατάματα. Και ύστερα πιες. Αν αντέχεις θα το μάθεις εκεί.

- Μικρέ…

Ο μεγάλος πέθανε. Τον γονάτισαν. Τον άφησαν να αιμορραγεί. Το έκανε με ελπίδα. Το έκανε με σθένος. Ξέρεις… μάγεψε. Ανέβηκε στο βάθρο. Έγινε ήρωας, πριν πέσει στα δικά του γόνατα. Αν μπορούσες να κλείσεις τα μάτια και να δεις, θα δάκρυζες. Αν μπορούσα να τα κρατήσω βρώμικα για μέρες, θα αδιαφορούσα. Θέλω το μετά. Θέλω το σίγουρο μετά. Κουράζομαι. Εγώ το λέω, μα εγώ δεν το υπακούω.

- Ανίκανος μέχρι αποδείξεως της ανύπαρκτης ικανότητας της…

Κέρδισε, αν τολμάς, πίνοντας λίγο ακόμα. Δροσίζοντας τα χείλη σου λίγο ακόμα. Διώξε την ένταση. Γίνε εγώ, ή γίνε εσύ, με ταυτότητα. Γίνε κάτι. Είσαι ο εαυτός μου, και είμαι το κομμάτι εκείνο. Αναγέννηση δεν υπάρχει. Βεβήλωση της έννοιας. Ένας δρόμος, ένα σπήλαιο ακολούθα. Ακούς; Ακολούθα. Εγώ δε μπορώ να σε διώξω, η δύναμη μου έγινε αδυναμία. Ακολούθα, ξέρω ότι είναι το μόνο που σκέφτεσαι.

Ακολούθα, μα δε θα με βρεις πίσω ξανά. Θα χαθώ. Θα βρω τρόπο να εξαφανιστώ, αρκεί να το κάνεις εσύ, γιατί εγώ δε μπορώ. Η ιδέα με σκοτώνει, η πράξη; Η πράξη. Αυτή… κάτι έχει να πει, αλλά όχι σε μένα. Όλοι ερμηνεύουν, ακούν, μόνο αυτό που τους βολεύει. Δεν ακούν, δε ψάχνουν τη συνέχεια. Δειλιάζουν. Εσύ το μισούσες. Δειλιάζουν, κράτα τους μέσα σε εκείνες τις λαχταριστές φάτσες. Κάθισε απέναντι, και παρακολούθα το κίτρινο φως, παρακολούθα το λευκό να τους ντύνει, να γίνεται μαύρο.

Η αδυναμία μου σε φωνάζει. Προσπαθώ. Δε το βλέπεις;!; προσπαθώ…

(θέλω να πάω στο χωριό, θέλω να κάτσω στο μπαλκόνι, να βλέπω τα φώτα των τριών κάστρων, θέλω να κλείσω τα μάτια πάνω στην κούνια, θέλω να πάω πίσω στο ερημοκλήσι, θέλω να πάω στο ρολόι, θέλω να δω αν υπάρχει ακόμα εκείνη η φράση, θέλω να δω τη θάλασσα από το παράθυρο στο δώμα, θέλω να μεθύσω στο μπαλκόνι, θέλω να κρυώσω εκεί, θέλω να ανέβω στα κεραμίδια, να κάτσω εκεί, θέλω να ζωγραφίσω ξανά, θέλω να σχεδιάσω, θέλω να φωτογραφίσω, θέλω… να πάω στο χωριό, θέλω να πάω εκεί ή μαζί σου ή με κανέναν)

I do I dream again…

Ότι Να 'Ναι

2011-10-08T23:02:00.004+03:00

Είναι η ζωή ένα αίνιγμα. Απόψε, θέλησα να βρεθώ εδώ, μα μια ψυχή σπιτώθηκε μαζί μου. Θέλησε να με κάνει να θυμηθώ την εποχή εκείνη που ήμασταν μικρά, την εποχή εκείνη που τρέχαμε σε κάποια αγκαλιά, σε ένα οικείο τραπέζι. Θέλησε να μου θυμίσει την έννοια της συντροφικότητας, της αγάπης, της ελευθερίας. Δε ξέρω αν είχε δικαίωμα να το κάνει, μα βρέθηκε εδώ, και πρέπει να την ευχαριστήσω για αυτό.

- Μπέρι, θέλω να φάω.

- Τι λες μωρέ; Άντε σβήστο.

- Ρε συ, πεινάω!!! Φέρε φαί από την κουζίνα!!

- Σβήστο, γιατί θα μας παρεξηγήσουν.

- Χέστηκα. Δικαίωμά μου να κάνω και να σκέφτομαι ότι εγώ θέλω.

- Τι να πω εγώ τώρα;

- Μιλάς. Δε γράφεις. Και πεινάω!!!!!

- Πήδα.

- Τι πράμα;

- Π-η-δ-α…ετσι λέει η μαμά μου, όταν της λέω ότι πεινάω.

- Ναι, αλλά πεινάω, δε θέλω να πηδήξω. Αν αρχίσω να ξενοπηδάω, δε νομίζεις ότι θα έχω πρόβλημα;; Ε μπέρι;

- Μπροστά μου να μη το κάνεις και δε με ενδιαφέρει.

- Χμ… οκ. Σήκω ντύσου, πάμε να πηδήξουμε.

- Ποιον;

- Ρε συ, ώρες-ώρες έχεις κολλήματα, το ξέρεις; Το ποιον έχει σημασία;

- Ωραία και τι θα πούμε σε αυτόν που θα συναντήσουμε, «κάτσε κάτω, ήρθε η ώρα σου;» ότι κάνει η Τρόικα σε μας;

- Ρε μπέρι! Ο μπέρι μπέρι! που δε τιμάς καν το όνομα που μου έδωσες!!!

- Μπέρι κοίτα εδώ. Μπορείς να με βρεις μέσα σε αυτή τη φωτογραφία;

- Κάτσε να σκεφτώ… είσαι μωρό, μόλις έχεις γεννηθεί από ότι καταλαβαίνω από την ημερομηνία, και εντελώς τυχαία, βρίσκεσαι μέσα στο καρτελάκι που έχεις στο χέρι;

- Βρίσκομαι μέσα στο καρτελάκι; Δε βγάζει νόημα.

- Τι θες να πω; Ωραία μάτια, ωραίο πρόσωπο, πολύ ωραίο μωρό; Ή μήπως να πω ότι γεννήθηκες ενήλικη; Τι προτιμάς;

- Εγώ είμαι 18 ετών και 24 μηνών και 13 ημερών.

- Μου αρέσει που κλέβεις. Δηλαδή στο γαμπρό που θα σου βρω, να του πω 18 προς 19;

- Τι να του πούμε τώρα αυτουνού;

- Να βρει νου!

- Νου λέγανε τον Αριστοτέλη και όταν έλειπε από την «τάξη», έλεγαν λείπει ο νους.

- Αποφεύγεις την παντρειά ή ειν ιδέα μου;

- Αν με ήξερες λίγο, θα ήξερες ότι η παντρειά δεν είναι αυτό που θέλω. Ποιο το ποιον σου μπέρι μπέρι;

- Ρε μπέρι… Ρε μπέρι… εγώ για σένα. Τώρα, που φεύγω να σε αφήσω σε καλά χέρια να μην έχω την έγνοια σου….

- Που πας;

- Δε σε είπα;

- Όχι.

- Κακώς!

- Όταν πας Ιταλία εγώ που θα πάω;

- Εεεε…….. Ξέρω….

- Μπράβο μπέρι.

- Ρε μπέρι, κάνε την τηλεόραση να δείχνει και Alpha, θέλω να δω Mr and Mrs Smith.

- Μπέρι… που λες να κοιμηθούμε σήμερα;

- Που να κοιμηθούμε; Στο καναπέ βλέποντας dvd με κεράκια.

- Πολύ μελό. Δεν έχω διάθεση σήμερα…. Θέλω… θέλω να βρεθώ σε ένα δωμάτιο που ξέρω, να κοιτάω τα αεροπλάνα να φεύγουν να έρχονται, και στο βάθος να είναι η θάλασσα. Θέλω να πάω εκεί, αλλά να είναι όλα όπως την προηγούμενη φορά, μπορείς να μου το δώσεις;

- Τι να σου δώσω;

- Αυτήν την εμπειρία-ανάμνηση πίσω.

- Δεν την έκλεψα.

- Τότε, κάποιος άλλος μου την έκλεψε, και πρέπει να την πάρω πίσω.

- Το «Μπέρι Μπέρι σε περιπέτειες».

- Τίτλος ταινίας;

- Όχι. Η ζωή σου.

- Κοροϊδεύεις. Αλλά… αλλά…

- Δε κοροϊδεύω κάνω ότι κάνεις και εσύ.

- Αντιγράφεις; Μπορείς; Νόμιζα ότι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί, με ελάχιστες ομοιότητες, αλλά διατηρούν κάθε στιγμή τη δική τους μοναδικότητα.

- Φιλοσοφικά ερωτήματα θα ανοίξουμε νυχτιάτικα;

- Ελευθερία ή φυλακή;

- Φυλακή!

- Ελευθερία μπέρι. Ελευθερία και πάλι ελευθερία. Μόνο έτσι διατηρείσαι ακόμα περισσότερο. Μόνο έτσι, επιλέγεις ότι εσύ θες χωρίς περιορισμούς. Ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις ότι θες; Αρκεί να βρεις τον κατάλληλο τρόπο να γίνει; Αρκεί να ξέρεις τι είναι αυτό που πραγματικά θες;

- Το ξέρεις ότι δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία;

- Είσαι σίγουρη;

- Έτσι νομίζω.

- Έχω το δικαίωμα να φύγω από οπουδήποτε όποια στιγμή θέλω; Έχω δικαίωμα να πράξω ότι θέλω; Έχω δικαίωμα να είμαι ο εαυτός μου οποιαδήποτε στιγμή;

- Δε μπορείς να κάνεις ότι θέλεις.

- Γιατί; Τι με δεσμεύει;

- Βγες στο δρόμο χωρίς ρούχα, θα σε συλλάβουν; Πήγαινε βάλε βόμβα στο γραφείο του πρωθυπουργού, αν σε βρουν θα σε συλλάβουν; Οτιδήποτε, σκέψου.

- Αν βγω στο δρόμο, νομίζω ότι όχι δε θα με συλλάβουν, εκτός αν βρεθεί κάποιος να με καταδώσει, αλλά ποιος νοιάζεται πλέον τι συμβαίνει δίπλα του, μόνο όσοι θέλουν να «κουτσομπολέψουν», και αυτό ξέρεις πόσο διαρκεί στην Ελλάδα; Λίγες μέρες, λίγους μήνες, και ύστερα ομαλότητα, σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Έτσι είναι εδώ. τώρα αν βάλω βόμβα, δε νομίζεις ότι εκεί, επηρεάζω την ελευθερία κάποιου άλλου, το δικαίωμα κάποιου άλλου να εκφραστεί; Δεν είναι λογικό να τιμωρηθώ για την πράξη μου;

- Λίγες μέρες; Λίγους μήνες; Αυτό όμως γίνεται εφιαλτικό για τον άνθρωπο.

- Ξέρεις οι άνθρωποι γεννηθήκαμε δυνατοί! Γεννηθήκαμε για να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις. Δε νομίζεις ότι πρέπει να το κάνουμε ακόμα και αν μας παίρνει από κάτω; Είναι ευρέως γνωστός ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος που θα βρεθεί δίπλα σου σε κάποια δυσκολία σου.

- Εκεί, που σου είπα βάλε βόμβα στο γραφείο του πρωθυπουργού, σκέψου πόσα παραδείγματα υπάρχουν τριγύρω μας ανθρώπων, που δε σκέφτονται άμα βλάψουν τον διπλανό τους με τις πράξεις τους, γιατί νομίζουν ότι είναι μέσα στην ελευθερία τους αυτό, από το πιο απλό, στο λεωφορείο, στο πιο σύνθετο, με τους δίδυμους πύργους.

- Άρα, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν πολλές μορφές ελευθερίας, αλλά η πιο σημαντική είναι αυτή, που δε περιορίζει το νου, τη ζωή, την καθημερινότητα. Μπέρι πάμε… ταινία και ύπνο.

(δε ξέρω πως θα συνεχιστεί η νύχτα… μα… καλή σου νύχτα, μπέρι… )

Μάσκες

2011-09-12T02:14:00.000+03:00

Ο πίνακας διαφορικού μιλάει με το όνομά σου. Το πρόβλημα είναι τελικά του βιβλίου και όχι δικό μου. Προσπαθώ να δω λίγο διαφορικά κάθε σύμβολο. Το μετριάζω με κομμάτια της ζωής, είναι και αυτό ένα από τα χίλια κομμάτια εκείνου του άλυτου puzzle. Είναι ένας ακόμα Ιακωβιανός πίνακας, αν και μόλις χθες ήταν που τσακώθηκα μαζί του για εκείνη την άλυτη υποορίζουσα, μη-μηδενικής τάξης.

- Ο Jacobi ή εγώ;

Θα μπορούσες να το έχεις ρωτήσει, γυμνή απέναντί μου. Μια από εκείνες τις αμέτρητες φαντασιώσεις. Μια από κείνες τις φαντασιώσεις δίχως μορφή, δίχως όνομα. Η επιλογή είναι σίγουρη, και ας μη το μάθεις ποτέ. Η επιλογή είσαι ΕΣΥ. Μπορώ να διαλέξω το οτιδήποτε, μα όχι ότι πρόκειται να αγγίξει σημάδια ενός σώματος.

«Ο πίνακας διαφορικού είναι ο Ιακωβιανός πίνακας», όπως θα έλεγε ξανά και ξανά, κάποιος από εκείνους τους επίδοξους λέκτορες μιας επιστήμης τόσο αμφίβολης, μιας τέχνης τόσο μετρημένης, και ανήθικης ταυτόχρονα. Ο Ιακωβιανός…. Εδώ και δυο ώρες συνεχίζω να διαβάζω την ίδια φράση. Διαβάζω και κοιτάω εσένα. Διαβάζω και κοιτάω την ομορφιά του δικού μου κόσμου. Διαβάζω, χωρίς να διαβάζω.

Ένα ακόμα βράδυ είναι, το τελευταίο πριν την έναρξη. Το πρώτο για την αρχή μιας καινούργιας ζωής. Ένα επόμενο βράδυ είναι γεμάτο βροχή, γεμάτο νύχτα, σκοτάδι, γεμάτο και άδειο. Γεμάτο με εκείνο το πάντα, και άδειο από κείνο το τίποτα. Η φράση συνεχίζεται με μια επιφάνεια TρS. Σύμβολα διαβάζω για να μη θυμηθώ την πιο «ατάραχη» περίοδο της φετινής χρονιάς.

Από την μία αρνούμαι να θυμηθώ την ατομική, επίδοξη απομόνωση, και από την άλλη θυμάμαι εκείνο που θέλω. Ένα ακόμα δίλλημα, σαν εκείνο, σαν το άλλο, και σαν αυτό που θα έρθει αργότερα. Έχεις σβηστεί και εσύ. Έχεις διαγραφεί και εσύ. Έχεις λυθεί και εσύ. Έχει μείνει μια επιφάνεια δεύτερης τάξης, έχει μείνει ένα τρίεδρο κρεμασμένο στον τοίχο, να μου θυμίζει μερικά δάχτυλα, για να μου θυμίζει την πιο κομψή μαθητευόμενη περίοδο.

- Είσαι και εσύ από τους πολλούς. Είσαι και εσύ από τους λίγους, που θα το τολμήσουν, λίγο πριν εγκαταλείψουν...

- Με ξέρεις;

«Θα σε μάθω», είχες πει και πέρασαν τρία χρόνια, πάμε στον τέταρτο χρόνο, κι ακόμα δε με ξέρεις. «Είναι αδύνατο να με μάθεις», σου είχα πει, μα αυτή τη στιγμή θα το τολμήσεις. Αυτή τη στιγμή θα δελεαστείς. Καταδίωξη. Νίκη. Ο νους αντιστρέφεται. Ο νους επιστρέφει. Οι σκέψεις πετάγονται. Θα διαβάσω τουλάχιστον, αυτό είχα στόχο να κάνω απόψε. Μα, σε θυμάμαι.

Θέλω να σου δώσω όρκους, θέλω να σου δώσω υποσχέσεις από κείνες, που θα κρατήσω γιατί αξίζουν τον κόπο να το κάνω. Απόψε σε θυμάμαι. Απόψε… μπορώ να σου μιλήσω μόνο για μια καμπύλη, για μια επιφάνεια, για κάθε τι δικό μου, για οτιδήποτε έμαθα, και πλέον γράφτηκε πάνω τους και το δικό μου όνομα. Ρεαλισμός, ή μάλλον επιδέξιο καθήκον, ενός ανεπίδεκτου ανθρώπου. Και ο τελεστής σχήματος; Η γωνία; Και το θεμελιώδες μέγεθος;

- Πολλές ερωτήσεις κάνεις μικρό, και δεν απαντάς καμία με λέξεις ακριβείας.

Μεταξύ μας «ούτε πρόκειται». Κάπως έτσι θα δεδομενοποιήσω τη ζωή μου. «Σου φαίνομαι να ζητάω ακρίβεια;» Θέλω να ανήκω στις καμπύλες του χάους, στη θεωρία της μονομαχίας εκείνου του Μαΐου το 1832. Θέλω να θυμάμαι, να νοσταλγώ, και να επιβιώνω για να μάχομαι απέναντι σε μια ασθένεια, που έχει τίτλο «5172419118», για να λυθεί και το μυστήριο εκείνων των τριών-τεσσάρων αριθμών, που εμφανίζονται πάλι και πάλι. Νομίζω ότι μόλις ανακάλυψα το πώς και το γιατί. Απόψε θα στο πω με κάποιον τρόπο. Είδες τελικά που όλα είναι σύμβολα και έχουν την ερμηνεία τους;

- Οι αριθμοί αυτοί κάτι σημαίνουν, αλλά μέχρι τώρα δεν έχω βρει τι.

Θα μπορούσε να είναι αίσθημα καταδίωξης. Μα, ήταν η προετοιμασία για ότι επρόκειτο να συμβεί. Με πιστεύεις; Αυτή τη φορά πες μου ναι. Η επανάληψη μέσα στο αυτοκίνητο ήταν η επιβεβαίωση ότι είσαι εσύ εκείνοι οι αριθμοί. Τώρα, θέλω να πιστεύω ότι ξέρω τι σημαίνουν γιατί η αρχή και το τέλος είναι….

Καλή σου νύχτα. Απόψε, εύχομαι το πιο αληθινό όνειρο να γίνει δικό σου. Απόψε, ελπίζω να ακούσω εκείνη την ανάσα, να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στο δικό μας λιμάνι, μα πρώτα… διάβασμα….

(«μάτια μου, η ευτυχία είναι για όσους την αντέχουν και γω δε μπόρεσα να σηκώσω το βάρος της», με φόβισαν οι λέξεις σου, μα ελπίζω στην ευτυχία σου, στο είπα και χθες, θα ελπίζω μέχρι το τέλος, «η ευτυχία είναι μέσα σου, κλείσε τα παραθυρόφυλλα και δες την, και αν δεν σου αξίζει απέρριψέ την γιατί την έχεις ήδη δει, όχι έτσι!», με άκουσες αυτή τη φορά; -θα είμαι κάπου εδώ να περιμένω να ακούσω «αυτό», που βλέπω εγώ ότι σου αξίζει, αυτό που έβλεπαν και κάποιοι άλλοι, και αν δεν πιστεύεις εμένα, πίστεψε εκείνους, εκείνοι γιατί να σου πουν ψέματα; και εγώ γιατί σε πιέζω;)

(γιατί ο Gauss, ο Jacobi, ο Frenet, ο Marcov απάντησαν σε ότι δεν απάντησαν; γιατί δεν απαντούν και σε σένα; γιατί ένας άνθρωπος αρνείται; γιατί τόση δειλία, όταν υπήρξαν εποχές ατίμωσης, και θάρρους; γιατί τότε κυβερνούσε ο λόγος και τώρα όχι; γιατί σταμάτησες να ακούς ότι λες; γιατί και οι λέξεις γίνονται παίδεμα; γιατί δε με πιστεύω; γιατί αυτή η ανατροπή; κ γιατί ξαφνικά αποφάσισα ότι θέλω να σου μιλήσω; γιατί σήμερα ο κόσμος μοιάζει… αλλιώς; γιατί επέστρεψα εδώ; γιατί δε περιορίζω αυτήν την οικειότητα; γιατί προφήτης;) –δεύτερος γύρος.

Εωσφόρος

2011-09-01T00:34:00.001+03:00

Έχουμε πέσει όλοι στο βωμό των διαπραγματεύσεων, των άσκοπων συζητήσεων, των διαπληκτισμών. Έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να παρασυρθεί, να μας δείξει έναν χαρακτήρα άγνωστο, να μας παρουσιάσει έναν εαυτό απροσδιόριστα εριστικό. Η μία διαπραγμάτευση μετά την άλλη, ο ένας τσακωμός μετά τον άλλον, και ύστερα ησυχία, ηρεμία, λες και κάθε γεγονός ξεχάστηκε, μέχρι τη στιγμή που το καμπανάκι θα ηχήσει ξανά στα αυτιά μας, και τότε… η μάχη ξεκινά.

Σκοπεύεις να κερδίσεις τον πόλεμο. Σκοπεύω να χάσω την μάχη, κάθε μάχη. Θέλω να φανώ ηττημένος, αδύναμος. Θέλω να με περιθάλψεις, να με κοιτάξεις στα μάτια, να δεις το μίσος μου, την απέχθειά μου για το πρόσωπό σου. Θέλω να παραδοθείς σε ότι κοιτάς, να κλείσεις τα μάτια σου, να κρατήσεις την εικόνα, και να μείνεις ανικανοποίητος μέχρι το τέλος. Παιχνίδι ρόλων, μορφές αστέγων.

- Έχεις τρελαθεί εντελώς;

- Θέλω να φύγεις από δω!

Κάθε μέρα ακούω την ίδια συζήτηση. Κάθε μέρα παρατηρώ τις ίδιες κινήσεις. Η ώρα διαφέρει. Ένα γεγονός μπορεί να λάβει χώρα το πρωί, όπως σήμερα, ή το απόγευμα, όπως χθες. Μπορεί ο τσακωμός να μοιάζει απλός, μπορεί να μοιάζει σύνθετος. Τι άνθρωπος; Αδιάβαστος. Ανέκφραστος.

- Μέχρι το πρωί θα έχω φύγει.

Μέχρι το πρωί…. Τόσος χρόνος έμεινε πια. Μέχρι το πρωί, μέχρι το ξημέρωμα. Μέχρι ο ήλιος να ανατείλει για ακόμα μια φορά. Μέχρι τότε. Τον χρόνο ποιος τον ορίζει πλέον; Μπορεί να σταματήσει άμα το θελήσει. Μπορεί και όχι. Μπορεί να πάρει μαζί του όλον αυτόν τον χρόνο, μαζί με μερικές γεμάτες βαλίτσες. Μαζί με οτιδήποτε άδειο. Γιατί, μέσα στις πιο γεμάτες καταστάσεις βρίσκονται οι πιο άδειες εκφράσεις. Τόσο άδειες, όσο το σπίτι. Τόσο άδειες, όσο η λογική.

- Σταμάτα και άκουσε.

Οι άνθρωποι ξέχασαν να ακούν. Σίγουρα υπάρχει εκείνο το μικρό ποσοστό, που θα σε ακούσει, με τη λογική να σε αφήσει να εκφραστείς, με τη λογική να σε παρασύρει στο δικό σου αδιέξοδο σκέψεων. Θα επανέλθεις σε μια αρχική βεβαιότητα, θα την αλλάξεις, θα αποπροσανατολιστείς, και ύστερα…. Φόβος. Μια γροθιά στις σκέψεις, μια βαθιά γροθιά στη κοιλιακοί χώρα.

- Αυξάνεις τις κοιλιακές μου συσπάσεις σα βρεθείς κοντά μου. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;

- Ότι οι χτύποι της καρδιάς σου αυξάνονται.

Έξω. Πες το ξανά. Έξω. Έξω ο κόσμος. Έξω ο ανυπότακτος κόσμος. Έξω. Έξω. Έξω, φίλε μου. Έξω. Με αυτή τη λέξη δε σε διώχνω, μα με διώχνω με τρόπο πρωτοφανή, με τρόπο απερίγραπτα μεθοδικό. Πάμε να πάρουμε το πρώτο αεροπλάνο και ας εξαφανιστούμε στο «οπουδήποτε» της τύχης. Τολμάς; Τολμάω, μα εσύ; Εσύ δε με ενδιαφέρεις.

Οι άγνωστοι πέφτουν στο βωμό του χρέους. Οι άγνωστοι κερδίζουν τίτλους, ονειρεύονται με σκοπό το ταξίδι, την απόκτηση της ελευθερίας, της προσωπικής δικής τους ελευθερίας. Οι άγνωστοι, οι ανώνυμοι, οι αδιάφοροι, οι αβέβαιοι. Κάπως έτσι σε ορίζουν. Με τον ίδιο τρόπο παίρνεις τα ηνία στα χέρια σου. Με τον ίδιο τρόπο ή πέφτεις ή σηκώνεσαι, ή λιποτακτείς ή μάχεσαι. Επιλογή σου. Επιλογή μου. Συμβιβασμός σου. Εγωισμός μου.

- Μέχρι το πρωί θα έχω φύγει.

Κάποιοι μετρούν τη δύναμή τους, άλλοι μετρούν τη θέλησή τους, και άλλοι την πυγμή τους, άλλοι τη δειλία τους. Ανυπόστατος άνθρωπος, αδιάλλακτη μορφή, εντυπωσιακά άκεφη παρουσία γεμάτη τρέλα. Πρόσωπο. Χείλη. Μάσκες. Μα, όσος χρόνος τώρα πια και αν μου έχει μείνει, θα τον περάσω όσο πιο καλά μπορώ, όχι σε μία πλάνη και σε μια σκοτοδίνη, αλλά σε ένα κόσμο που τον έφτιαξα εγώ.

- Ζήσε ρε. Ζήσε ρε, δειλέ. Ζήσε ρε.

(θα έχω ένα σκοπό να ζήσω όσο πιο καλά μπορώ, μα υπάρχει μια διαφορά στο σώμα στη ψυχή και τα μυαλά… μα θα χω να θυμάμαι στη ζωή μου πράγματα τόσα πολλά…)

(όπως, ξεκίνησε κάπως έτσι θα τελειώσει… μου λες πως όλα θα τα φτιάξεις σαν να είναι ρούχα πεταμένα, θα καταφέρεις να με αλλάξεις, μα θα έχεις άλλον όχι εμένα.... άλλαξέ μου τη ζωή όχι εμένα, άμα με αφήσεις να πετάξω θα πετάξεις... )

ελπίζω να επιτρέπεται να σου πω ένα τελευταίο ΣΕ-Α-ΓΑ-ΠΑ-Ω...(από δω)

Καλοκαιρινά Σανδάλια

2011-07-26T12:41:00.002+03:00

Τα φώτα της πόλης με πρόλαβαν. Κατάφερα να τα κοιτάξω στη διαδρομή για εκείνο το μέρος, που σε κοίταζα, σε άκουγα, σε κρατούσα, σε φιλούσα, σε ένιωθα. Κοίταξα μόνο λίγα από τα φώτα κάποιων σπιτιών, που βρέθηκαν στο διάβα μου. Κοίταξα μόνο για λίγο μέσα από το παράθυρο, μήπως συναντήσω τη ματιά σου, μα χάθηκα. Το βλέμμα επέστρεφε πάλι πίσω στο δρόμο, τη θάλασσα και τα άστρα. Έτρεχα.

Έτρεξα να σε βρω, να σε συναντήσω. Θέλησα να σε κάνω συνοδηγό μου στο αποψινό μου ταξίδι. Θέλησα και θέλω. Θέλω να βρω την ένωση των εφτά εκείνων αστεριών πάνω στο κορμί σου. Επιζητώ να χαθώ μέσα στα φωτεινά σοκάκια της ψυχής, που με τυλίγει με τόση ευκολία, που μου προσφέρει χωρίς να αποζητάει. Θέλησα και θέλω. Θέλω για ακόμα μία φορά να ομολογήσω και να αρνηθώ.

- Κάθε φορά που σε κοιτάζω χάνω τον κόσμο μου.

Ο αέρας ξεγλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα. Απόψε, εκείνη επέστρεψε, μου ζητάει να την κρατήσω, με πολιορκεί μόνο και μόνο για να απιστήσω. Δυστυχώς, τα καταφέρνει. Η επιθυμία μου πραγματοποιείται. Με βοηθάει να σου πω. Με βοηθάει να σου δείξω πως τα λόγια του έρωτα συνεχίζουν. Συνεχίζουν και αναπαράγονται με άλλη μορφή.

Αναζωογονούνται, όπως οι ψυχές, μαζί με τα αστέρια. Ο αέρας θυσιάζεται. Φέρνει αρώματα, ταξιδεύει τις αισθήσεις, τις πράξεις. Νιώθεις. Το κορμί σου νιώθει, μα ο νους αντιστέκεται μόνο λίγο. Σε τυλίγει, σε προστατεύει, μας προσέχει για να μη δει κανείς, μόνο εγώ, μόνο μέσα από κείνα τα μάτια. Ο νους ταξιδεύει. Νομίζω θα ξημερώσει και πάλι, χωρίς να έχω προλάβει να βρεθώ σε όλα τα μέρη εκείνα.

Κάθε πρωί ξημερώνει, κάθε πρωί έχω ένα λόγο να σε ερωτευτώ πάλι από την αρχή. Κάθε μεσημέρι έχω έναν ακόμη λόγο για να μου λείπει το κορμί σου, τα χείλη σου. Κάθε βράδυ έχω μια ακόμη αφορμή για να σου πω πως δε μπορώ άλλο. Οι αντιστάσεις μειώνονται. Κάθε φορά που το ρολόι δείχνει την αλλαγή της μέρας, και ο Μορφέας σε έχει κλείσει πάλι στην αγκαλιά του, επιθυμώ ξανά να ταξιδέψω μαζί σου, όπως χθες, όπως σήμερα, όπως αύριο, για όσο....

- Είναι η ίδια μου η ζωή.

Το σώμα σου έχει αρχίσει να διαγράφεται στη μνήμη μου. Η αίσθηση του κορμιού σου είναι τόσο ζωντανή. Περνάει η μέρα και νιώθω ακόμα το άγγιγμα των χειλιών σου στο πρόσωπό μου. Κάθε φορά με εγκαταλείπεις με ένα φιλί. Κάθε λεπτό περνάνε οι ίδιες εικόνες μπροστά μου. Λίγο πριν ακούμπαγα τα χείλη σου, μόλις τώρα μου λείπουν ξανά.

Ξημερώνει. Ο ήλιος ανατέλλει. Καλημέρα θέλω να σου πω, ένα φιλί να σου δίνω για κάθε αχτίδα, για κάθε λάμψη φωτός, που σε κλέβει πριν από μένα. Για κάθε θαρραλέα αναπνοή που εισβάλλει μέσα στο σώμα σου, δίχως να με ρωτήσει. Για κάθε παράνομο άγγιγμα του αέρα πάνω στο κορμί σου, στο πρόσωπο σου, στα μάτια σου, στα χέρια σου, στα χείλη σου. Για κάθε ανεπιθύμητο βλέμμα του περαστικού εκείνου, που θα σε κοιτάξει..

Κανείς. Αν ακούς, κανείς δε μπορεί. Κανείς. Όλοι έχασαν την δυνατότητα να σε μεθύσουν. Κανείς. Όλοι χάθηκαν, και αν όχι, θα το κάνουν. Η ζωή τους αδικεί. Θέλω να σου φωνάξω πως μου ανήκεις. Υπάρχεις μόνο για μένα. Υπάρχεις μόνο με μένα, και ας είναι ψέμα. Ζεις για μας. Για μας, η μόνη αλήθεια, λίγο πριν η κτήση χαθεί, λίγο πριν επιστρέψει. Κανείς, με ακούς; Κανείς. Μα, μη με πιστέψεις. Κράτα την ελευθερία σου, για να συνεχίσω να ταξιδεύω μαζί σου.

Ο νους ταξιδεύει μαζί σου. Είσαι εδώ. Σε νιώθω. Υπάρχω, μόνο για εκείνες τις δυο λέξεις, που συντροφεύουν η μία την άλλη, μόνο για εκείνη την φράση, που μας συνόδευε από την αρχή. Μόνο θυμήσου, κράτα λίγη ακόμη φλόγα μέσα σου. Τόσο πολύ, χρειάζεται για να τη σβήσει ο αέρας. Τόσο λίγο, χρειάζεται για να κάψει, για να ερημώσει ένα ολόκληρο χωριό.

Μπορείς να ακούσεις, και μπορείς να καταλάβεις περισσότερα από μένα. Κοιτάς κρυφά σε σημεία αόρατα. Κοιτάω φανερά με βλέμματα κλειστά. Τολμάω να σου πω σε αγαπάω. Σε ερωτεύομαι. Και αν με ρωτήσεις τώρα, θα σου πω ναι. Και αν με ρωτήσεις μετά, θα το αποφύγω.

(αυτή τη φορά θα το πεις; -αν ναι, ούτε αυτή θα καταφέρεις να το πραγματοποιήσεις… μένεις, συμφωνείς…)

(να σε πω ένα μυστικό; από κείνα που όντως υπάρχουν … έφτασε, σήμερα στο είπα; δε στο είπα... μα, αν δε καώ εγώ, αν δε καείς εσύ, αν δεν καούμε μεις...)

Πες Ότι Θες

2011-07-05T23:10:00.001+03:00

Θέλω να βρεθώ μαζί σου στο ίδιο κρεβάτι, για ακόμα μια φορά. Θέλω να νιώσω τους χτύπους της καρδιάς σου μέσα από το στρώμα. Θέλω να την ακούσω να αναπνέει μέσω της επαφής του κορμιού σου με το δικό μου. Και ύστερα…. Και ύστερα να ξεχαστώ, έχοντας ήδη παραδοθεί στην ανάσα σου, στις σκέψεις σου. Θέλω να σε αγγίξω, να σε ακούσω μόνο για λίγο.

Και αυτό το λίγο να γίνει πολύ, πάρα πολύ, να γίνει αιώνας. Θέλω να σε ξέρω, να σε μαθαίνω σε κάθε δευτερόλεπτο από την αρχή. Και ύστερα να σου πω ότι… ζω μόνο για να είμαι μαζί σου, μόνο για να έχω ένα ακόμη λεπτό, ένα ακόμη φιλί, ένα ακόμη άγγιγμα στα χέρια, ένα ακόμη… σ’ αγαπώ.

Νιώθω της καρδιάς σου τους χτύπους,

νιώθω τα πάντα που σε αφορούν,

νιώθω πως κρατάω τους τύπους,

όταν οι φίλοι σου με συναντούν.

Ξέρω για σένα, πως θα πονέσω,

μα δε θα πάψω να προσπαθώ,

ξέρω για σένα, μια μέρα θα κλάψω,

για όλα όμως αδιαφορώ.

Ξέρεις, πως θέλω πολλά να σου πω,

εσύ όμως φεύγεις κι όλο χάνεσαι,

μες στο κορμί σου θέλω τόσο να μπω,

αχ πως το θέλω, να μ' αισθάνεσαι.

Ξέρεις, πως θέλω πολλά να σου πω,

εσύ όμως φεύγεις κι όλο χάνεσαι,

μες στο κορμί σου θέλω τόσο να μπω,

αχ πως το θέλω, να μ' αισθάνεσαι.

Νιώθω το άγνωστο να πλησιάζει,

νιώθω πως όλα είναι περιττά,

νιώθω πως τίποτα δεν με νοιάζει,

τα πάντα είναι πιθανά.

Ξέρεις, πως θέλω πολλά να σου πω,

εσύ όμως φεύγεις κι όλο χάνεσαι,

μες στο κορμί σου θέλω τόσο να μπω,

αχ πως το θέλω, να μ' αισθάνεσαι.

Ξέρεις, πως θέλω πολλά να σου πω,

εσύ όμως φεύγεις κι όλο χάνεσαι,

μες στο κορμί σου θέλω τόσο να μπω,

αχ πως το θέλω, να μ' αισθάνεσαι.

Η φλόγα αυτή με καίει. Ώρες-ώρες γίνεται πιο δυνατή από μένα. Ο εγωισμός χαλάει μπροστά στη μορφή σου. Με νοιάζει μόνο να μη χαθεί στιγμή, δευτερόλεπτο, χωρίς να υπερασπιστώ τους χτύπους της καρδιάς μου. Με νοιάζει μόνο να σε κοιτάω στα μάτια, να προσπαθώ να μαντέψω, και εκείνη η φωνή να μιλάει μέσα στο κεφάλι μου, να γίνεται εσύ. Να μου λέει λόγια, δίχως να χάνονται στον αέρα.

Έχω επιλέξει. Έχω βάλει ζωή σε ένα δρόμο. Έχεις βάλει φωτιά στο σώμα μου. Έχεις κυριεύσει ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου. Σε συναντάω. Σε ακουμπάω. Και όμως… μπορώ να σου το πω ακόμα, μπορώ να σου το δηλώσω χωρίς να «φοβάμαι». Υπάρχουν δυο λέξεις που ενώνονται τόσο εύκολα, τόσο όμορφα, τόσο απλά. Όλες έχουν αφετηρία το όνομά σου, τη μορφή σου, το περίγραμμα τον ματιών. Όλες έχουν τερματισμό στο βάθος του πυρήνα της καρδιάς. Όλες φεύγουν με τόση ένταση μόνο και μόνο για να σε επισκεφτούν, μόνο και μόνο για να μου θυμίσει την ένωση του ουρανού και της γης.

Μπορώ να σε αγαπάω σαν σήμερα, ποτέ σαν χθες, ποτέ σαν αυτό που μου έδειχνες χθες…. Σε ερωτεύομαι με τη μορφή, που συναντάω κάθε πρωί που ξυπνάω, με τη μορφή που ακουμπάω κάθε βράδυ, με την αύρα, που τυλίγω και με τυλίγει. Σε γνωρίζω, σε μαθαίνω.

(δε μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα είμαι μαζί σου για είκοσι χρόνια, θα ήθελα όμως, μετά από είκοσι χρόνια να κοιτάξω το παρελθόν μου, και μέσα σε αυτό να βρω εσένα, εμάς…)

(μια νύχτα ακόμα... μία... τολμάς; τολμάς; κάθε βράδυ θα είναι μια νύχτα ακόμα, σα τη πρώτη, σα τη τελευταία... μια ακόμα... σαν ένα φιλί ακόμα, σαν τον κάθε έρωτα κάναμε...)

φίλε μου είχες δίκιο, μα ...ξέρεις... κάποια μέρα θα καταλάβω, κάποια μέρα θα μάθουμε... γτ

That's life...

2011-06-27T00:14:00.001+03:00

Ξέχασα να σου πω, οι γραμμές ανήκουν στο γήπεδο. Είναι κομμάτι του, αλλιώς γιατί να υπάρχουν;

Αν και... That's Life...

(θυμάμαι όλες εκείνες τις δικαιολογίες που μας είχαν παρουσιάσει;... οι περιπτώσεις διαφορετικές, μα είμαστε και οι δυο αντιμέτωποι με την ίδια αγανάκτηση, κερδίζουμε ή χάνουμε, φίλε μου; είχες πει πως κέρδισες, είχες πει ότι κέρδισες τον Γιώργο... αν έχεις δίκιο, τότε; τότε τι...; τι σημαίνουν όλα αυτά;)

I never forget it... but I won't dance ...with you.-

Un Dia Sin Ti...;

2011-06-08T21:56:00.000+03:00

Ώρες τώρα προσπαθώ να μιλήσω στον εαυτό μου για αυτή τη συνάντηση. Ώρες τώρα, προσπαθώ να αφήσω έστω μια λέξη, που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει όλα όσα νιώθω. Νομίζω ότι άρχισαν να με εγκαταλείπουν και αυτές. Ίσως, με εκδικούνται, που πλέον τις χρησιμοποιώ για να εκφράσω κάτι τόσο όμορφο, που ίσως να μη μπορεί καν να ειπωθεί.

Η απουσία μου, η απουσία σου είχε αρχίσει να γίνεται εμφανή όλα αυτά τα χρόνια. Για κάποιο λόγο, οι δρόμοι μας ενώθηκαν όσες φορές δε τόλμησαν να ενωθούν τόσο καιρό. Το απόγευμα πλησίαζε, το τηλέφωνο χτύπησε και μια πρόταση από το πουθενά ήταν αντιμέτωπη με τη συγκατάθεση μου ή με την άρνηση μου. Η απάντησή μου ήταν καταφατική, πως αλλιώς θα μπορούσε.

Είχα ανάγκη να μιλήσω, τουλάχιστον σε σας. Μου ήταν αβέβαιο το αν θα καταλαβαίνατε. Μου αρκούσε απλά να με ακούτε, να χάνω τον ειρμό, να χαμογελάω με πράγματα, που στα μάτια μου φάνηκαν ειδικά, που σε μάτια ξένα φάνηκαν χαζά, ή ακόμα και παρόρμηση. Και αν ήταν έτσι, δικαιούται μέχρι σήμερα να μου χτυπάει κάθε ατόπημά μου, κάθε χαζή μου κίνηση, μόνο και μόνο για να απολαμβάνω εκείνη την έκφραση στο πρόσωπό της.

- Στην Αγίου Δημητρίου, θα βρεις ένα μαρμάρινο κτίριο. Θα βρίσκομαι στο εξωτερικό μέρος, πίσω από το σιντριβάνι.

Ακόμα και η οδός μοιάζει. Μας ταιριάζει. Εκεί σε αντίκρισα σε κάποια πραγματικότητα. Εκεί σε άγγιξα σε κάποια ζωή. Εκεί σε κοίταξα, χωρίς να μιλήσω. Εκεί, ξεκίνησε να χτυπάει για πρώτη φορά η καρδιά δίχως έλεγχο.

- Γεια σας.

- Γεια σου. Τι κάνεις;

- Πως σας φαίνομαι;

- Πολύ καλά.

- Σε σχέση με παλιότερα;

- Μπορώ να πω εξαιρετικά.

- Τότε έτσι θα είναι.

- Ερωτεύτηκες;

- Ποιος σας είπε ότι στη ζωή μου κάνω τέτοια εγκλήματα; Λυπάμαι, μα δεν ερωτεύτηκα. Ο έρωτας είναι κάτι διαφορετικό, σίγουρα όχι ότι είχα συναντήσει μέχρι πριν λίγο καιρό. Εξάλλου, το ξέρετε, θα καταλάβω ότι έκανα το ατόπημα, την επόμενη φορά που θα τον συναντήσω. Δε νομίζετε;

- Αυτά τα ψευτο-φιλοσοφικά όχι σε μένα, που σε ξέρω τόσο καλά.

- Θέλετε να σας πω μια πραγματικότητα; Θέλετε να μου πείτε στο τέλος αν με πιστεύετε; Θέλετε να ακούσετε;

Ξεκίνησα να εξιστορώ την ιστορία μας από το πρώτο «Γ» που ειπώθηκε. Ξεκίνησα να τις μιλάω για εκείνες τις συναντήσεις μας. Για το βράδυ εκείνο, που ένιωθα την παρουσία σου. Για τα βράδια εκείνα, που σου εξιστορούσα το δικό σου όνειρο. Σταμάτησα να της μιλάω, καθώς έβλεπα μια τεράστια αποδοχή στο βλέμμα της. Ήταν έτοιμη να ρουφήξει κάθε λέξη, κάθε στιγμή. Με ρώταγε αν αισθάνθηκα έστω μια στιγμή φόβο.

Και όμως, δεν υπήρξε καμία. Μαζί σου, πως θα μπορούσε; Η ζωή μας εξελισσόταν. Σε πλησίαζα ξανά. Ήμουν τόσο κοντά σου. Ήμουν τόσο, μα τόσο κοντά σε κάποια πραγματικότητα, και τόσο μακριά σε κάποια άλλη. Το σφίξιμο στο χέρι αυξήθηκε. Είχες αρχίσει να το νιώθεις. Ανέλυα κάθε κομμάτι χωρίς να δίνω στοιχεία για πρόσωπα, για ονόματα, για διευθύνσεις.

Εξάλλου, από την αρχή δε μας ήταν τίποτα από αυτά αναγκαίο. Μπορούσα να αναπτύξω οποιαδήποτε συζήτηση μαζί σου. Μπορούσα να συνεχίσω να σου μιλάω, χωρίς να με νοιάζει και τόσο το πώς, το γιατί, το που, το από πού. Λίγο πριν της αποκαλύψω εκείνο το όνομα, που με τόση επιμονή μου ζητούσε. Τη παρακάλεσα να φύγουμε. Χρειαζόμουν θάρρος, ή τουλάχιστον λίγη ενέργεια από τη γη.

- Φύγαμε. Θα μου πεις;

- Οι άνθρωποι ερωτεύονται ανθρώπους;

- Τι εννοείς; Αν ερωτεύονται ανθρώπους ή ιδέες;

- Εμ, περίπου ναι.

- Οι άνθρωποι ερωτεύονται ιδέες, λέξεις, ψυχές.

- Άρα, τίποτα δεν είναι απίθανο, σωστά;

- …

- Θυμάστε την ιστορία που σας είπα πριν.

- Ναι.

- Ωραία. Νομίζω ότι πλέον μπορεί και να έχετε καταλάβει.

- Ναι, κάτι έχω καταλάβει, αλλά θέλω να μου το πεις εσύ.

- Το όνομα είναι …

Η παύση εκείνη ήταν αιώνια. Τα βήματά της σταμάτησαν μπροστά σε ένα μαγαζί με ρούχα, δίπλα στη γωνία. Δίπλα σε εκείνο το φωτογραφείο.

- Είστε καλά;

- Ρε μαλάκα, τρεις ώρες τώρα αυτό ήθελες να μου πεις; Και γιατί δε το έλεγες;

- Είστε καλά;

- Τι περίμενες τόση ώρα, να μη το έχω καταλάβει; Τόση ώρα μου μίλαγες για κάτι τόσο ιδιαίτερο. Πες μου, τι περίμενες, να μη το έχω καταλάβει;

Από τις λίγες στιγμές, που δε περίμενα. Δεν ήξερα τι μπορούσα να πω, τι μπορούσα να κάνω. Μόνο άκουγα. Εσένα και εκείνη. Είχα περιγράψει την αρχή της ζωής μου, σε τρεις ώρες μόλις, και όχι σε μέρες…. Είχα έρθει λίγο ακόμα πιο κοντά σου. Είχα παραδεχτεί σε κάποιο πρόσωπο διαφορετικό από μας, ότι ερωτεύτηκα. Ότι μέσα σε όλα αυτά, … και σε ερωτεύτηκα, με ένα τρόπο περίεργο, με ένα τρόπο, που δε κρύβει μέσα του μόνο πάθος, ή μόνο ένταση, ή μόνο εξάρτηση, ή μόνο ελευθερία, ή μόνο φιλία.

Είχα παραδεχτεί πως μαζί σου ένιωσα κάτι, που δε νομίζω να μπορέσω να περιγράψω κάποτε με λέξεις. Είναι αδύνατο. Είναι άδικο να το κάνω. Είναι υπέροχο όμως, να το νιώθω στα λεπτά, που περνάνε, στις νύχτες. Σε όλα όσα έρχονται, διαφέρουν, ηρεμούν, γαληνεύουν, ταράζουν, διαφοροποιούν τη ζωή μας. Γιατί είναι δική μας, εκτός και αν… κουράστηκες, εκτός και αν… μπορείς να φύγεις, να χαθείς.

- Ζήσε το. Μη το σταματήσεις από φόβο και για κανέναν. Σου αξίζει κάτι τέτοιο. Ζήσε το, γιατί αν δε το κάνεις, θα είμαι από τους πρώτους, που θα βρεθούν αντιμέτωποί σου. Ζήσε το. Ακούς;

- Θα ήθελα να σας πω ότι θα αφήσω το χρόνο να κυλήσει, όπως εκείνος επιθυμεί, όμως δεν τον ακούω. Ποτέ όλο αυτόν τον καιρό δεν τον άκουσα. Θα ήταν αδικία να αρχίσω τώρα.

- Ζήσε το. Και να σου πω και κάτι, αυτά συμβαίνουν μόνο μια φορά και αν στη ζωή του καθένα μας. Σε ευχαριστώ, που μου εκμυστηρεύτηκες κάτι τέτοιο. Μα τώρα είναι καιρός σου να το ζήσεις, μη το ξεχνάς. Να είσαι ο εαυτός σου.

- Αν δε το κάνω ήδη, το επιδιώκω.

- Κοίτα με. Ζήσε το. Ζήσε το. Μια ζωή έχουμε. Κανείς δεν αξίζει να την χαλάσει τη δικιά του ζωή για κάποιον άλλον, όποιον ρόλο και αν έπαιζε στη διάρκεια αυτής. Ζήσε το, και αν είναι ποτέ να σταματήσει, ας σταματήσει από εσάς. Ζήσε το.

- Καλό σας βράδυ. Και ευχαριστώ.

(κάθε φορά, μου λέγατε ότι είναι τρέλα να με τραβάει κάτι τόσο έντονο, και άγνωστο σε κάποιον τόπο, και όμως, θυμάστε; είχε συμβεί τόσες φορές… και ακόμα μία, και ακόμα μία, και μία ακόμα ξανά… για να μάθω…)

(υποσχέθηκα να το ζήσω σε μας, για μας, νομίζω το δικαιούμαστε, ή μήπως όχι; -λυπάμαι που δε ξέρω το αύριο, λυπάμαι για κάποιες στιγμές φόβου, για όλες εκείνες, που δείχνω σε μένα την πόρτα της εξόδου, λυπάμαι για όλα όσα δε μπορώ να σου προσφέρω, για όλα όσα ίσως θες και εγώ δεν έχω…)

Όλα Θα Πάνε Όπως Πρέπει…

Αγάπα με

2011-06-02T14:04:00.001+03:00

ΣΕ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ από την πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα, πως αλλιώς να στο πω; που αλλού να το γράψω; πες μου τον τρόπο.... που θα σε κάνει να με πιστέψεις.

ΣΕ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος... όλα είμαστε εμείς, όλα μαζί...

Μπορείς; ...........

με συγχωρείς για όσα νιώθω για σένα; με συγχωρείς για κείνη την κτητικότητα; για κάθε στιγμή ζήλιας; για κάθε δευτερόλεπτο ανασφάλειας; με συγχωρείς που σε θέλω τόσο; με συγχωρείς που χάνομαι μακριά σου; με συγχωρείς που δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα διαφορετικό από σένα;

(δεν υπάρχει τίποτα πέρα από σένα, μόνο εσύ, κ όλα τα άλλα χαμένα, ένας διαφανής τοίχος... με πιστεύεις;)

Al Final De La Deambulación

2011-05-23T20:32:00.002+03:00

Σιωπή. Ο χώρος άδειασε. Έμεινα εδώ να παρακολουθώ έναν αγώνα, να σχεδιάζω με μαύρο κάρβουνο πάνω στο τοίχο ότι έχει μείνει από τη μορφή σου. Το χρώμα θα μείνει, θα χαραχτεί βαθιά πάνω στο αναίσθητο τοίχο. Και ύστερα από ώρες θα επέλθει η αβίαστη σύγκριση. Πριν ή τώρα, τώρα ή μετά; Επιλέγω την κάθε στιγμή, όπως έρχεται, είτε πονάει, είτε όχι.

Έρχονται φωνές, και σκιές, ακόμα και εδώ περιτριγυρίζομαι από ανεπιθύμητα βλέμματα. Δεσμεύεται η ελευθερία μου. Η αίσθηση της φυλακής με τρελαίνει. Μια θηλιά με κρατάει από το λαιμό, με σφίγγει κάθε λεπτό όλο και πιο πολύ. Περιμένει να εκραγώ, μα ξέχασε πως εκρήξεις θυμού κάνουν όσοι θέλουν να βρουν το άδικο μέσα στο αβέβαιο δίκιο τους.

Έχουν περάσει δυο λεπτά. Έχουν περάσει δυο άνθρωποι και ένα αυτοκίνητο από το δρόμο. Έχει ακουστεί ένα κλάμα, ίσως να ακουστεί ένα γέλιο. Ίσως, να μείνουμε πίσω στη σιωπή εκείνη. Κλείνω τα μάτια, και ταξιδεύω μακριά από όλους και όλα. Εκεί ναι, έχω την ελευθερία των κινήσεων. Εκεί ναι, είμαι εγώ, έτσι όπως θέλω, έτσι όπως μπορώ να είμαι χωρίς χειροπέδες.

Μου το είχες χαρίσει κάποτε. Μου το είχες στερήσει τόσες φορές. Με είχες δελεάσει. Μα κάπου-κάπου ξέχασα τον πόνο, ξέχασα τη δειλία, ξέχασα τον άνθρωπο. Κάπου εδώ, θυμήθηκα εμένα. Αυτό που θέλω. Αυτό που πάντα ήθελα. Μια πραγματικότητα, μια γνώριμη αίσθηση, εσύ. Εσύ, και όλα ξανά, όλα πριν, όλα τώρα, και όλα μετά. Σε μπερδεύω, όπως με μπερδεύεις. Μένω, όπως μένεις, να σε κοιτάω, να σε επισκέπτομαι, χωρίς να το ξέρεις.

Μένω. Φτάνω μέχρι τις σκάλες του σπιτιού και ύστερα… φεύγω, μένω. Μένω. Μένω. Ξέρω ακριβώς αυτό που δε ξέρω, για να μπερδευτώ περισσότερο. Και αν όλα μπουν σε τάξη, σε τάξη θα μπουν και οι σκέψεις. Σε τάξη θα μπει και η καρδιά, και ίσως τότε αποφασίσει να σταματήσει να τρέχει με τόσο φόβο, με τόση αβεβαιότητα. Ίσως, τότε δεχτεί το επόμενο βήμα. Ίσως, τότε το προφέρει ξεκάθαρα για να σπάσει αυτή τη σιωπή.

- Αρνούμαι. Μα, θα το δέχομαι για όσο λείπω.

- Είσαι εδώ.

- Θυμάσαι τι μου είχες πει κάποτε; Κάθε φυλακισμένος ψάχνει τρόπο να αποδράσει. Εσύ, γιατί νομίζεις ότι σου ανήκω; Γιατί νομίζεις ότι πάντα θα σου ανήκω;

Σιωπή. Βλέπω κάτι γνώριμο μέσα της. Υπάρχουν τόσα χρόνια. Υπάρχουν τόσες φωνές, τόσα ακούσματα μέσα της, τόσα και άλλα τόσα. Μιλάγαμε. Μιλάγαμε χωρίς διαλλακτικότητα, μόνο με διπλωματία για να μη χάσω, για να μη χάσεις, μα μέναμε εδώ. Τι κερδίσαμε; Ένα ανάρμοστο τέλος. Κάτι που έδωσες, κάτι που δέχτηκα, κάτι που θα συνεχίσει να υπάρχει. Το θέλεις πίσω, το θέλω εδώ.

Αν θες μπορείς να το πάρεις, γιατί οι δρόμοι μας συνεχίζουν να είναι παράλληλοι. Η τροχιά τους δεν άλλαξε. Δε πιστεύω σε δρόμους με αδιέξοδο. Δε πιστεύω σε τέρματα με συνέχειες από κάπου παλιά. Πιστεύω μόνο σε τέρματα με αρχές. Σε καλημέρες, σε καλή-νύχτες άδειες, κενές, μόνες. Εσύ, είσαι; Θυμάσαι; Το βράδυ αυτό το θυμάσαι. Αν ήξερα, αν αυτός ο κόμπος ήταν σπασμένος, αν….

Αν μπορούσες, τι να πω

Αν μπορούσα, τι να πω

με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Κάπου εδώ είναι το τέλος. Κάπου εδώ ο χρόνος σβήνει μαζί μου. Kάπου εδώ μένω, από κάπου εδώ φεύγω. Τελευταία επίσκεψη, τελευταία συνάντηση. Η αυλαία κλείνει. Οι ηθοποιοί βαρέθηκαν να συνεχίσουν την ίδια παράσταση. Αρνούνται να αναδειχτούν μέσα από καινούργιους ρόλους και κάπως έτσι χάνονται μέσα στο πλήθος. Κοινοί θνητοί, έτσι όπως πάντα ήταν. Έτσι, όπως έπρεπε να είναι. Πλέον, τα πιόνια τα κινεί… η ηχώ….

(ερωτευόμαστε κάποιον για αυτό, που μας βγάζει, για αυτό, που μας κάνει να είμαστε μαζί του… ψάξε τη στιγμή, μα μέσα της μη ξεχάσεις να αναζητήσεις τον έρωτα, το πρόσωπο του δικού σου εαυτού, ότι δεν έχεις δει μέχρι σήμερα…)

(«έχουν να πουν πως κάθε εκατό χρόνια το φεγγάρι βγαίνει δακρυσμένο πάνω στον ουρανό, με ένα δάκρυ που γιατρεύει κ λυτρώνει κάθε πληγωμένο από τον έρωτα», σου εύχομαι αν ποτέ πληγωθείς από έρωτα να είσαι τυχερός να στάξει πάνω σου του φεγγαριού το δάκρυ …)

Τ-Ε-Λ-Ο-Σ

Σου Τηλεφωνώ...

2011-05-17T00:04:00.004+03:00

- - Κλείσε τα μάτια σου.

Ένα όνειρο θέλω να σου περιγράψω μέσα στη δική μου πραγματικότητα. Ένα ρεαλισμό θέλω να σου δώσω, και αν με πιστέψεις σου ανήκω, και αν δε το κάνεις, μπορείς να με περιγράψεις με λέξεις, με στιγμές, με αισθήματα που έρχονται και φεύγουν. Μα, πρώτα κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε μαζί μου σε στιγμές, που θαρρώ πως θα κρατήσω στη μνήμη μου για το πριν, το τώρα, και το μετά μας.

Κάθε στιγμή μας βρίσκει σε μια παραλία. Κάθε μέρα και είμαστε αγκαλιά σε ένα διαφορετικό μέρος. Σε κάποιο που έχει το χρώμα της αύρας σου τις στιγμές, που σε αγγίζω, σε φιλάω. Σε κάποιο, που αλλάζει τις στιγμές που κάνουμε έρωτα. Μα, απόψε, θέλω να βρεθούμε πίσω εκεί, σε λίγα λεπτά γαλήνης, ηρεμίας, παρατεταμένης άγνοιας.

Οδηγός εγώ, συνοδός μου εσύ. Σκοτάδι, λίγα φώτα από ένα ξεχασμένο φωτιστικό στο τέρμα του δρόμου, και από το ήχο-σύστημα του αυτοκινήτου. Ένα λευκό, και ένα κόκκινο, όπως κάθε τριαντάφυλλο, που βρίσκεται στα χέρια σου κάθε φορά που σε αντιλαμβάνομαι στο οπτικό μου πεδίο. Ένα λευκό και ένα κόκκινο, όπως η κάθαρση και ο έρωτας. Ένα λευκό και ένα κόκκινο, όπως η ψυχή μας και το αίμα μας.

Ένα βήμα προς το μέρος σου… ένα άγγιγμα στο πρόσωπό σου, και αυτή είναι μόνο η αρχή για να κλέψω ένα ακόμα φιλί, ένα διαφορετικό φιλί. Οι αισθήσεις μπερδεύονται και τώρα νομίζω πως επιτρέπονται όλα. Τολμάω δε τολμάω. Και τώρα κρατάω κάθε σημείο του κορμιού σου στα χέρια μου. Αυτή η αίσθηση με διαπερνά ακόμα, και το νιώθεις. Ανταποκρίνεσαι. Μου διώχνεις τα χέρια και τα επαναφέρεις εκεί.

Περίεργο να ξέρω. Υπέροχο να το νιώθω, ακόμα. Ένα άγγιγμα στους γλουτούς, ένα απλό άγγιγμα στο στήθος, ένα φιλί στα χείλη… και εσύ; Και εσύ με κοιτάς με μάτια κλειστά, με μάτια ανοιχτά, με μάτια ανύπαρκτα. Και εσύ υπάρχεις, για να σε ευχαριστώ ξανά, που ζωντανεύεις το παρόν μου, την καθημερινότητά μου, που ομορφαίνεις τη ζωή μας. Και εσύ… με κρατάς κοντά σου με ένα κοινό, βαθύ σημάδι στο λαιμό. Με κάτι, που έσβησε, με κάτι που θα γυρίσει πίσω μέχρι τα ξημερώματα. Μα, είναι αδύνατο να μη παραδεχτώ πως…

- - Φεύγουμε;

Ας μπορούσαμε να κάνουμε και αλλιώς. Όλος ο κόσμος, εσύ και τα άστρα. Όλο το φως, η λάμψη των ματιών σου. Όλη η μέθη, η γεύση των χειλιών σου, η παρατεταμένη αλκοόλη στο αίμα όλον αυτό τον καιρό. Και τα μηχανήματα της αστυνομίας αδύναμα για την ανίχνευσή της. Δυο φυσήματα, και βρέθηκα καθαρός. Δυο βήματα στην άσφαλτο, και στάθηκε ακατόρθωτο. Ταξίδευα σε όλα εκείνα τα φιλιά, τα χάδια. Ταξίδευα σε ότι άγγιξα, σε ότι αγγίζω, και ας το ξέρεις, και ας μη το ξέρεις, και ας το νιώθεις.

Και ύστερα…. Και ύστερα λίγες ώρες πριν τα ξημερώματα, λίγες ώρες, μα… ακόμα και τώρα όλες οι επιθυμίες πραγματοποιούνται, γιατί «εδώ είναι νότος, εδώ είναι ένας μέρος της γνώσης μου, ένα μέρος της ζωής μου». Τα φώτα μειώνονται ακόμα περισσότερο. Το σκοτάδι γίνεται ακόμα πιο έντονο. Στάθμευση για λίγα δευτερόλεπτα έξω από το «ιταλικό», με άπειρες γεύσεις στα χέρια σου να διεκδικώ τους μορφασμούς σου. Νομίζω ότι ήταν από τις πρώτες στιγμές που απέτυχα.

Ο δρόμος αρχίζει ξανά. Δοκιμάζεις, δοκιμάζω. Θυμάσαι. Οι μελωδίες αλλάζουν. Τα μάτια μου καίνε. Ξέρεις ότι ακόμα και αν δε σε έβλεπα θα το καταλάβαινα. Κάθε φορά το καταλαβαίνω… και ειδικά όταν δεν έχω οπτική επαφή μαζί σου. Ποτέ δε θα μάθω γιατί… μα πάντα θα αισθάνομαι περίεργα ακόμα και αν ξέρω την αιτία.

- - Κοίτα με. Χε-ι… τι συμβαίνει;

- - Θέλω να αφήσω κάπου αυτό, παρ’ το γω δε θέλω άλλο.

- - Οκ. Αλλά τι συμβαίνει;

- - Σε αγαπάω ρε γμτ. Δε θέλω να σε αφήσω.

- - Και γω σε αγαπάω, αγάπη μου.

Ίσως, είπαμε πολύ περισσότερα. Μα ακόμα και αν μεταφέρω τον εαυτό μου εκεί, επιστρέφει η γεύση της βροχής σου στα χείλη μου, η απόγνωση της φωνής σου στα αυτιά μου, η ταχύτητα της καρδιάς σου στο στήθος μου. Θυμάμαι τα φιλιά σου, το σφίξιμο στο χέρι. Είχες πει ότι δε θέλεις να φύγεις, είχες πει ότι δε μπορείς να το κάνεις. Είχες πει ότι δε θες να το κάνεις. Ο φόβος μου γίνεται κάθε «δε», η ελπίδα γίνεται κάθε δικό σου, «είμαι εδώ», «είμαστε εδώ», «εγώ λέω ναι, εσύ τι λες;».

Η Παρασκευή ήταν η τελευταία μέρα εκείνης της «διορίας». Τα μυστικά χάθηκαν, ακόμα και αν υπάρχουν λίγα ακόμα. Ποτέ ύπνος ξανά χωρίς κεφαλοκλείδωμα. Ποτέ μέρα ξανά χωρίς να σου πω πως σε-α-γα-πα-ω. Γιατί στο είπε και ο Νικ, σε ερωτεύτηκα όπως καμία, πριν καν σε γνωρίσω για να ζήσω μαζί σου όσα δε θα τολμούσα με κανέναν.

(δε ξέρω πως θα είμαι μακριά σου, μα αρνούμαι να το δοκιμάσω, ίσως το δεχτώ αν το επιλέξεις, αλλά να ξέρεις πως ...)

(θυμάσαι εκείνο το βράδυ; θυμάσαι τι σου είχα πει μέσα στη σιωπή; θυμάσαι τι σου είχα ζητήσει; θυμάσαι που στο ζήταγα συνέχεια; ή μήπως διστάζεις, επειδή μπορεί κάποτε τύχει να πάμε εκεί; αλλά ξέχασα… «εγώ, δε πάω εκεί!!, δεν πάω!!»)

~~...Το θυμάσαι;~~

Φαράσι...

2011-05-15T01:12:00.001+03:00

Για λίγες ώρες, μόνο τόσο θα κρατούσε, για ελάχιστες αναμνήσεις μέσα σε ένα αβέβαιο παρελθόν, αυτό σκεφτόμουν όλο το βράδυ, για αυτό και ενέδωσα. Ήταν σχεδόν 11 το πρωί, όταν φτάσαμε εκεί, με τον παλιό «ξεχασμένο» σχολικό τρόπο. Ο ήλιος έλαμπε, μέσα του έκρυβε μια χαρά, μια ατέρμονη μελωδία ευτυχίας. Η παρέα είχε αλλάξει, οι πρωινοί ήχοι είχαν κοπάσει, το ράδιο όμως, ήταν αναμμένο στον ίδιο σταθμό, που άρεσε στη συνοδό «μας».

Δεν άνηκα εκεί και το ήξερα. Το ένιωθα. Είχα φύγει από εκεί μέρες, μήνες πριν. Είχα γλιτώσει, κάθε σχολιασμό, κάθε επίκριση, κάθε βουβή τυραννική τιμωρία. Φαινόντουσαν όλα τόσο συνηθισμένα, και ταυτόχρονα, τόσο άβολα ασυνήθιστα. Λίγο πριν αρχίσω να ταξιδεύω σκέφτηκα να τους βοηθήσω. Μέχρι τις 11.30 είχαμε τελειώσει. Ο οδηγός μου ζήτησε να περιμένω, και να με πάει εκείνος στο δίπλα κτίριο. Φυσικά και δεν αρνήθηκα, ο δρόμος ποτέ δεν ήταν μεγάλος, ή δύσβατος, μα δεν είχα διάθεση να μείνω μόνος.

Βγήκε στη λεωφόρο. Άνοιξε την πόρτα, και με άφησε σχεδόν στην είσοδο του κτιρίου. Κάπως έτσι, έσβησε το χαμόγελο από τα χείλη, και επανήλθε η αβεβαιότητα στα μάτια. Στην είσοδο, ήταν όπως πάντα ο «φουσκωτός» μεσόκοπος γεράκος, μόνο που αυτή τη φορά είχε αλλάξει. Κάθε δυο με τρεις μήνες τους άλλαζαν, για να μη συνηθίζουμε να επικοινωνούμε μαζί τους, και ξεφεύγουμε από το σχολείο, δίχως την έγκριση των γονέων. Η γνωστή παιδική φυλακή, για μένα. Το αναμενόμενο κέντρο εκμάθησης, για τους άλλους.

Παρατήρησα πως στα κάγκελα στέκονταν ακόμα τρία πρόσωπα, ένας φίλος, δικός μου, μια εξαιρετικά γοητευτική γυναίκα, μαζί με την κολλητή της φίλη. Ξεκίνησα να μιλάω με το φίλο εκείνο. Τον βλέπω σχεδόν καθημερινά, όμως σήμερα μου έκανε τρομερή εντύπωση, που βρισκόταν εκεί.

- Τι κάνεις εσύ εδώ;

- Μου το ζήτησε ο μικρός. Δε κάνει να του χαλάω χατίρια.

- Χαίρομαι, που σε βλέπω. Συζητάγαμε να πάμε για τένις αύριο, θα ρθεις;

- Λογικά θα δουλεύω μέχρι τις 3. Μετά, θα περιμένει να βγούμε, αλλά αν μας θέλετε δυο, ερχόμαστε.

Η συζήτηση διακόπηκε, από λέξεις δικές της. Θα έδινα μια ολόκληρη περιουσία για να ερμηνεύσω αυτό το βλέμμα.

- Γνωρίζεστε;

- Φυσικά. Εσείς;

- Από παλιά…. Τι κάνεις εδώ;

Νομίζω ότι μόνο απαξίωση υπήρχε ανάμεσα μας. Μα, ήταν το ίδιο γοητευτική και πανέμορφη, όπως τότε. Ακόμα και τα μάτια του φίλου μου με δυσκολία έφευγαν από πάνω της, και ας φορούσε τα πιο απλά ρούχα που μπορούν να υπάρξουν. Θυμάμαι ακόμα, που με τράβηξε στην άκρη για να του τη γνωρίσω, για να με ρωτήσει πληροφορίες για αυτήν. Αυτό το καταραμένο πείσμα του, λες και γυναίκες σαν αυτήν κυκλοφορούν ελάχιστες, και όμως, είναι ελάχιστες, αν αναλογιστεί κανείς… εκείνη.

Οι ματιές της ήταν έντονες. Περισσότερο επιφανειακές και εχθρικές, και λιγότερο εκείνες, που είχα κάποτε συνηθίσει. Τόση ηρεμία και τόση ένταση μέσα της. Την είχα μάθει τόσο-όσο χρειαζόταν για να είναι εμφανής, αυτή η κόντρα με το εγώ της. Όλα θα έπρεπε να κυλήσουν ήρεμα, το επέβαλλε η περίσταση, το επέβαλλε ο «κόσμος». Δεν έπρεπε να μάθει. Σε αυτή την κόντρα θα έχανε περισσότερο η άγνοια της, παρά η θέλησή της. Άρχισε να φλερτάρει το φίλο μου. Ήταν σχεδόν γελοία η όλη σκηνή. Μάλλον, ήταν το μόνο παράτολμο στο οποίο μπορούσε να ενδώσει. Ήταν πολύ κοντά στην ηλικία της, και εκείνος ήταν ο μόνος που δε γνώριζε. Ξαφνικά την είδα να απομακρύνεται από την τόσο «ενδιαφέρουσα» παρέα μας. Την ακολούθησα χωρίς να αφήσω ίχνη πίσω μου, προστατεύοντας… εμένα; Εμένα. Πόσο άραγε την είχα ξεχάσει;

- Περίμενε.

- Με γέμισες πόνο, οργή. Θα το μετανιώσεις!

- Μπορείς να με ακούσεις για ένα λεπτό; Ένα, ρε γμτ, δε το δικαιούμαι;

- Όχι. Έναν διπρόσωπο βλέπω στη ζωή σου, ακόμα! Που πήγε ο έρωτας που είχες βρει; Δε βλέπω να σε έκανε καλύτερο, εκτός και αν δεν υπάρχει. Δεν εμφανίστηκε ποτέ, γιατί δεν υπάρχει. Που πήγαν όλα; Που τα έθαψες; Θα το μετανιώσεις μέσα από αυτούς.

Ο φίλος, μας είχε ακολουθήσει, χωρίς όμως να μπορεί να ακούσει τη συζήτηση. Είχε φτάσει σχεδόν στον απέναντι δρόμο από εμάς. Εκείνη δε σταμάτησε ούτε για ένα λεπτό να τον κοιτάει, να τον σαγηνεύει, λες και ήταν το επόμενο γεύμα της. Την είδα να ψάχνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου της, το χρώμα του έντονο κόκκινο, όπως η καρδιά της, όπως τα χείλη της, όπως η ζωή της. Μπήκε μέσα και πριν προλάβω να ανοίξω την πόρτα του συνοδηγού την κλείδωσε. Δυο φράσεις ξέφευγαν από τα χείλη της ένα γλυκόξινο «Θα το μετανιώσεις», και μια χαρμολύπη «Τώρα παίζουμε με τους δικούς μου όρους».

Το τζάμι έμεινε στη θέση του. Ο επιπόλαιος νεαρός που την κοίταγε πριν, έγινε ο «κατασταλαγμένος» κύριος, που τρέχει γύρω από τη ζωή της. Απομακρύνθηκα με βήματα σίγουρα και αποφασιστικά. Έφτασα μέχρι τη γωνία, είχα οπτική επαφή με το περίπτερο. Έκλεισα τα μάτια και στάθηκα στη κολόνα της ΔΕΗ. Ακουγόταν ακόμα ο ήχος της μηχανής του αυτοκινήτου της να κλείνει, και ταυτόχρονα να ανοίγει και να φεύγει με τόση ένταση. Έστριψε στη γωνία πριν προλάβω να πάρω τη δεύτερη ανάσα.

- Τι ήταν αυτό;

- Μια συνηθισμένη καθημερινή μέρα με της εντάσεις της. Γιατί θα πρέπει να ξέρω κάτι παραπάνω;

Δε ρώτησε τίποτα, νομίζω είχε αρχίσει να καταλαβαίνει πολλά περισσότερα από ότι θα ήθελα. Του ζήτησα να μείνει μακριά της, μα είμαι σίγουρος ότι και να το θέλει δε θα του το επιτρέψει. Το ήξερα από την αρχή ότι κάθε ματιά της πρέπει να είναι διαταγή. Ο κόσμος πρέπει να παίζει σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες. Αυτή ήταν, και μάλλον αυτή είναι ακόμα.

(θα ήθελα τόσο να σου πω ότι κλείνω και έρχομαι... έστω για λίγο, για λίγες μόνο ώρες, να σε αγγίξω στο εδώ, να ξέρω ότι είσαι ακόμα εδώ και δε χάνεσαι, δε φεύγεις... και ας είναι ψέμα, και ας ζητήσεις να "φύγω"... )

(~~που συναντηθήκαμε πρώτη φορά; θυμάσαι; σίγουρα θυμάσαι...~~ )

Me Muero por...

2011-05-12T14:10:00.000+03:00

Θέλω να το ξέρεις, να το θυμάσαι, να το ακούς...

Me muero por suplicarte que no te vayas mi vida

me muero por escucharte decir las cosas que nunca dirÃ¡s

mas me callo y te marchas

aÃºn tengo la esperanza de ser capaz algun dÃa

de no esconder la heridas que me duelen

al pensar que te voy queriendo cada dÃa un poco mÃ¡s

cuÃ¡nto tiempo vamos a esperar.

Me muero por abrazarte y que me abraces tan fuerte

me muero por divertirte y que me beses cuando despierte

acomodado en tu pecho hasta que el sol aparezca

me voy perdiendo en tu aroma

me voy perdiendo en tus labios que se acercan

susurrando palabras que llegan

a este pobre corazÃ³n

voy sintiendo el fuego en mi interior.

Me muero por conocerte saber quÃ© es lo que piensas

abrir todas tus puertas y vencer esas tormentas

que nos quieran abatir centrar en tus ojos mi mirada

cantar contigo al alba

besarnos hasta desgastarnos nuestros labios

y ver en tu rostro cada dÃa crecer esa semilla

crear, soÃ±ar, dejar todo surgir aparcando el miedo a sufrir.

Me muero por explicarte lo que pasa por mi mente

me muero por intrigarte

y seguir siendo capaz de sorprenderte

sentir cada dÃa ese flechazo

al verte que mÃ¡s darÃ¡ lo que digan

que mÃ¡s darÃ¡ lo que piensen si estoy loca es cosa mÃa

y ahora vuelvo a mirar el mundo a mi favor

vuelvo a ver brillar la luz del sol.

Me muero por conocerte saber quÃ© es lo que piensas

abrir todas tus puertas y vencer esas tormentas

que nos quieran abatir centrar en tus ojos mi mirada

cantar contigo al alba

besarnos hasta desgastarnos nuestros labios

y ver en tu rostro cada dÃa crecer esa semilla

crear, soÃ±ar, dejar todo surgir aparcando el miedo a sufrir.

Me muero por conocerte saber quÃ© es lo que piensas

abrir todas tus puertas y vencer esas tormentas

que nos quieran abatir centrar en tus ojos mi mirada

cantar contigo al alba

besarnos hasta desgastarnos nuestros labios

y ver en tu rostro cada dÃa crecer esa semilla

crear, soÃ±ar, dejar todo surgir aparcando el miedo a sufrir.

Je ne fume plus
Je ne rêve plus
Je n'ai même plus d'histoire
Je suis seule sans toi
Je suis laide sans toi
Comme une orpheline dans un dortoir
Je n'ai plus envie
De vivre ma vie
Ma vie cesse quand tu pars
Je n'ai plus de vie
Et míme mon lit
Se transforme en quai de gare
Quand tu t'en vas...
Je suis malade
Complètement malade
Comme quand ma mère sortait le soir
Me laissant seul avec mon désespoir
Je suis malade
Complètement malade
J'arrive on ne sait jamais quand
Tu pars on ne sait jamais o¨'
Et Ã§a va faire bientÃ´t deux ans
Que tu t'en fous...
Comme à un rocher
Comme à un péché
Je suis accroché à toi
Je suis fatiguée, je suis épuisée
De faire semblant d'ítre heureuse
Quand ils sont là
Je bois toutes les nuits
Et tous les whiskys
Pour moi ont le míme goÃ»t
Et tous les bateaux

Νομίζω ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος, που θα μπορούσε να εκφράσει με λέξεις τόσα αισθήματα.... Είμαι ο μόνος, που δε πίστευε στον Έρωτα κ τον συνάντησε. Είμαι ο μόνος, που σε συνάνταγε κάπου αλλού, μόνο για να κλέψει λίγη από τη δύναμή σου. Είμαι ο μόνος, που δε θα στο πει τόσο εύκολα, μόνο όταν κινδυνεύει να σε χάσει, για να θυμάσαι, για να ξέρεις ακόμα και αν φύγεις...

(νομίζω ότι πονάει... πονάει αρκετά, σε σημεία που δε φαίνονται, αλλά πονάει... αυτό συμβαίνει όταν ερωτεύεσαι; ελευθερώνεσαι. χωρίς συγγνώμες, με φωνές κ τσακωμούς, που δυστυχώς, δε θυμάμαι... λυπάμαι... )

~~Σε αγαπάω... εσύ τι λες;~~

Το Τέλος

2011-05-11T21:20:00.002+03:00

Το καλοκαίρι τελείωσε. Τα βράδια εκείνα χάθηκαν. Όλα διαφέρουν, ακόμα και οι εικόνες άλλαξαν. Τα πρόσωπα, τα αγγίγματα, τα χείλια, τα χάδια, οι νύχτες, τα πρωινά, οι στιγμές άρχισαν να μπερδεύονται με αισθήσεις, με κινήσεις, με βλέμματα. Η λέξη που κυριαρχεί είναι μία, διαφορά, και όλα αλλιώς. Οι λέξεις που ακούγονταν περιείχαν μέσα τους πάθος, αγανάκτηση, ενδυνάμωση, αποτυχημένη εξισορρόπηση, χωρίς αγάπη, χωρίς έρωτα, χωρίς παρόν.

Κρατούσα τα μάτια κλειστά, μα σε κρατούσα ακόμα. Κλείδωνα περισσότερο τις σκέψεις, μα εκείνες έφευγαν κάπου μακριά, χωρίς να με ρωτάνε. Έψαχνα ένα τρόπο να μείνω, να μείνω κοντά σου, να κατασταλάξω. Μα είχα ξεχάσει, η ζωή, η πραγματική ζωή έρχεται τη στιγμή, που κανείς δε το περιμένει. Γιατί, όταν ένας άνθρωπος φεύγει, κάποιος άλλος έρχεται, λίγο πριν βραδιάσει.

- Μαζί σου; Νόμιζα…

- Μαζί μου. Δέκα γύρους, και δώδεκα σκαλοπάτια.

Άλλες φορές θα διαμαρτυρόμουν, μα σήμερα όχι. Δέκα γύρους, και δώδεκα σκαλοπάτια, χωρίς να αντιδράσω καθόλου. Ανέβαζα απλά τους σφυγμούς μου, και σκεφτόμουν εσένα, το βλέμμα σου. Ήξερα ότι ήσουν κάπου εκεί στις κερκίδες, χαμογέλαγες με τα μάτια, όπως πάντα. Ήσουν μαζί μου, και δε με ένοιαζε κανένα βασανιστήριο. Ήσουν εκεί, μα δεν ήξερα τι ένιωθες, οι σφυγμοί ανέβαιναν, και οι παλμοί των αισθήσεων κοντά στη καρδιά αποδυναμώνονταν.

- Διατάσεις, στη γραμμή του διπλού και ξεκινάμε.

- Ρηχά ή βαθιά;

- Ότι τύχει.

- Τη μέρα που θα σε κερδίσω, τελειώσαμε για πάντα. Θυμάσαι;

Τα μάτια σου με κοίταξαν τόσο επίμονα. Θα μπορούσε να έγραφαν μια φράση, αλλά λυπάμαι, δε σε ξέρω, δε σε έμαθα, δε κατάφερα να διαβάσω ούτε ένα γράμμα. Αποκωδικοποιούσα τις κινήσεις του σώματός σου, των χεριών σου, όπως μου έχεις μάθει. Διάβαζα πεντακάθαρα κάθε κοφτή, flat, spin κίνηση, χωρίς όμως να έχω προβλέψει την ταχύτητα. Τόση οργή.

- Γύρνα καλύτερα το σώμα, η κοιλιά να κοιτάει την πόρτα. Έλα να σου δείξω.

- Δε χρειάζεται. Εξάλλου δεν έχω κοιλιά.

- Έλα να σου δείξω.

- Όχι.

«Τότε, αντιμετώπισέ με», θα μπορούσες να το είχες πει, ή να το είχες σκεφτεί, ή να το είχες ψιθυρίσει στους ήχους της ψυχής σου. Η δύναμη αυξανόταν. Ήταν κάτι περισσότερο από οργή, ήταν κάτι λιγότερο από εκδίκηση, ήταν κάτι κοντά στο αρνούμαι. Αλλά, ξέχασες, κάθε παιχνίδι έχει το ελάχιστο δυο συμπαίκτες, και εμείς, δεν είμαστε καν αυτό. Έχουμε γίνει ξένοι. Από την αρχή ήμασταν, μόνο που τότε δε το καταλάβαμε.

- Γύρνα καλύτερα το σώμα, και χτύπα.

- …

- Πονάς;

- …

- Πονάς;

- Όχι.

- Πονάς;

- Ενδιαφέρεσαι;

- Πονάς;

- Όχι. Αφού το ξέρεις, ο σωματικός πόνος δεν υπάρχει. Είναι ο μόνος που γιατρεύεται και ο μόνος, που δεν υπάρχει.

- Συνέχισε.

Τις επόμενες στιγμές, τις έχω σχεδόν ξεχάσει. Στο είπα πολλές φορές, ο σωματικός πόνος δε με αγγίζει, λίγες σταγόνες βροχής αφήνει σε εμφανή σημεία, αλλά μέχρι εκεί. Μόνο μέχρι εκεί. Ξέρεις, το μόνο που έκανα ήταν να μετράω, μόνο να μετράω, 15, 30, 40, game, ή πλεονέκτημα, game. Αριθμοί, και στο μέγιστο βαθμό, αγγίζεις την κορυφή. Μόνη σκέψη η ελευθερία μου, μόνο πάθος το μένω εδώ, αλλά κρατώντας στην αγκαλιά μου το παρόν μου, το μέλλον μου, όχι εσένα.

- Κέρδισα.

- Πονάς;

- Σε κέρδισα.

- Φίλα με.

- Σε κέρδισα. Φεύγω.

Όλα τελείωσαν. Μαζί με όλα αυτά και η ελπίδα. Κάπως έτσι άρχισε με ένα παιχνίδι, τόσο απλά τελείωσε, δίχως φωνές, δίχως ένταση, έτσι όπως μας άρμοζε. «Παίξε, χόρεψε, χαμογέλα, τραγούδα, ζωντάνεψε, ταξίδεψε, ζήσε και βρες»… όσα η καρδιά κρύβει, όσα μπορείς να θυμηθείς, όσα μπορούν να γίνουν αιώνια, και που ξέρεις… ίσως, παίξουμε ξανά, έναν αγώνα ακόμα, σε κάποια διοργάνωση, και ίσως τότε σε κερδίσω ξανά, αλλά με άλλους όρους….

(ονειρέψου, σεβάσου, και ερωτεύσου με την καρδιά σου, με την ψυχή σου, με όλο σου το είναι, γιατί μόνο έτσι έρχονται τα αιώνια…)

(θα υπάρχει σαν ανάμνηση κάπου στο βάθος των σκέψεων, τώρα ξέρεις, η καρδιά μου ανήκει κάπου τόσο κοντά... φεύγει από το στήθος της μόνο κ μόνο για να συναντήσει το παρόν σε κείνη, πουθενά αλλού.-)

Φωτιά Μου

2011-05-09T11:46:00.004+03:00

Ήθελα τόσο να σου γράψω. Όλες αυτές τις μέρες μπερδεύω τις λέξεις, τις αισθήσεις. Ζωγραφίζω εικόνες, δημιουργώ χρώματα για κάθε μία στιγμή μαζί σου, μα τίποτα δεν είναι αρκετό. Μια στιγμή, και ένα χρώμα, μια στιγμή μαζί σου γίνεται κάτι λιγότερο από την αιωνιότητα, που σε περιμένω για να σε συναντήσω και πάλι.

Αυτή την ώρα αγγίζω τα χέρια σου, κοιτάω τα μάτια σου, αγκαλιάζω το κορμί σου, ακούω τη φωνή σου. Είσαι εδώ, είμαι εδώ. Είμαστε μαζί. Όλα αυτά τα πρώτα βράδια ξέχασα την ελευθερία κλειδωμένη σε ένα ανύπαρκτο παράδεισο. Κάθε βράδυ ήταν μοναδικό, κάθε πρωινό ξύπνημα ήταν τυλιγμένο από ένα υπέροχο άρωμα, το δικό σου. Κάθε μεσημέρι γινόταν το μοναδικό γεύμα της ημέρας, που αποκτούσε… ουσία.

Σε ερωτεύτηκα πριν καν σε γνωρίσω. Έκανα έρωτα μαζί σου, πριν καν σε φιλήσω. Άγγιξα τα χείλη σου χωρίς καν να αγγίξω τα χέρια σου. Ταξίδεψα μαζί σου χωρίς ποτέ να σου ζητήσω στοιχεία για τη ζωή σου. Μου αρκούσε που ήμουν μαζί σου. Μου αρκεί που και τώρα είμαι μαζί σου. Μου αρκεί να διαγράφω αισθήσεις εκεί ανάμεσα στα μάτια σου. Να αλλάζουν τα χρώματα, να αλλάζει η ένταση από το τρέμουλο του κορμιού.

Είσαι εσύ, και είμαι εγώ μέσα σε εκείνο το εμείς της ελευθερίας, μέσα σε εκείνο το εμείς που μας αρμόζει. Με ρώτησες πολλές φορές αν αξίζει το κόπο να είμαστε μαζί. Αξίζει; Πλέον ξέρεις. Πλέον ξέρεις. Αυτή τη φορά θα είμαι εγώ, το πρόσωπο εκείνο που θα σε ρωτήσει αν αξίζει. Για μένα αξίζει η κάθε μία στιγμή μαζί σου. Για μένα είναι εικόνες, είναι αισθήσεις, είναι μαγεία να χάνομαι κοντά σου, να αγγίζω το κορμί σου, να φιλώ τα χείλη σου.

Είναι παράδεισος να ζωγραφίζω μαζί σου τους τοίχους τους δρόμους. Περιγράφοντας με γράμματά πως, «εδώ έπεσα, και δε μου έδωσε σημασία ΚΑΝΕΙΣ!!!». Εκεί έπεσες. Εκεί φώναξες. Εκεί διαμαρτυρήθηκες. Πάμε ξανά πίσω εκεί; Αυτή τη φορά θα πέσουμε μαζί. Θα πάρουμε τηλέφωνο τη μαμά, θα της πούμε ότι έπεσες, για να μας πει να έρθει, και ας μη ξέρει σε ποιο σημείο του ορίζοντα σε έχω πάει για να σε φυλακίσω από μάτια «ξένα».

- Φεύγουμε;

Τις τελευταίες ώρες, το λέω τόσο εύκολα. Τις τελευταίες μέρες το εννοώ όσο ποτέ. Δε με νοιάζει το παρόν μου. δε με νοιάζει και τόσο αυτή η καθημερινότητα. Με νοιάζει εκείνη, που ζούσαμε μαζί. Με νοιάζει εκεί που είχα μαζί σου όλους αυτούς τους μήνες. Με νοιάζει εκείνη που ζωντανεύει με ένα σου χαμόγελο. Με νοιάζεις εσύ, και μόνο εσύ. Εσύ, που σήμερα γελάς, ακούς, φωνάζεις. Με νοιάζεις εσύ, που ξέρω να παιδεύω, να κουράζω, να φέρνω εκτός ορίων. Με νοιάζεις εσύ, που ακόμα και αν δε νιώθεις όσα νιώθω, υπάρχεις εδώ, για ένα πρωινό φιλί στα χείλη, για ένα μεσημεριανό άγγιγμα στο πρόσωπο, για κάθε βραδινό έρωτα στο δικό μας κρεβάτι.

- Μ’ αγαπάς;

Μέχρι σήμερα με έχεις ρωτήσει τόσες φορές, και όμως δεν έχω απαντήσει καμία ευθέως. Αν σου πω «ναι», θα γίνει συνήθεια; Αν σου πω «και εγώ σε αγαπάω», θα σταματήσεις να το διεκδικείς; Αν σου πω «σε αγαπάω», έτσι απλά, θα με πιστέψεις αμέσως; Αν σου πω ότι δε θέλω τίποτα να γίνει συνήθεια, ότι αυτός είναι ο μόνος μου φόβος, θα μου υποσχεθείς ότι εσύ δε θα φοβηθείς; Ποτέ. Ποτέ, για να έχω την ευκαιρία να ξεχνιέμαι μέσα σε αυτά τα μάτια, στα σημάδια του λαιμού σου.

Για να έχω την ευκαιρία να αισθάνομαι, όπως τώρα. Περισσότερο αποφασισμένος για τη ζωή μας, περισσότερο ερωτευμένος μαζί σου. Λιγότερο τρελός με τη συνήθεια. Και ακόμα περισσότερο απογυμνωμένος μπροστά σου, όπως το πρωινό, που ξημέρωσε, όπως το πρωινό που θα έρθει. Για να θυμηθώ εκείνο το ήρεμο «Κοιμήσου. Κοιμήσου». Για να καλύψεις λίγο αργότερα με τα χέρια σου τα μάτια μου ή να κρύψεις το πρόσωπό μου ανάμεσα στα στήθη σου για λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Ίσα που προλάβαινα να κάνω ότι σκέφτομαι και ανασήκωνες το κεφάλι μου προς τα χείλη σου. «Κοιμήσου. Κοιμήσου», μα πριν από αυτό μου χρώσταγες ένα φιλί, ένα πρώτο και τελευταίο φιλί.

- Κάτι μου χρωστάς…

- Κάτι θα διεκδικήσω να κλέψω από σένα, εκτός από σένα… μια ζωή. Τη δική μας ζωή.

(σε αγαπάω, χωρίς να θυμάμαι. σε αγαπάω, για να ζω μόνο το παρόν. σε αγαπάω, γιατί όλα είναι αλλιώς… το είπε κ ο κυρ-βαρκάρης… )

(η επεξεργασία εικόνας φταίει, ξέχασε να γράψει τόπο προέλευσης… ή μήπως η ηλικία; φταίει μάλλον που… ~~…θυμάσαι...~~ )

Εσύ τι λες;

2011-05-08T23:56:00.002+03:00

Ένας αγώνας tennis είναι σαν μια παρτίδα σκάκι. Ένα γήπεδο… κοινό, με ελάχιστες διαφορές στην κατασκευή, πότε χόρτο, πότε χώμα, πότε πυλός, οι διαστάσεις παραμένουν ίδιες. Το φιλέ διατηρείται πάντα στο ίδιο ύψος, μια ρακέτα, και μια κεφαλή. Όλα ίδια, και όλα διαφορετικά. Το μέρος αλλάζει, οι αντίπαλοι αλλάζουν, οι θεατές άλλαξαν και πάλι. Υπάρχουν λίγοι, που θα ενδιαφερθούν να κοιτάξουν. Υπάρχουν πολλοί, που θα δοκιμάσουν να μάθουν, ακόμα και αν εσύ δεν ανήκεις σε αυτούς.

Υπάρχουν τόσες κινήσεις, άλλες σταθερές, άλλες κοφτές, άλλες με στροφές, άλλες επιπόλαιες και επικίνδυνες. Και όμως, είναι απλά ένα άθλημα, χωρίς αισθήσεις, μόνο με τεχνική, μόνο με ισορροπία, με εναρμόνιση κινήσεων, δικών σου και του αντιπάλου σου. Σε κάθε προπόνηση, επαναλαμβάνονται συνέχεια, οι λέξεις άμυνα, και επίθεση.

Για να μείνεις αμυντικός, διατηρείς τη θέση σου αρκετά κοντά ή πίσω από τη γραμμή του serve, τα χτυπήματά σου πρέπει να είναι σταθερά, flat, spin, ή και slice, έχοντας εξασφαλίσει ότι ο ώμος σου είναι σε αρκετή καλή κατάσταση. Για να γίνεις επιθετικός, έχεις αρκετές επιλογές. Όμως, υπό αυτή την οπτική κινδυνεύεις να χάσεις έναν ολόκληρο πόντο, ένα game, ή και ένα set. Πρέπει να είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου, για τη νίκη σου, ή μάλλον πρέπει να τολμάς αρκετά, για να έχει επιτυχία μια τέτοια κίνηση.

Η ζωή, θα μπορούσε να μοιάζει με ένα παιχνίδι σαν αυτό. Μπορεί να είναι απλά ένα «παιχνίδι», μα καθημερινά θα βρεθώ αντιμέτωπος με την άμυνα, με την επίθεση. Καθημερινά θα ζητήσω από τον εαυτό μου να αυξήσει τις αντοχές του. Θα ζητήσω εξηγήσεις από τον εαυτό μου για μια κίνηση, που αργότερα θεώρησα επιπόλαιη, ακριβώς όπως και μέσα στο «παιχνίδι». Ξέρεις, για τα μόνα πράγματα, για τα οποία έχω μετανιώσει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι σήμερα, είναι ελάχιστα, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Σήμερα, αποφάσισα να με φωνάξω για κείνο το απόγευμα στη παραλία. Τότε… στην αρχή, και ας είχαν γίνει τόσα πριν, όσο ήμουν εδώ, όσο ήσουν εδώ, όσο ήμουν εκεί, όσο ήσουν εκεί. Κοιμήθηκα έχοντας στο νου μου εκείνες τις στιγμές. Πήγα πίσω τον εαυτό μου στη συνάντηση μας, δίπλα στην είσοδο. Θυμήθηκα ακόμα και τη στιγμή, που μπήκα στο αυτοκίνητό σου, και ούτε καν άγγιξα τα χείλη σου. Προτεραιότητα καμία, και είπες λίγα.

Φύγαμε για την παραλία. Έβρεχε ακόμα, αν και φαινόταν ακόμα το φως της μέρας. Έβρεχε, ψιχάλιζε. Ζωντάνευε ο ουρανός, ή μάλλον έκλαιγε για την τόλμη μου να σε κλέψω από κείνον. Η ζωή μου άρχισε να γεμίζει με την παρουσία σου. Το απόγευμα αποκτούσε μορφή. Τα μάτια κοιτούσαν την θάλασσα, και ακόμα πιο σπάνια εσένα. Φταίω, το παραδέχομαι, για όλα φταίω, μα μη ξεχνάς, τα αγόρια δε ξέρουν τίποτα.

- Σε θέλω.

Αν ήμουν σε μια παρτίδα tennis, δε θα αρνιόμουν κάτι. Όλα θα έμοιαζαν μια σωστή πρόκληση. Δε θα επέτρεπα στον εαυτό μου να λυγίσει, να χάσει. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Πέρασαν δυο βδομάδες και κάτι, από τότε που άρχισα να σε ερωτεύομαι πάλι και πάλι μέσα σε αυτούς τους τρελούς ρυθμούς. Πέρασε ένας αιώνας και μόλις λίγα λεπτά από τη στιγμή, που άγγιξα το σώμα σου, φίλησα τα χείλη σου, σε έκανα δική μου.

Τα πάθη σβήνουν, μόλις περάσει η νύχτα. Τα όνειρα γίνονται παρελθόν. Για κάποιους μένουν μια απλή φαντασίωση, για άλλους είναι κομμάτι αυτής της ζωής, περασμένο σε κάποια άλλη διάσταση. Τα πάθη ξεχνιούνται, γυρνάνε στην αρχή όταν όλα όσα θες να μάθεις γίνουν γνωστά. Τα όνειρα επιστρέφουν στην καθημερινότητα σα μικρά αποσπάσματα, μιας ζωής κάπου, μακριά. Μέρες τώρα θέλω να σου πω πως έχεις γίνει το όνειρό μου σε κάθε διάσταση, έχεις γίνει το πάθος εκείνο, που δε σβήνει.

Αρχίζω να ψάχνω σημάδια σου στη ζωή μου, πριν καν σε γνωρίσω. Νιώθω να σε ψάχνω, να σε λησμονώ. Νιώθω την ύπαρξή σου, τα μάτια σου, το γέλιο σου, το κλάμα. Ακούω τον ήχο της φωνής, που ποτέ δεν άκουσα. Αισθάνομαι την απελπισία στο κορμί.

Σήμερα, έχω την ανάγκη να σου γράψω. Είναι άπειρες οι φορές, που έχω προσπαθήσει να σου μιλήσω. Μα, όταν σε κοιτάω δεν υπάρχουν οι λέξεις, υπάρχεις μόνο εσύ, μόνο το άρωμά σου, μόνο τα χείλη σου, μόνο τα… μάτια σου. Είναι τρελό ότι ζούμε, όμως, είναι και μια πραγματικότητα. Η δική μας, μικρή πραγματικότητα. Αν υπάρχει η φωνή την ακούς, αν υπάρχει η στιγμή τη φτιάχνεις. Όμως, υπάρχουμε μαζί και αυτό δεν αλλάζει, μέχρι….

Μέχρι να με βαρεθείς, μέχρι να κουραστείς, μέχρι… ο κόσμος να μοιάζει λίγος, να μοιάζει πολύς, να μοιάζει ακόμα πιο ιδιαίτερος, να φαίνεται πως αλλάζει πάλι και πάλι.

(απόψε, θα ήθελα να πηγαίναμε στο play room για μια παρτίδα stripe-tennis, κ ίσως να είναι αυτό το δώρο που θα σου κάνω κ θα μου κάνεις για αυτή την επέτειο... εξάλλου, ακόμα πονάει ο ώμος, δεν υπάρχει περίπτωση να σε κερδίσω… οπότε; τι λες, δοκιμάζουμε; -μόνο για απόψε, πες ναι, ξεπέρασα τον εαυτό μου το μεσημέρι εκείνο, εσύ; μια φορά μόνο, μία ακόμα… )

(μπορεί αν μάθουν ποιος έγραψε αυτή την επιγραφή να τον κλείσουν μέσα, αλλά… αξίζεις τη θυσία, αρκεί να το θυμάσαι πάντα, αν κ θαρρώ πως το ξέχασες πάλι… αυτά τα λόγια θα μείνουν γραμμένα εκεί για χρόνια, είτε μείνεις, είτε φύγεις από τη καθημερινότητά μου, γτ δεν υπάρχουν τα μυστικά, όχι ανάμεσά μας, μόνο αλήθειες…)

(έχω αρχίσει να πιστεύω ότι τον τόπο τον κάνουν οι άνθρωποι, ακόμα κ εδώ μπορώ να ζήσω, αρκεί να είσαι κομμάτι της καθημερινότητας μου, αρκεί να σε κοιτάω μέσα βαθιά στις κόρες των ματιών, ώστε να ξέρω…-φεύγουμε;για όπου θες, για όπου τύχει…)

Πες Μου Μια Λέξη...

2011-05-02T20:02:00.000+03:00

Θα με πεις μια λέξη, μια μόνη λέξη...;

Πες μου μια λέξη, αυτή τη μόνη λέξη,
σε λίγο πια θα φέξει,
θα 'ρθει η χλωμή αυγή.

Κοντεύει έξι,
ας πούμε αυτή τη λέξη
που 'χει στα χείλη μπλέξει
και δεν τολμά να βγει.

Ο ουρανός, ο μεγάλος ουρανός
είν' ακόμα σκοτεινός
και η νύχτα κυλά.
Μα εκεί ψηλά
κοίτα έν' άστρο που δειλά
μοναχό φεγγοβολά και μας χαμογελά.

Νύχτα ασημένια
κι η κάθε μου η έννοια
σ' απόχη μεταξένια
από ξανθά μαλλιά.

Γλυκοχαράζει αλλά δε σε πειράζει
που γέμισε μαράζι η άδεια μου αγκαλιά.

~~(τι λες θα έρθεις; -- ξανά...)~~

Λαγνεία

2011-04-26T23:40:00.002+03:00

Τόσες μέρες προσπαθώ να σου γράψω, να σου μιλήσω. Συνέχεια ψάχνω μια αφορμή, το έναυσμα, τη «κατάλληλη» στιγμή, μα κάπου χάθηκε. Κάπου χάθηκα και εγώ μαζί με τις λέξεις. Κάπου ψηλά στο βουνό απομακρύνεσαι και συ, κάπου εκεί στο βορρά σε χάνω. Ο νότος είναι πιο απόμακρος, πιο ρεαλιστής και πιο ακατάπαυστα ανατρέψιμος, λίγο πριν χαθούν όλα.

Θέλω να σου φωνάξω τόσες λέξεις. Μα μόνο δύο προφέρονται από τα χείλη, και όμως, δε τις ακούς, και αν ακούς δε με πιστεύεις. Έπαψες να με πιστεύεις, να με νιώθεις. Έπαψες για να αρχίσουν όλα πάλι. Εμείς μαζί, με πιστεύεις; Το πιστεύεις; Μας πιστεύεις; Με νιώθεις. Θέλω να με νιώθεις να ρέω δίπλα σου, να βλέπω κάθε σου βήμα σα σκιά.

Να κυβερνάω μαζί σου τη ζωή μας. Να ζούμε το παρόν μας. Θέλω τόσο να σου πω ότι είμαι εδώ, ότι σε ερωτεύομαι ακόμα, και να με πιστέψεις. Θέλω τόσο να μας χαρίσω ένα όνειρο, λίγες στιγμές κάτω από τη βροχή. Τα μάτια κλείνουν. Έρχομαι. Αυτή τη φορά δε ξέρω αν θα με δεχτείς, μα θα προσπαθήσω. Αξίζεις κάθε τι, ακόμα και αν κάθε μία από αυτές χαρακτηριστεί σαν μια αποτυχημένη κίνηση.

- Δε ξέρεις να διαλέγεις τις κατάλληλες στιγμές.

Ούτε αυτή τη φορά θα διαλέξω την κατάλληλη, νομίζω το νιώθεις, το ξέρεις. Η στιγμή εκείνη, θα έρθει από μόνη της, και νομίζω θα την έχουμε διαλέξει και οι δυο. Και αυτή η βδομάδα θα μοιάζει με εκείνες τις δυο, που σε συνάνταγα κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι, κάθε βράδυ. Θέλω να είναι σαν εκείνες τις δυο, που ξυπνάγαμε με μια ελπίδα, να θυμηθούμε. Να σου θυμίσω, να μου θυμίσεις. Είναι το μόνο που… σκέφτομαι.

Νομίζω πως μόνο έτσι θα έχουμε συμπληρώσει το άλμπουμ από όλες τις στιγμές μας μέχρι τώρα. Μόνο έτσι θα ολοκληρωθεί ο κύκλος, μόνο έτσι θα μείνουν χαραγμένες στο χρόνο οι στιγμές. Μόνο έτσι θα σου λέω «σε αγαπάω» και θα με πιστεύεις. Με πιστεύεις; Βρέχει. Είσαι εδώ, είμαι εκεί. Με πιστεύεις. Μόνο έτσι ανοίγουν οι πύλες του παραδείσου. Μόνο έτσι κλείνουν «τα πατζούρια», μόνο έτσι φωνάζουμε μαζί.

- Θα έρθεις;

- Δε ξέρω…

- Θα έρθεις;

- Δε ξέρω αν μπορώ δε το έχω κάνει ποτέ ξανά…

- Θα έρθεις;

- …

- Θα έρθεις;

- Δε ξέρω…

- Θα έρθεις;

- Βογκάω…

- Θα έρθεις;

- …

- Θα έρθεις;

- Δε μπορώ να σου υποσχεθώ…

- Θα έρθεις;

- …

- Έλα ένα διήμερο…

- Δε προλαβαίνω…

- …

- Θα έρθω… σου το υπόσχομαι… και θα κάνουμε τα πιο όμορφα πράγματα του κόσμου… θα πάμε μαζί ένα ταξίδι για όσο θες εσύ, για όσο θα μπορείς εσύ, για όσο αντέχεις. Και αν αυτό αργήσει λίγο το μόνο που σου υπόσχομαι είναι πως θα γίνει…

Θα έρθεις. Θα έρθεις, κάθε φορά θα έρχεσαι. Κάθε φορά θα έρχομαι, γιατί δε χωρίζουν έτσι απλά οι καρδιές που… ερωτεύονται. Είσαι εδώ, είμαι εκεί. Είμαστε μαζί στο παντού. Το νιώθεις. Βρέχει. Το ακούς. Γελάει. Έρχεσαι. Έρχεσαι. Έρχομαι. Πηγαίνουμε. Και όλα εδώ, ξανά, πρώτη φορά, κάθε φορά.

(Τρέμω στην ιδέα πως θα σε χάσω, δεν υπάρχει τρόπος να σε ξεχάσω, δεν το βάζω κάτω θα πολεμήσω, να σε κρατήσω)

(μετά από απόψε θα με πιστέψεις;)

Venice

2011-04-23T20:11:00.002+03:00

«Θα τη δω ποτέ;»… μια σιγανή φωνή ακούγεται από την άλλη μεριά της πόλης. Το νερό από τα κανάλια φέρνει κοντά τις φωνές… μα ποτέ μέχρι σήμερα δεν έφερε κοντά τις ζωές τους. «Θα την δω ποτέ;» ψιθυρίζει ξανά… και ο χρόνος είναι το παιχνίδι τους. Οι λέξεις η χαμένη εκείνη θήκη, ο θησαυρός της εξιλέωσης… ανάμεσα στα φαντάσματα της νύχτας, στους ζωντανούς λίθους της μέρας.

Η νύχτα τελειώνει. Το θεϊκό φως της σελήνης την ακολουθεί. Μια ανατροπή κάτω από τον ήχο των νερών και εκείνη τρέχει, τρέχει να ξεφύγει…. Η μάσκα πέφτει… Ένα μόνο μυστηριώδες σύμβολο στο μάγουλό της πρόλαβε να φανεί, το οποίο ονόμαζε… «δάκρυ». Μα πριν προλάβει να σπάσει ένας αέρας τη φέρνει κοντά της. Η μάσκα και το πρόσωπο της νεράιδα έγιναν ένα ξανά.

Το μαύρο φουστάνι της τσαλαβουτά στα λασπωμένα δρομάκια και βάφεται με άσχημες πινελιές… τόσο άσχημες όσο και το πορτραίτο της ψυχής της. Κινούμενη άμμος αναστεναγμών, που της απορροφά ενέργεια ώστε να συνεχίσει… να τρέξει, να κατακτήσει… το χαμένο χάδι, που θα απαλύνει τη θλίψη των ματιών της….

Άξαφνα ένα ουρλιαχτό στοιχειώνει το δρόμο, έπιασε το στήθος της νιώθοντας την καρδιά της να χτυπά δυνατά. Δάκρυα άρχισαν να φαίνονται ξανά… μέσα σε μια τρομοκρατημένη έκφραση κάτω από την μισοφωτισμένη σκάλα. Το δάκρυ εκείνο φαινόταν βουβό. Η μάσκα το κάλυπτε. Τα μάτια της… καθαρά και σκονισμένα και πάλι. Ο παράδεισος της… η χαρά ενός γράμματος, μέσα στην λύπη του φόβου από ένα ουρλιαχτό.

«Έχω μάτια κλεισμένα για να μη με δει και με αναγνωρίσει κανείς…. Έχω κλειστό το δέρμα για να μη νιώθω ούτε πόνο, ούτε χάδι… μόνο ένα επώδυνο σημάδι χαραγμένο μέσα μου. Ένα σημάδι, που χαράχτηκε με κείνη τη κοφτερή λεπίδα που θύμιζε κάθε βλέμμα σου…» ψιθυρίζει στους ανέμους η νεράιδα. Λόγια για να τα ακούσει ένα φάντασμα. Σκόρπιες λέξεις που στοιχειώνουν τα χείλη της… και τα γεμίζουν αίμα και επιθυμία, για ένα ακόμα….

«Πόσο θλιμμένη και όμορφη είναι η πόλη μου…» ακούγεται από τα χείλη της νεράιδας. Και ένα παιδί προβάλλει μπρος της. Ποιο είναι το αγόρι; Είναι άγγελος ή δαίμονας; Το μόνο που γνωρίζει από το φάντασμα εκείνο είναι η φωνή του, και τα μάτια του, που ακτινοβολούν τρυφερότητα. Μια σκέψη φαίνεται στα μάτια εκείνης της νεράιδας, και ένας φόβος μαζί… και αν είναι αληθές; Κάτι πάνω του προδίδει πως είναι το ίδιο μόνο με εκείνη.

Μια γλυκιά ευωδία σαν σιρόπι πλημμύρισε κάθε γωνία των όμορφων ιταλικών νησιών, ενώ το ηλιοβασίλεμα άρχισε να μετατρέπει τα νερά της Βενετίας σε κύματα λαμπερών ρουμπινιών.
Εκείνο το αγόρι μοιάζει τόσο γνώριμο μα και τόσο ξένο μαζί, διαισθάνεται το φόβο της νεράιδας και πλησιάζει με βήμα αργό, προσπαθεί με μια κίνηση απλή να κλέψει ένα ανεκτίμητο κομμάτι από το διαμαντένιο πρόσωπο της. Εκείνη σπαρταρά από τρόμο και είναι έτοιμη να μπήξει τις φωνές, μα όσο κι αν παλεύει, οι φωνητικές της χορδές, τη προδίδουν. Καταφέρνει μοναχά ν' ανοίξει απαλά τα χείλη της και να ψιθυρίσει. «Από πού έρχεσαι, τι θέλεις από μένα;»
Το αγόρι χαμογελάει και ξάφνου μια αστραπή σχίζει το μαύρο φόντο του κρυστάλλινου ουρανού, τη κοιτάζει και αναρωτιέται αν η μοίρα του παίζει άλλο ένα από τα αδιέξοδα παιχνίδια της τύχης. Μένει να παρατηρεί κάθε σκοτεινή πτυχή της μορφής της και ύστερα αρχίζει να επεξεργάζεται την φράση που προείπε το μυστήριο αυτό κορίτσι. Τοποθετεί τις λέξεις στα στενά του μυαλού του και περιμένει την ακολουθία της ενδόμυχης σκέψης της, αλλά η φράση της κόβεται απότομα, δίχως συνεχεία.
Τι του είχε συμβεί; Είχε το χάρισμα να διαβάζει τη σκέψη, μα τώρα. Τα γράμματα εξαφανίστηκαν, δε μπορούσε να διαβάσει τι κρυβόταν στο μυαλό αυτής της θεσπέσιας οπτασίας, που ξεπρόβαλλε μπρος του. Τι είχε πάθει; Τον παραξένεψε τόσο πολύ το συμβάν, που θέλησε να δοκιμάσει ξανά, πίεσε τα μηνίγγια του, μα τίποτα. Το μονό που διάβαζε ήταν μια γραμματοσειρά σιωπής, ένα ηχηρό τίποτα που του ζάλιζε το νου. Παραιτήθηκε, θα ασχολιόταν με αυτό αργότερα. Έπρεπε να λύσει έναν άλλο γρίφο τώρα, τι γύρευε μια νεράιδα τόσο αργά εκεί έξω, γιατί περιπλανιόταν μονή, ντυμένη με ένα φόρεμα απελπισίας κολλημένο πάνω της.
«Πρέπει να εγκαταλείψω σήμερα τη Βενετία, γιατί η βλάσφημη αγάπη άρχισε να ακτινοβολεί μέσα μου», ψέλλισε η νεράιδα στο μελαγχολικό αγόρι, καθώς το πλησίαζε για να δει με κάθε λεπτομέρεια την υφή του φαντάσματος του. «Τώρα επιθυμώ περισσότερο από ποτέ να συναντήσω ξανά τον παλιό μου αγαπημένο και μαζί του… να βρω τη λύτρωση. Έτσι θα αποδείξω στον κόσμο πως ξέρουν και οι κολασμένοι ξέρουν να αγαπούν, να τιμωρούν…», συνέχισε.
Το παράξενο εκείνο αγόρι χαμογέλασε στη θέα της σκιάς της, ενώ προσπάθησε να αγγίξει το κερένιο της χέρι, να φιλήσει το βελούδινο μάγουλό της. Τρόμο αισθάνθηκε… και έφυγε τρέχοντας σαν αέρας. Έτρεξε να παίξει με τα φύλλα των δέντρων, ενώ το κορμί του άρχισε να χάνεται στη γαλήνη του λαβύρινθου που σχημάτιζε η εικόνα της.

(τι λες, το συνεχίζουμε; )

(μόλις πήραμε το δεύτερο πρόστιμο, ένα για κάθε οδηγό...αλλά το δεύτερο πιο μικρό από το πρώτο...γτ στους ξένους τόπους,σέβονται τον έρωτα... το θυμάσαι, ή να στο πω ξανά... θες;)

Μη Με Ρωτας

2011-04-17T23:16:00.009+03:00

Γυμνοί μέσα σε εκείνο το δωμάτιο… δυο σώματα άψυχα πάνω σε εκείνο το κρεβάτι, μέσα στο χρώμα των ρόδων, μέσα στις στιγμές, που πέρασαν, που έρχονται.

Τα μάτια σου ήταν κλειστά. Σε είχα κοντά μου, δίπλα στην καρδιά. Οι ανάσες σου χτύπαγαν στο στήθος μου, κάθε ανάσα την αισθανόταν η καρδιά, γραφόταν μέσα της. Πόσα λίγα φαντάζουν τα λόγια μπροστά σε μια τέτοια στιγμή.

Τα μάτια σου κλειστά, και στην αγκαλιά μου μια ψυχή, ένας άγγελος, ο μοναδικός. Μια ψυχή με χρώματα, ένας άγγελος με τα φτερά του κλειστά για να είμαστε κρυμμένοι μέσα τους…. Τα μάτια σου κλειστά, μα η καρδιά ανοιχτή, η φωνή θεραπευτική… η φωνή.

Οι στιγμές πέρναγαν και έμενα να σε κοιτάω, δεν ήθελα να κλείσουν τα μάτια, δεν ήθελα να έρθει το ξημέρωμα… φόβος, μήπως χαθείς… όχι, ελπίδα πως έτσι θα μείνεις για πάντα. Ελπίδα.

…

Ο κύκλος κλείνει, για να ανοίξει πάλι, κλείνει. Ο κύκλος ανοίγει, ένα συναίσθημα είναι που θα μείνει για το τώρα ανοιχτό. Μια ομιλία ακόμα, μια παροδική γνωριμία, μια.

…

Τις σκέψεις μας αφήνουμε πάνω στο σεντόνι μέσα στη νύχτα. Μια νύχτα ακόμα…. Τι μπορεί να σκέφτηκες… τι μπορεί να αισθάνθηκα…. Το σώμα ζεσταίνεται όταν σε ακουμπάω για να δώσει μια περίεργη αίσθηση… φόβου… επιθυμίας, δυνατής.

Το σκεφτόσουν μέρες και το έκανες… νομίζω. Το σκεφτόσουν μέρες και η τύχη το έφερε πίσω σε μας. Οι παλμοί δυνατοί, οι νότες του σώματος υπαρκτές κάτι μέσα τους υπάρχει για να αναρωτιέμαι ακόμα τι μπορεί να σκέφτηκες….

Άδεια τα χέρια, ένα μόνο άγγιγμα, ένα μόνο… και πράξεις μέσα στη χαρά, στη λύτρωση. Τι σκέφτηκες…. Θέλω να μάθω αλλά δε θα ρωτήσω ποτέ. Εσένα θα θυμάμαι που μένεις εδώ, που χαμογελάς με κάθε παροδική χαζομάρα μου…. Εσένα θα σκέφτομαι τις μέρες, τις νύχτες… σε κάθε ξεχασμένο μονοπάτι που σβήνει, που δε θα επιστρέψει.

Για μια φορά ακόμα... έγινε, απλά συνέβη… και τέλος, την αυγή φεύγω, μια ιστορία που δε γράφτηκε ποτέ. Δεν έγινε.

- Στο υπόσχομαι. Στις σκέψεις μου μέσα θα το φυλακίσω για να ξεχάσω….

Τι σκέφτηκες… και απόψε τι μπορεί να κάνεις… που θα βρίσκεσαι τώρα…. Και οι χτύποι της καρδιάς σου δυναμώνουν, οι χτύποι…. Μετρώ τις ανάσες σου, συνέχεια…. Τα μάτια κλείνουν για ανοίξουν πάλι.

Αιθεροβατώ μέσα στο κορμί σου, μέσα στα χείλη σου. Τα έχω εδώ και πάλι. Σε φιλάω με κινήσεις μικρές, απλές, αρμονικές, απαλές. Σε φιλάω μόνο για να κλέψω τη γεύση σου, μόνο για να σου θυμίσω τη παρουσία μου. Σε φιλάω για να νιώσεις λίγο από εκείνο το πάθος που καίει το κορμί μου. Θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου. Θέλω να τυλιχτούν τα σώματά μας, να μπερδευτώ μέσα στις αισθήσεις σου, στο άρωμά σου.

Θέλω να νιώσω το κορμί σου να τρέμει. Οι σκέψεις σου να παραλύουν, να αδειάζει ο νους, να ψάχνει για ένα φιλί ακόμα. Πατάω στους αιθέρες κοντά σου. Πατάω στη γη μακριά σου. Σε θέλω, όπως καμία φορά. Σε θέλω διαφορετικά από πριν, πιο πολύ από μετά. Θέλω να κάνουμε έρωτα, γιατί ο έρωτας σε ταξιδεύει. Μόνο αν βρεθείς κοντά του μπορείς να ταξιδέψεις. Μόνο όταν βρεθώ κοντά σου ονειρεύομαι.

Τολμάς; Μια φορά ακόμα. Μία μόνο, όπως καμία μέχρι σήμερα. Τολμάς; Κάθε στιγμή μας, όπως καμία, για να είναι όλα ιδιαίτερα, για να γυρίζουν οι κινήσεις στις αισθήσεις, για να λυτρωνόμαστε από το πάθος, από την ένταση. Τολμάς. Ξέρω ότι τολμάς να ζήσεις, εσύ το ξέρεις;

Για ένα φιλί σου, για τον έρωτά σου μόνο… για τόσα πολλά, για τόσα λίγα… τολμάς; Χωρίς να αγαπάς. Μόνο να ερωτευτείς, μόνο γιατί ερωτεύεσαι, μόνο γιατί παθιάζεσαι. Βρέχει. Βρέχει για σένα, για μένα, για μας. Βρέχει.

(σε θέλω, τολμάς να το ακούσεις; τολμάς να το δεχτείς; ναι, αν και δε τολμάς να παραδεχτείς ότι… -βρέχει… )

(Κλείνω τα μάτια και σε ονειρεύομαι. Κάθε στιγμή επανέρχεται η μορφή σου μπροστά μου. Σε ζητάω για έρωτα τώρα. Μου έχει λείψει τόσο ένα φιλί σου. Όμως, ξέρεις πως μπορώ να το κλέψω στο κάθε μου όνειρο. Μπορώ να το διεκδικήσω λίγο πριν τα μάτια... )

~~Σε ερωτεύτηκα, χωρίς καν να σε φιλήσω~~
~~Το ράδιο το είπε...~~

Antes Que Ver El Sol

2011-04-14T19:16:00.003+03:00

Αυτός ο κόσμος… ένα ψέμα σκέτο. Κάθε άνθρωπος και μια αλήθεια, μια δικιά μας ψεύτικη αλήθεια, αυτή που ξέρει, αυτή που χρειάζεται να μάθει για να μη μας προδώσει. Ήρθες, και όπως κάθε φορά σε περίμενα λίγα λεπτά, μια αιωνιότητα. Σε περίμενα να κατέβεις τις σκάλες του λεωφορείου. Σε είδα να περπατάς κατά μήκος του δρόμου μέχρι να φτάσεις στο κτίριο, και γω εγκλωβισμένος μέσα στο αυτοκίνητο, ανάμεσα σε παιδιά της ηλικίας μου.

- Να τα αφήσω πίσω.

- Γεια.

Ο αέρας γεμίζει οξυγόνο, γεμίζει από μια διαφορετική πραγματικότητα. Φεύγουμε. Φεύγουμε μακριά από κει, για να βρεθούμε στο εδώ ενός τόπου δίχως φωνή, μόνο μέσα από σιωπή. Το βράδυ αγγίζει τα βλέμματα. Οι κόρες των ματιών διαστέλλονται καθώς πέφτει η νύχτα, και γω σε ακούω να μου μιλάς. Σε ακούω να παίζεις με κάθε τι γνωστό ή άγνωστο μέσα στο κόσμο. Σε κοιτάω. Επιτρέπεται να σε κοιτάω. Κλείνω τα μάτια. Τα ανοίγω.

Βρισκόμαστε εδώ. Δε σου κάνει εντύπωση; Και όμως, αυτό το βράδυ είναι διαφορετικό από κάθε προηγούμενο. Περπάτημα σε σοκάκια γνώριμα. Περπάτημα, με συζήτηση, και αναπόληση στιγμών για όσα έχουμε ζήσει κάπου, κάποτε με άλλους. Η νύχτα έχει ξεκινήσει εδώ και ώρα. Τα πρώτα αστέρια έχουν ήδη αρχίσει να σχηματίζουν εικόνες στον ουρανό. Έχουν αρχίσει να μιλάνε. Το κρασί γίνεται δικό μας, και επιστρέφουμε εκεί από όπου ξεκίνησαν όλα. Οι πρώτοι ήχοι από tango ακούγονται.

- Σήκω.

- Γιατί;

- Θα χορέψουμε.

- Δε θέλω. Δε ξέρω.

Σου αγγίζω τα χέρια. Σε τραβάω να έρθεις κοντά μου, μέχρι τη στιγμή, που σου δείχνω τα πρώτα βήματα. Η μουσική επαναλαμβάνεται. Το κρασί έχει ήδη αρχίσει να ρέει γλυκά στις φλέβες μας. Το πρώτο ποτήρι έχει ήδη τελειώσει, για να γεμίσει με την επόμενη δόση. Τα βήματα γίνονται όλο και πιο εύκολα. Το σώμα σε προσκαλεί για ένα ακόμα χορό. Μαθαίνεις. Οι κινήσεις γίνονται πιο έντονες, πιο δυναμικές.

- Ξεκίνα να αισθάνεσαι. Άσε ελεύθερο το σώμα σου.

- …

- Σκέψου ότι είμαι εκείνος που είσαι ερωτευμένη. Σκέψου ότι είμαι ο μόνος εραστής, που μπορείς να νιώσεις κάτι γι’ αυτόν.

Ακόμα πιστεύω ότι δεν άφησες τελείως το σώμα σου ελεύθερο. Ένιωθα να μη θες. Έσφιγγες κάθε μέρος του, και όμως, σε είχα αγγίξει παντού, είχα την πρώτη υφή στα χέρια μου, χωρίς καν να το ξέρεις. Σε προσκαλώ ξανά. Ο ήχος ακούγεται, η μουσική αλλάζει. Μα σε προσκαλώ ξανά. Ένας ακόμη χορός μέσα στο σκοτάδι, μέσα στο άναρχο περιβάλλον. Το σώμα σου με ακολουθεί, λίγο πριν κουραστεί, και πέσει στο κρεβάτι.

Τα χέρια σου ελεύθερα να ακουμπούν το στρώμα. Τα μάτια κλειστά. Τα βήματα αργά. Ακούμπησα τις παλάμες των χεριών μου ανάμεσα στο κεφάλι σου για να στερεωθώ. Κράταγα το σώμα σου ανάμεσα στο δικό μου, και ας μη το είχα αγγίξει ακόμα. Πλησιάζω το πρόσωπό σου. Μυρίζεις υπέροχα. Κάθε κομμάτι του δέρματός σου, και ένα διαφορετικό άρωμα. Τα χείλη μου πλησιάζουν τα δικά σου. Πρώτες, απλές κινήσεις. Η γεύση τους γυρίζει πίσω εκεί. Ένα φιλί, ένα «κοινό» φιλί. Τα χείλη εκείνα γίνονται ένα μικρό καταφύγιο για λίγα δευτερόλεπτα.

- Έλα. Σήκω.

- Δε θέλω.

Τραβάω τα χέρια σου. Πάλι πίσω στην «πίστα». Το σώμα σου γίνεται όλο και πιο ελεύθερο. Μια πρόσκληση ξανά. Φτάνεις κοντά στο σώμα μου τόσο έντονα, με τα μάτια κλειστά, με τα μάτια ανοιχτά. Νιώθεις, έχεις αρχίσει να νιώθεις, μόνο λίγο, πολύ λίγο. Ένα βήμα πίσω δικό μου, δυο βήματα πίσω δικά σου, μια μικρή εναλλαγή, και ένα βήμα ακόμα πιο πίσω. Με ένα φιλί. Ένα ακόμα φιλί. Το θυμάσαι; Σε σηκώνω ψηλά. Τα χέρια μου γύρω από τους γλουτούς σου και τα πόδια σου στο ύψος των γονάτων μου. Και εσύ ψηλά, να πετάς, γιατί έτσι περπατάνε στη γη.

Σε αφήνω ελεύθερη…. Είσαι ελεύθερη. Υποσχέσου μου ότι θα νιώθεις έτσι, ή και πολύ παραπάνω, κάθε βράδυ. Το σώμα σου θα τρέμει, θα ανάβει, μα δε θα σβήνει. Παραίσθηση. Απόψε ζούμε μια ξεχωριστή παραίσθηση. Μα….

(ο λύκος της ψυχής μου τραγουδάει, στο δάσος της ζωής μου ξενυχτά, ο λύκος της ψυχής μου τραγουδάει, κανείς το λύκο δεν τον κυβερνά)

(πόσο στοιχίζει ένα φιλί σου ακόμα; μήπως ένα ... ή μήπως είναι τόσο εύκολο, χωρίς κανείς να προδώσει...)

Πάρε με...

2011-04-12T18:05:00.002+03:00

Μου έχει λείψει να σου μιλάω, να σου γράφω, να σου φωνάζω κάθε λέξη, που νιώθω. Μου έχει λείψει το άγγιγμά σου, το φιλί σου, το άρωμά σου. Έχει χαραχτεί ένα μικρό κομμάτι από σένα μέσα μου. Ότι και αν κάνω υπάρχεις εκεί, μέσα βαθιά. Επιστρέφουν στο νου μου όλες οι στιγμές. Γυρίζουν εικόνες παντού. Κλείνω τα μάτια και σε βρίσκω εκεί μέσα στο αυτοκίνητο, στο κρεβάτι.

Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω. Τα ανοίγω και επανέρχομαι πίσω στη πραγματικότητα αυτής της πόλης. Όλα αλλάζουν, και όλα ίδια μένουν, μέχρι τον επόμενο χορό. Και αυτή τη φορά, τα βήματα θα είναι γνωστά. Ερωτισμός περισσότερος. Και αυτή τη φορά, θα ταξιδέψουμε μαζί, θα φύγουμε μακριά προς παντού, προς τον ουρανό. Μας αξίζει ένα ταξίδι ακόμα.

Οι μάσκες έπεσαν. Φάνηκαν καθαρά τα πρόσωπα. Διαγράφτηκε καθαρά η επιθυμία της στιγμής. Σε θέλω κάθε στιγμή, μα όχι έτσι, όχι τόσο απλά. Σε θέλω ολοκληρωτικά δική μου, για να ταξιδεύουμε όπου θέλουμε. Να ταξιδεύουμε εκεί, εδώ, μακριά, κοντά. Μόνο για να είμαι μαζί σου, να ξεκουράζομαι κοιτώντας σε.

Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου τα δυο σου μάτια και χαράζουν τον αέρα η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα

Πάρε με, πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό

Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο
να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις
σαν φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο
σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις

Πάρε με, πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό

Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου
εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι
όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου
μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι

Πάρε με, πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό.

Οι άγνωστοι χαρίζουν χορούς. Οι άγνωστοι ερωτεύονται από το πρώτο «Γ». Οι ξένοι γίνονται γνωστοί, και όλα αρχίζουν ξανά. Αλήτης, ψεύτης, φταίχτης, χαζός, κλέφτης, μα και ρεαλιστής, γιατί όσο και αν το αρνούμαι σε θέλω περισσότερο από κάθε μου όνειρο, σε αγαπάω περισσότερο από τη ζωή μου. Και όλα αρχίζουν και πάλι. Όλα εδώ, όλα παντού.

«Εκείνος, πάντοτε κύριος, πάντοτε απόμακρος. Αγγίζει τις άκρες των δαχτύλων της, δοκιμάζει να τα φέρει κοντά του, να καλύψει το πρόσωπό του, τα χείλη του, τα μάτια του». Λίγο πριν η μάσκα πέσει, λίγο πριν παραδοθεί με το πρώτο άγγιγμα. Τα βλέμματα συναντιούνται και οι αισθήσεις ξυπνούν….

(πόσα πάθη ξυπνάει ένα τάγνκο; πόσα φιλιά μπορεί να δώσει κανείς;)

Μañana

2011-04-06T01:16:00.002+03:00

Θέλω κάτι παραπάνω από σένα. Μη δεχτείς την εναλλακτική του λίγου. Ζήσε μαζί μου ή μακριά μου. Πριν χαθείς, θέλω ένα φιλί σου, όπως το πρώτο, όπως κανένα. Γιατί όλα μοιάζουν, και όλα διαφέρουν.

(Στον έρωτα, όταν ζητάω ένα βλέμμα... αυτό, που δεν εμπνέει ικανοποίηση και είναι πάντα μάταιο... είναι ότι ποτέ δε με βλέπεις από την πλευρά που σε βλέπω εγώ...-μάλλον ζητάει το άλλο μισό κομμάτι του, γι' αυτό αρνιόταν να γραφτεί...)

Χορεύουμε; Rumba, αυτό το ξέρω, αλλά όχι πάλι στην άμμο... Χορεύουμε; Μαζί, πάντα υπάρχουν κινήσεις καινούργιες, δικές μας. Χορεύουμε; Διαφορετικά. Μαζί. Θυμάσαι; Σε κείνη την παραλία έκανα κάτι σωστό. Αν και νομίζω ότι τις ίδιες επιλογές, θα έκανα πάλι. Συγχωρούμαι; Εξάλλου, δε μπορείς να με τιμωρήσεις... μέχρι αύριο θα κερδίζω, αλλά μόνο μέχρι αύριο.

Το φοβάμαι εκείνο το πρώτο βράδυ. Φοβάμαι την πόρτα, και μία από τις επιλογές σου. Αν δεν ήσουν ελεύθερη τότε στη παραλία, αν μπορούσες να μείνεις εκείνη τη νύχτα μαζί μου, θα επέλεγες ότι το πρώτο βράδυ, την ίδια επιλογή; Ίσως, το απόγευμα εκείνο να ήταν η δική μου τιμωρία για την μη-πραγματοποιήσιμη επιλογή... ίσως... ίσως...

(Μόνη αλήθεια είναι ο παράφορος έρωτας - Mañana,otra vezΜ )

Δικό Μας...;

2011-03-31T16:40:00.000+03:00

Από την ώρα που ξύπνησα σου κάνω ερωτική εξομολόγηση. Κοιτάζω τα βλέφαρά σου όταν κοιμούνται και νιώθω πλήρης, νιώθω πως κάποιος μου έδωσε την εικόνα σου για να έχω να πορεύομαι ανάμεσα στα χιλιόμετρα με το νου και να σε φτάνω, και να σε πιάνω και όταν σε χάνω και όταν σε αφήνω να έχω την αίσθησή σου πάνω μου μέχρι την επόμενη φορά. Αισθάνομαι μοναδικά τυχερή που έχω το πλεονέκτημα να σε κοιτάζω όταν κοιμάσαι. Είμαι ο κλειδοκράτορας των βλεφάρων σου και το κλειδί το έχω κρεμασμένο στο λαιμό μου. σου χαϊδεύω τη ραχοκοκαλιά σου από τον αυχένα σου μέχρι τον κόκκυγα και από τον κόκκυγα ως τον αυχένα σου και το δεξί μου χέρι νιώθω πως μπορεί να αντέχει όλο το βάρος της Γης αρκεί να είσαι δίπλα μου. Σε κοιτάζω από τα αξημέρωτα καθώς κοιμάσαι, σε χαϊδεύω από λίγο μετά γιατί φοβόμουν μη σε ξυπνήσω και μετά χάσεις το όνειρο. Σου μιλώ με το μυαλό μου και μπλέκω λίγο τα δάχτυλά μου στα μαλλιά σου κι έπειτα ταξιδεύω και πάλι στην πλάτη σου. περίπου στις εννιά σου φίλησα τα μάτια και ξύπνησες. Και με χάιδεψες. Και πριν προλάβω να σου πω κάτι μου είπες ‘‘Σςςςςς’’ και σώπασα…

-Ακόμα κ αν δε στο λέω μη πιστέψεις ποτέ ότι δε σε αγαπώ

-μ' αγαπάς ....είναι μαγικά...

-Είναι, είσαι κ συ γιατί

-Είναι Εμείς...

Κι έπειτα σιωπή κραυγαλέα. Το στόμα σου φιλούσε το δικό μου κι εγώ δε ξεδιψούσα, ήθελα να σε πιω ολόκληρο και πάλι δε ξεδιψούσα. Κλείνω τα μάτια μου να βρεθώ στον κόσμο που δεν υπάρχουμε και υπάρχουμε ταυτόχρονα πιο ζωντανοί από ποτέ. Είσαι μέσα στο κορμί μου, υπάρχεις σε κάθε του κύτταρο σε υγρή, στερεή και αέρια μορφή ταυτόχρονα.

-Πονάς;

-Λίγο...αλλα μη σταματήσεις...μη....

-Σςςς…

Και πιο απαλά μέσα μου και το σώμα μου τεντώνεται πάνω σου και σε κοιτάζω στα μάτια να σου πω πως σ’ αγαπάω τόσο που δεν έχω λέξεις και ξέρω πως το ξέρεις και ξέρω πως το νιώθεις και ξέρω πως μπερδεύεσαι όπως εγώ και θέλω να σου πω λόγια που δε τα έχει ξεστομίσει ποτέ κανείς.

-Σε θέλω κι άλλο...

-Μάλλον γιατί θέλω το ίδιο

-Θέλω να με θες συνεχεία.. δε σε χόρτασα...

-Το ελπίζω

-Θέλω κι άλλο...

-Ότι θέλεις

-Ανατριχιάζω...

-Τρέμεις

-Τρέμω....

-Ναι…

Και η ώρα από τις εννιά πήγε έντεκα και ακόμα ερωτευόταν ο ένας το κορμί του άλλου και άλλο και ξανά και

-Κουράστηκες;

-Όχι…

-Θέλω κι άλλη μια φορά…

Και πάλι ανάσες μπλεγμένες μεταξύ τους και σιωπηλές φωνές να πνίγονται ανάμεσα στα φιλιά και στα δάχτυλα των χεριών μας. Είναι η δεύτερη φορά που ακούω την ανάσα σου να πνίγεται κι ερεθίζεται το σώμα μου περισσότερο από πριν λες και είχε καταφέρει καθόλου να σβήσει .

-Πονάς;

-Πιο απαλά μικρό μου…

-Δε γίνεται πιο απαλά…

Και σε νιώθω θα μη μπορείς να ελέγξεις την ορμή σου μπαινοβγαίνεις μέσα μου συνέχεια, στάζεις ολόκληρος, δε ξέρω που είναι τα πόδια σου και που τα δικά μου, τα σώματα είναι μπλεγμένα και δε ξέρω αν αυτή τη στιγμή υπάρχω μέσα από σένα κι εσύ μέσα από μένα ή αν υπάρχουμε από μόνοι μας… είναι το απόλυτο Εμείς

-Είσαι καλά?

-Είμαι τέλεια μικρό μου.... δεν ήθελα στιγμη να σε αφήσω...

-Μόνο εγω ειμαι μούσκεμα δηλαδή;

-Δε τολμώ να ψάξω πόσο μούσκεμα είμαι....

-Εγω τόλμησα. Και μετά με ρωτάς αν σε αφήσω… μπααααααααααααααααααααααααααααα

-Θα με φιλήσεις πριν φύγεις;

-Θέλω να ξανακάνουμε ερώτα τώρα, μέχρι να κουραστείς, μέχρι να μην αντέχεις άλλο, μέχρι να μου πεις σήκω φύγε

-Δε ξέρω αν θα ρισκάρω πότε να κουραστώ πριν από σένα... φίλα με πριν φύγεις...

-Μόνο πριν φύγω?

-Όχι μόνο..αλλα το φιλί που θα μου δώσεις πριν φύγεις είναι σημαντικό...

-Εντάξει αγάπη μου

-Μην αργήσεις πάνω από μία ζωή.. θα πεθάνω...

Και άργησες κάτι λιγότερο από αυτή… ευτυχώς ήρθες πριν ξεψυχήσω…

(δε ξέρω ποιος θα είναι αυτός, που δε θα αντέξει... αντέχεις; -αντέχεις... σ' ευχαριστώ για αυτό το γράμμα... χορεύουμε όχι τάνγκο, ούτε σάμπα, αλλά...... ένα δικό μας χορό... )

Το Τραγούδι Της Πεταλούδας

2011-03-30T02:19:00.001+03:00

Οι τοίχοι σε φωνάζουν. Ο αέρας μιλάει για σένα. Τα χρώματα είναι ίδια με εκείνα της αύρας σου, τη στιγμή που με κοιτάς. Η μυρωδιά είναι παρόμοια με εκείνη, που εκπνέει το σώμα σου. Κάθε αντικείμενο σε ζητάει, μα περισσότερο σε ψάχνω εγώ. Ψάχνω ένα σημάδι σου πάνω στο σώμα μου. Ψάχνω μια εικόνα σου, και επιστρέφω εκεί. Η ψυχή μου μαζί με τη ζωή ταξιδεύουν τόσο μακριά, μόνο για να βρεθούν κοντά σου.

Οι στιγμές σε μιλούν, σε κοιτούν, σε αντιμετωπίζουν. Οι σκιές σε φέρνουν… σε διώχνουν… πριν επιστρέψεις σαν αίσθηση στα χέρια. Το δωμάτιο αδειάζει. Ο αγέρας το πλημμυρίζει, βλέπεις ξέχασα, ξανά, όλα τα παράθυρα ανοιχτά. Δε με νοιάζει το κρύο. Δε με νοιάζει η δροσιά. Δε με νοιάζει ο ήλιος. Με ενδιαφέρει μόνο να επιστρέψει η βροχή. Θέλω να χαθώ μέσα της, μέχρι τη στιγμή, που θα σε αντικρίσω και πάλι.

Πλησιάζουν οι μέρες. Πλησιάζουν οι ώρες. Δεν έχω γράψει ακόμα τίποτα. Έχω βρει, όμως, μια μικρή νότα ζωντάνιας. Θα μπορούσε να ήταν ο εγκλωβισμός μιας αγκαλιάς σου, ενός φιλιού σου, του έρωτά σου. Μα θέλω κάτι πολύ λιγότερο, και κάτι ακόμα περισσότερο από αυτό. Θα πεις ναι, θα πεις όχι. Θα το τολμούσες, θα το απέφευγες.

- Όλα συμβαίνουν πρώτη φορά. Δε τα έχω ξαναζήσει.

Άμυνα. Πρόβλεψη. «Μ’ αγαπάς», και ας τολμούσε να γίνει αλλιώς.

Ξημέρωσε. Πλέον, είμαι πιο σίγουρος από ποτέ, σε αυτό το δωμάτιο κατοικούμε μόνο οι δυο μας. Όλα εκείνα τα φαντάσματα έφυγαν μακριά. Τα έδιωξες, τα έδιωξα… ούτε καν με απασχολεί η ύπαρξή τους. Μπορεί να έμειναν σαν σκιές πάνω στους τοίχους. Αλλά ήταν μόνο μία η στιγμή εκείνη, που τους έβαψαν μαύρους. Ήταν μόνο ένα το λεπτό εκείνο, που άφησαν τον ήλιο να διεισδύσει μέσα τους. Από χθες το απόγευμα, μου μιλάνε για σένα. Ο λόγος τους είναι τόσο θερμός, η παράκληση τους να σε δουν γίνεται τόσο επιτακτική, όσο η ανάγκη μου να σε νιώσω ξανά.

Τα μάτια μου κάνουν ένα γύρο μέσα στο δωμάτιο. Σε τοποθετώ στο κρεβάτι, στη καρέκλα, σε αφήνω στο τοίχο. Ανοίγω τα μάτια, τα κλείνω. Είσαι εκεί. Είσαι εδώ. Είσαι; Κλείνω τα μάτια, και βρίσκομαι μέσα στο σώμα σου. Είναι σαν ένα πάζλ. Ακουμπώντας το στα σωστά σημεία συμπληρώνεις τα κομμάτια της καρδιάς, της αίσθησης, της παράδοσης. Είναι σα μια σκακιέρα, με αντίπαλο μόνο την αίσθηση. Μέχρι σήμερα δεν έχω χάσει. Μέχρι την επόμενη φορά, θα κερδίζω πάντα, με διαφορετικό τρόπο.

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το άγγιγμα. Θυμάμαι ακόμα τα σημάδια. Θέλω να φωνάξω ότι μου ανήκεις. Θέλω να το πω σε κάθε βουνό, σε κάθε λίμνη, σε κάθε ποτάμι, σε κάθε πέτρα, σε κάθε τι θνητό, έμψυχο ή άψυχο. Θέλω να σε μάθουν, να μας μάθουν. Γιατί είναι λίγοι εκείνοι, που πριν μιλήσεις μπορούν να καταλάβουν την επόμενη λέξη σου, γιατί είναι πολλοί εκείνοι που βρίσκονται δίπλα σου, διεκδικώντας τη συντροφιά σου.

Δυο λέξεις βγαίνουν από τα χείλη, και ακόμα μία, μια δική μας. Μια λέξη δίχως προέλευση, γραμμένη με ελληνικούς χαρακτήρες, αλλά με παραδοσιακό λεξιλόγιο Αφροδίτης. Σε λίγο θα φύγεις, σε πολύ… θα μείνω. «Θα έρθεις;», θέλω να ρωτήσω ξανά. Θα έρθεις, το ξέρω ότι θα έρθεις. Δε μπορείς, όπως δε μπορώ και εγώ μακριά σου. Θα έρθεις και ας είναι για λίγο. Θα έρθω και ας φανεί τίποτα μπροστά στους αιώνες.

- Μου λείπεις.

Για μερικές στιγμές, τη μισώ αυτή την απόσταση. Τη μισώ, γιατί δε ξέρει πως νιώθω. Δε ξέρει, πως θέλω να σε φέρει εδώ. Δε ξέρει πως έχουν περάσει μόνο λίγες ώρες και θέλω να κάνω και πάλι έρωτα μαζί σου. Μόνο μαζί σου. Θα ήταν ανούσιο να ψάξω ξένο σώμα. Θα γέμιζα στιγμές, μα θα άδειαζα τη ψυχή μου. Είναι εύκολο να συμβεί, μα και δέκα μήνες να περάσουν η γνώμη μου δε θα αλλάξει. Ακόμα και δώδεκα δευτερόλεπτα είναι πολλά….

Τα εφήμερα τελείωσαν. Τα βαρέθηκα. Εκεί δεν υπάρχουν τα μαγικά, όπως ανάμεσα μας. Εκεί δεν υπάρχουν όνειρα. Εκεί υπάρχουν μόνο παραμύθια που καταστρέφονται. Εδώ, όμως, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για μας, μόνο για μας. Θυμάσαι; Να θυμάσαι, γιατί εγώ ξέχασα… αν υπήρξε στιγμή, που σε κοίταξα και δε θέλησα να σου κάνω έρωτα. Ξέχασα κάθε λεπτό από την ύπαρξή μου, πριν, μακριά, παλιά.

Ακόμα και τότε, που ο νους μου έτρεχε στα απλά. Ακόμα και τώρα, που ο νους μου τρέχει σε σένα. Θα ήταν ανούσιο να ψάξω μια στιγμή σαν αυτή. Δεν υπάρχει. Δε θα υπάρξει. Σε ξέρω. Με ξέρεις, από τότε, παλιά. Πέρασε καιρός, και τώρα πρέπει να αναπληρώσουμε όλο αυτόν τον χρόνο. Γι’ αυτό, δε γίνεται να σε κοιτάω χωρίς να θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου.

- Δε γίνεται. Απλά, δε γίνεται.

- Μ’ αγαπάς;

- Εσύ τι λες;

- Απάντησε μια φορά, καθαρά ρε πούστη μου! Πες, ναι, κορίτσι μου, σε αγαπάω….

- …

(και ναι, έχω χάσει την αίσθηση του μέτρου, έχω ξεχάσει πως είναι να τρέχεις έστω και δυο χιλιόμετρα στη παραλία, είναι αδύνατο να το κάνω πλέον, δεν έχει μείνει δύναμη γι’ αυτό πια… υπερβάλλω; αν ναι, γιατί, όχι μόνο δυο φορές; γιατί είναι διαφορετικά κάθε φορά;)

(και όχι, δεν αναφερόμουν στα μοχίτο, σκεφτόμουν ότι δε γίνεται μόνο κάθε μεσημέρι, η μέρα έχει κάτι παραπάνω από 24 ώρες… γίνεται;)

Είμαι εδώ...

2011-03-19T11:57:00.001+02:00

Άρνηση. Ο κόσμος είναι τόσο διαφορετικός, μοιάζει τόσο με σένα, μοιάζει τόσο με τη ζωή μας, μοιάζει τόσο με τη στιγμή, και όχι με το λεπτό. Η γη συνεχίζει να κινείται και ας είναι 9.33 το πρωί. Η τροχιά της δε θα αλλάξει ρυθμό, θα συνεχίσει. Οι ανάσες θα μείνουν ίδιες, ίσως αυξηθούν, ίσως μειωθούν, μα θα επιστρέψουν πίσω στα φυσιολογικά τους πλαίσια. Η άνοιξη αποκτά παρόν, όπως κάθε συζήτηση μαζί σου.

Το κρύο υποχωρεί, φεύγει. Ο ήλιος βγαίνει, χτυπάει τα πρόσωπα, λούζει τις στιγμές με φως, μα δεν τον θέλω. Θέλω πίσω το σκοτάδι. Θέλω πίσω εσένα. Θέλω να σε δω, να σε αγγίξω να σε φιλήσω, να σε μυρίσω, να γίνεις δική μου. Θέλω τόσα, και άλλα τόσα, μα όλα να αρχίζουν και να τελειώνουν μαζί σου. Φοβάσαι, πονάς, και για αυτό φταίω εγώ. Αυτή τη φορά το παραδέχομαι, φταίω. Φταίω. Φταίω για τις λέξεις, που εκφράζω χωρίς να σκεφτώ τη συνέπεια τους.

Φταίω που σε έβαλα μέσα σε εκείνο το ανούσιο «παιχνίδι» χωρίς να θες, χωρίς να φταις, χωρίς να είσαι αναγκασμένη. Φταίω για κάθε λανθασμένη σκέψη, που περνάει από το νου σου, και στο είπα ξέρω να τις διαβάζω, ακόμα και αν δε θέλω να το κάνω συνέχεια. «Άντε πια…», θέλω να το ακούω συνέχεια, έτσι όπως το άκουγα στη παραλία, με εκείνο το κρυφό χαμόγελο, με εκείνο το παιδικό βλέμμα, που ζητάει να κρυφτεί και δε μπορεί.

- Αγάπη μου…

Κάθε στιγμή είναι απαραίτητη. Κάθε αίσθηση είναι αναγκαία, γι’ αυτό ζούμε όσα περισσότερα μπορούμε και μας επιτρέπονται. Αν μπορούσες να δεις μέσα μου, όσα βλέπω μέσα σου, δε θα φοβόσουν τόσο. Θα με πίστευες. Με πιστεύεις; Όλα τα θεωρώ φυσιολογικά μαζί σου, ακόμα και αυτό το κάψιμο της ζήλιας. Ούτε καν ξέρω πως συγκράτησα τον εγωισμό μου, δε μπορώ να σε διανοηθώ στην αγκαλιά κανενός. Σε νιώθω κτήμα μου, και ας μη το μάθεις ποτέ. Μα όχι, δεν είσαι, είσαι ελεύθερη να επιλέξεις αυτό που ζητάει η καρδιά σου, η ψυχή σου.

Είσαι όλα εκείνα, που σου έλεγα χθες, και κάτι ακόμα. Είσαι η ανατολή του βορρά. Είσαι εκείνη, που όταν χαμογελάει, όταν με κοιτάει με αυτά τα μάτια αλλάζει ο κόσμος μου, γεμίζει η καρδιά μου. Τρελαίνονται οι αισθήσεις μου. Αυξάνονται οι ανάσες μου. Αν με άφηνες απόψε να έρθω, θα το έκανα. Είχες κλείσει κάθε πόρτα, είχα χάσει όλα τα αντικλείδια. Θύμωνα μαζί μου, μα έμενα να σε κοιτάω μέχρι να ξημερώσει.

Τα μάτια σου άνοιγαν, και έκλειναν κατά διαστήματα, γύρναγες, φοβόσουν. Ήταν το πρώτο βράδυ, ήταν και το τελευταίο. Δε χρειάζεται να μάθεις να το αντέχεις, γιατί πολύ απλά δε θα ξανασυμβεί. Από τη δική μου πλευρά τελείωσε. Είμαι ελεύθερος να επιλέξω, έτσι μου λες συχνά. Αυτό θα επέλεγα, είτε βρισκόσουν κοντά μου, είτε όχι. Επέλεξα, μα και πάλι δε με πιστεύεις, όσο και αν το θέλω. Έχω ανάγκη να σε δω.

- Είμαι τρελά ερωτευμένη μαζί σου. Μη παίζεις μαζί μου. Πες μου τι θέλεις να κάνω και θα το κάνω. Αν μου πεις να τα παρατήσω όλα, θα το κάνω.

Νιώθω πως θέλω να κάνω το ίδιο αυτή τη στιγμή. Εκείνο το βράδυ σε σταμάτησα. Τον εαυτό μου δε μπορώ να τον σταματήσω. Ας χαθούν όλα. Μου λείπεις, και ας έχουν περάσει δυο μέρες και κάτι από τότε που έχω να σε δω. Είναι άδεια αυτή η πόλη μακριά σου. Είναι άδεια τα λεπτά. Κανένας δε μιλάει, κανένας δεν ακούει. Κανέναν δε ξέρω όσο εσένα. Με κανέναν, δε συνέχισα εκείνη τη συνομιλία από τότε παλιά, και ας άρχιζε τότε, το τελευταίο μήνα εκείνης της εποχής.

Αποδοχή. Ακόμα και αν ο εγωισμός μου νικήσει, ακόμα και αν φερθώ σαν κάφρος, όπως το πρωινό εκείνο του Φλεβάρη, μη σκεφτείς να ανοίξεις την πόρτα. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε δυο πλευρές, μια φιλική και μια καταστροφική. Μαζί σου επιδιώκω να υπερισχύει, η μία πλευρά, η άλλη να χάνεται. Ακόμα και αν νιώσεις ότι σε διώχνω, όπως το βράδυ εκείνο, μην ανοίξεις την πόρτα, ζήτησε μου να φύγω εγώ, μα εσύ θα μείνεις.

- Δε θα φύγει. Εδώ θα μείνει.

Όλο το πρωινό στο σιγοψιθύριζε. Αν δε πιστεύεις εμένα, πιστεύεις εκείνη; Εκείνη γιατί να σου πει ψέματα;

(μέσα στην αγκαλιά μου ότι ακριβότερο, κ ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό… πες μου πώς να στο πω…)

(δε φοβάμαι πια, όχι τα μικρά, μόνο εμένα, κ αν είμαι αντάξιος να βρίσκομαι έστω κ για ένα δευτερόλεπτο πλάι σας… -με αγαπάς…)

Πίσω

2011-03-11T22:19:00.000+02:00

Βράδιασε… όπως το πρώτο μας βράδυ. Επισκεφτήκαμε τη μοναδική παραλία, που δε γνώριζα. Η μηχανή του αυτοκινήτου έσβησε. Άνοιξα την πόρτα και έτρεξα να φύγω μακριά, όπως έκανα κάθε φορά. Νιώθω ακόμα να ακούω τα βήματά σου πάνω στην άμμο. Περνάει ακόμα από το σώμα μου το ρίγος, που σου προκαλούσε το κρύο. Για μια στιγμή, το μίσησα, για πολλές στιγμές το ζήλευα. Σε άγγιζε τόσο εύκολα, οπουδήποτε εκείνο ήθελε, χωρίς καν να σε ρωτάει.

Σκέφτηκα να γίνω αέρας, για να μπορέσω να σε διαπεράσω, να χαθώ μέσα στην ανάσα σου, και να μείνω εκεί, μέχρι να χαθεί και η τελευταία μου πνοή. Έτσι, θα σε άγγιζα. Μα σαν άνθρωπος, προτίμησα να χορέψω μαζί σου στην αμμουδιά. Σα μουσική είχαμε τον αέρα, τον ήχο από τα αεροπλάνα που έρχονταν, ή έφευγαν. Σαν αίσθηση είχαμε εκείνο το πρώτο άγγιγμα. Θυμάσαι, ή μήπως το αμφισβητείς ακόμα;

Τα βήματα αυξήθηκαν με αργούς ρυθμούς, γιατί ξέχασα πως είναι να χορεύεις με μια δεσποσύνη. Τόσο απλά, ξέχασα. Θα ήθελα να ήξερα τον τρόπο, που το κατάφερες. Από το μυαλό μου περνούσες, μόνο εσύ. Τις αισθήσεις μου τις τυραννούσες, μόνο εσύ. Ήλπιζα μόνο να μη φάνηκα λιγότερο ευγενής από ότι σου αρμόζει. Τόσες στιγμές, και τις θυμάμαι όλες, γιατί όλες τις ζήσαμε μαζί. Σε όλες αυτές, κυριαρχούσε το εμείς.

Εμείς. Σαν μονάδα, σαν οντότητα να δημιουργούμε το δικό μας σύνολο. Να παρασέρνουμε τον κόσμο στους δικούς μας ρυθμούς. Τα μάτια μου κλείνουν, τα πιέζω τόσο… και ελπίζω ότι αν τα ανοίξω θα βρεθώ και πάλι πίσω, εκεί, κοντά σου. Να προσπαθώ να σε κάνω ντάμα μου σε εκείνο το ασυνήθιστο tango. Ξέρεις, ήταν η πρώτη ευκαιρία που είχα για να αγγίξω τα χέρια σου, μετά από τόσο καιρό. Η πρώτη.

Η πρώτη για να περπατήσω μαζί σου, όχι στην ίδια ευθεία, αλλά έχοντάς σε, ένα βήμα μπροστά μου, για να μπορώ να ελέγχω την ασφάλεια σου με τον καταλληλότερο τρόπο, που είχα μάθει, κάποτε. Θυμάμαι κάθε ερώτηση, κάθε συναίσθημα που σε περιτριγύριζε, θυμάμαι ακόμα και το φόβο σου, την αμφιβολία σου, μα ήμουν εκεί ζωντανός, ακόμα και αν δε το πίστευες.

Σε κοίταζα, με τον τρόπο, που θα σε κοιτάζω και σε 80 χρόνια, όταν πλέον, θα περιμένω τη στιγμή, που θα σε συναντήσω ξανά. Όταν, πλέον, θα έχω ζήσει τόσα μαζί σου, μια ζωή, μια ολόκληρη ζωή. Σε κοίταζα, και περίμενα να δεχτώ κάτι από αυτό το λίγο ακόμα, που ποτέ δεν είναι αρκετό. Ήξερα ότι μέχρι το επόμενο βράδυ δε θα διεκδικούσα τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Φοβόμουν, μη χαθείς σαν όνειρο, που δε πήρε ποτέ μορφή.

Φοβόμουν, όπως εσύ, μήπως δεν είμαι εγώ, μήπως, ο τύπος στην παραλία δεν είναι εγώ. Είναι; Δε γνωρίζω, μα δε θέλω να μάθω. Είσαι εκείνη, που διεκδικεί μια θέση σε κάθε μου όνειρο από τότε που γεννήθηκα και αυτό μου αρκεί για να περιμένω ένα ακόμα βράδυ μαζί σου. Ένα μονάχα βράδυ, το πρώτο, που θα έρθει για να γίνουν, πολλά. Εσύ, από κάτω, και εγώ, από πάνω, σε δυο σπίτια, μα σε ένα κρεβάτι, γιατί δε νομίζω να μπορείς να το στερήσεις αυτό από τον εαυτό σου, αλλά και από μένα. Μπορείς;

Βράδιασε… όπως εκείνο το πρώτο βράδυ. Πλησιάζει η ώρα, που θα γυρίσουμε στο ξενοδοχείο. Πλησιάζει η ώρα, που το σώμα σου θα μου ανήκει. Όλο το βράδυ κράταγα το χέρι σου, «όλο» το βράδυ σε ανέπνεα, σε κοίταγα. Όλο το βράδυ ήσουν δική μου, σε ένα δωμάτιο δίχως κανόνες, δίχως ρόλους. Οι σκέψεις τελείωναν. Σε κράταγα. Δε μπορούσες να φύγεις. Δεν επιτρέπεται να φεύγεις, όχι από μας. Βράδιασε, για να θυμηθώ εκείνο τον όρκο, που έδωσα σε μένα. Θα είμαι εδώ για σένα, για εμάς. Συνήθως, σου λέω για όσο αντέχω, μα είναι ψέμα.

Είσαι η ντάμα μου, και ξέρεις αυτό δε μπορεί εύκολα να αλλάξει. Ξεκινήσαμε μαζί, και αν το θες, θα τελειώσουμε μαζί, ότι και αν γίνει, όσος χρόνος και αν περάσει. Αν είσαι εδώ, θα είμαι εδώ, και μη ξαναπείς ποτέ ότι δε μου αξίζει. Αν δεν, τότε γιατί… να αξίζει να είμαστε μαζί. Γιατί… μη ξεχνάς, έχεις σχέση με ένα μικρό, ή μήπως με κάποιον, που δε σε φιλάει σαν 20άρης;

(έχω αρχίσει να πιστεύω πως η βροχή κάνει τα μάτια σου τόσο ακαταμάχητα, κ όχι ο τρόπος που με κοιτάνε… αντέχω, με πιστεύεις; μου αξίζεις εσύ, κ μόνο εσύ, αλλιώς πως; )

Θυμάσαι;

2011-03-09T15:29:00.003+02:00

Από το πρωί ψάχνω τις λέξεις, που θα σου ταίριαζαν. Τις λέξεις, που θα έκαναν κάθε αναγνώστη να μυρίσει το άρωμά σου, να αγγίξει για λίγο τα χείλη σου, να παραδοθεί σε αυτά, μα για σένα να είναι ανύπαρκτα. Ψάχνω μια λέξη μόνο να σου μιλήσω, να σου εκφράσω με κάποιον τρόπο όλα όσα βιώνω μαζί σου. Ξέρεις, μου φαίνεσαι σαν όνειρο, και ας είσαι η ομορφότερη πραγματικότητα, που συνάντησα και «παίδευσα», μέχρι σήμερα.

Όλη την ώρα μεταφέρω τον εαυτό μου εκεί, δίπλα σου. Όλη την ώρα θέλω να είμαι μαζί σου, όπως την πρώτη μέρα, όπως τη δεύτερη, όπως την τρίτη, όπως κάθε βράδυ. Όπως, ήταν πάντα, γιατί έτσι ήταν. Κάθε λεπτό υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να σου πω, κάτι που θα μπορούσα να μάθω από σένα, κάτι που θα μπορούσα να… πάρω.

Ένα φιλί δεν είναι ποτέ αρκετό, θυμάσαι; Το πρώτο φιλί μένει αξέχαστο στη μνήμη του καθένα, στη δικιά σου; Θυμάσαι; Μακριά από την παραλία, μπροστά σε ένα αδιέξοδο... ίσως. Η περίσταση, μάλλον απαιτούσε τη φυγή μου, οι αισθήσεις μου ζήταγαν να βρεθούν λίγο πιο κοντά στα χείλη σου, λίγο, μόνο λίγο.

Τα τηλέφωνα άρχισαν να χτυπάνε. Κάτι μέσα στο σύμπαν θέλει να μας σταματήσει. Όμως, οι αισθήσεις μου ταξιδεύουν γυμνές μέσα στο σκοτάδι, με την ελπίδα να συναντήσουν τα χείλη σου. Από το μυαλό μου πέρναγε κάθε σκέψη σου, από τα χέρια μου περνούσε κάθε ρίγος τους κορμιού σου. Η ώρα περνούσε. Έπρεπε να σε αφήσω, έπρεπε να με αφήσεις. Οι συνθήκες το απαιτούσαν…. Μα, δεν ήθελα, δεν ήθελες, δε πίστεψα ποτέ ότι ήθελες να επιστρέψεις, ούτε εκείνο το βράδυ, ούτε το προηγούμενο.

- Δε πειράζει, πήγαινε.

Όλα πειράζουν, όταν χάνομαι στη μορφή σου. Όλα πειράζουν, όταν… θέλω να έχω τη γεύση σου ζωντανή κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου. «Όλα πειράζουν, όταν δε σε έχω μαζί μου σε αυτή τη διάσταση». Τα πρόσωπά μας πλησιάζουν. Μπορούσα να αναπνεύσω κάθε κύτταρό σου. Κάθε άρωμα ήταν πρωτόγνωρο, και ας υπήρξαν τόσα. Ακόμα θυμάμαι, το πιστεύεις; Δε σε άγγιζα, μα θυμόμουν. Θυμόμουν.

Μείναμε ώρα έτσι, να σε κρατάω, να σε διαπερνάω, να σε αναπνέω, να σε μαθαίνω, να σε νιώθω, να… γίνομαι ακόμα περισσότερο τρελός για σένα. Οι αντιστάσεις μειώθηκαν. Οι άμυνες έπεσαν. Και τα χείλη σου ήταν το πιο ευχάριστο δώρο εκείνης της νύχτας. Μια γεύση, πολλές γεύσεις, μια αίσθηση, πολλές αισθήσεις μαζί. Ο νους τρέχει, το κορμί τρελαίνεται. Αν μπορούσα να κρατήσω σε λόγια όλα εκείνα τα αισθήματα, δε νομίζω να μου έλειπες ποτέ τόσο.

Φίλαγα τα χείλη σου. Ακολουθούσαμε τις ίδιες κινήσεις, χωρίς σχέδια, χωρίς… να έχει ξανασυμβεί σε αυτή τη ζωή. Ένιωθα. Ήμουν ζωντανός. Σε γνώριζα. Σε συνάντησα. Σε φίλησα.

- Τώρα, μπορώ να λιποθυμήσω.

- Όχι, τώρα. Όχι, όταν όλα αρχίζουν ξανά. Ναι, κορίτσι μου;

Θα έδινα ότι έχω και δεν έχω για να βρεθώ πίσω σε εκείνο το βράδυ, στο επόμενο απόγευμα, στο μεθεπόμενο απόγευμα. Θα έδινα κάθε τι, μα ποτέ εσένα, ποτέ τη ζωή μου μαζί σου. Αυτό μας ανήκει. Ότι και αν γίνει, ότι και αν συμβεί, θα είμαστε μαζί. Γιατί… «he is my friend, he is my boyfriend», και κάτι τέτοιες φράσεις αλλάζουν, πολύ εύκολα, μα εμείς μένουμε μαζί, μέχρι την επόμενη φορά, που θα σε ρωτήσουν ξανά, «who is this guy», μέχρι την επόμενη φορά, που θα χρειαστεί να απαντήσεις, ή και όχι σε κάποιον άλλον, αλλά σε μένα, με ένα ακόμα φιλί, με μια ακόμη αίσθηση.

Θέλω να σε δω. Θέλω να σε αγγίξω. Θέλω να σε παιδεύσω. Θέλω να σε φιλήσω. Θέλω να βρεθώ πίσω εκεί που ανήκω. Ξέρεις, για κάποιες στιγμές νιώθω πως ερωτεύτηκα,. Μα είναι αδύνατον, γιατί ο έρωτας είναι κτητικός, είναι εγωιστής, είναι επώδυνος, είναι φυλακή. Σε ερωτεύτηκα, γι’ αυτό όλα τα καινούργια που θα έρθουν θα τα περάσουμε μαζί, χωρίς άμυνες. Θα είμαι εκεί, και θα είσαι εδώ, όπως τώρα, όπως κάθε φορά από την πρώτη μας συνάντηση. Θυμάσαι;

- Μ’ αγαπάς;

- Καθόλου. Η αγάπη είναι πολύ λίγη για να περιγράψει όλο αυτό.

(γι’ αυτό, προτιμώ να σου λέω πως σε-α-γα-πα-ω, χωρίς να ακούς… κ όσο δύσκολο κ αν είναι, εκείνη τη μέρα σε λίγους μήνες, θα είμαι εκεί, μέσα, μαζί σου, με την προϋπόθεση να το θες ακόμα, αν κ δε ξέρω ποιος θα είναι αυτός που θα λιποθυμήσει πρώτος από τους δύο… είμαι εκεί, κορίτσι μου, όπως πάντα…)

(φταίω; ακόμα κ τώρα φταίω;)

Να κυνηγάς πάντα το λευκό σου...

2011-02-22T11:44:00.000+02:00

Παιχνίδια του μυαλού είναι όλα. Είχα παθιαστεί μαζί σου, από την πρώτη στιγμή, που σε άκουσα σε εκείνο το «καλημέρα» ενός άγνωστου. Η φωνή σου είχε διεισδύσει τόσο βαθιά μέσα μου, που το μόνο που ζήταγε ήταν να σε μάθω, να σε ψάξω, να σε ανακαλύψω. Το αρνήθηκα, και στον εαυτό μου και σε σένα. Οι σχέσεις αυτές είναι μονόδρομος, παρουσιάζουν μόνο δυο καλούς συνομιλητές, που αργότερα μπορούν να γίνουν δυο καλοί γνωστοί, με χρονοδιάγραμμα. Είχα πείσει τον εαυτό μου, χωρίς καν να έχω δοκιμάσει.

Ανυπότακτος ψεύτης, από την αρχή μέχρι την αρχή. Ξημέρωνε, και όλα άλλαζαν. Ο κόσμος φαινόταν διαφορετικός, μαζί σου ανακάλυπτα και μένα, μόνο που δε μπορούσα να αλλάξω, δε μπορούσα να… κερδίσω εμένα από τη μία στιγμή στην άλλη. Επέλεξα λάθη, που θεώρησα για σωστά. Επέλεξα επιπολαιότητες, που τις θεώρησα για… αναγκαίες επιλογές. Έχανα, κάθε μήνα σχεδόν έχανα τον εαυτό μου, μα συνέχιζα, γιατί ότι κοίταγα μέσα μου ήταν πιο φωτεινό, από αυτό που φανταζόμουν.

Κέρδιζα, λίγο-λίγο, κομμάτια της ψυχής σου. Τα δοκίμαζα. Έπαιζα μαζί τους. Τα έχανα για να τα κερδίσω πάλι. Δεν ήθελα να υπάρχει σταθερότητα. Η ισορροπία θα οδηγούσε στην τελμάτωση, και η ηρεμία θα κατέστρεφε…. Άφηνα το μυαλό μου να τρέξει, να φανταστεί, γύρναγα στο παρόν όταν χανόμουν στο παρελθόν. Έμπαινα όλο και πιο βαθιά μέσα σου, ανακάλυπτα το χρώμα, το ύφος, τον τρόπο, τα χαρακτηριστικά. Ζήταγα να μάθω περισσότερα. Σε ένιωθα σαν εξάρτηση.

Έμαθα, ή μάλλον, απέφυγα να μάθω. Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα. Οι στάλες τις βροχές σταμάτησαν να χτυπούν το τζάμι. Ο ήχος με εγκατέλειψε για να επισκεφτεί ένα νέο τόπο, κοντά στο βουνό, κοντά στη θάλασσα, κοντά στην ένταση. Αλήθεια, τι σκέφτομαι; Γιατί όλες αυτές οι επιλογές; Οι σκέψεις μου τρελαίνονται. Οι μισές γυρίζουν στην ελευθερία, και οι άλλες μισές στη φυλακή.

Για μια στιγμή, για κάθε στιγμή, σε όλες εκείνες τις συναντήσεις μας, ένιωθα να σε ερωτεύομαι, λίγο λιγότερο από κάθε φορά, λίγο περισσότερο από κάθε επόμενη. Ζήταγα τα παράπονα σου. Ζήταγα αυτό που γινόμουν μαζί σου. Ένας άλλος εαυτός, που αποκτούσε μορφή, που έτρεχε μέσα στους αιθέρες μόνο για να σε εντυπωσιάσει. Ερχόμουν συχνά, χωρίς ποτέ να σου μιλάω. Πάντα άκουγα, λίγο πριν το τέλος. Λίγο πριν την στιγμή εκείνη, που κατέστρεφα όλη εκείνη την ευτυχία, που ξεκίνησα να νιώθω.

Δε μου άξιζε ποτέ να βρίσκομαι δίπλα σου, είναι το μόνο ειλικρινές, που πέρασε από το μυαλό μου το βράδυ αυτό. Ένας τυχαίος. Κάποιος συνηθισμένος φτιαγμένος από ύλη, που δε μπορούσε ποτέ να σε κάνει ευτυχισμένη. Δεν ήξερα πως γινόταν, ούτε προσπάθησα να μάθω, μόνο δοκίμαζα με εμφανή τα σημάδια της αποτυχίας. Τώρα αναρωτιέμαι ξανά. Τώρα ταξιδεύω μακριά. Μακριά από τα άκρα, μέσα σε αρχές, μέσα σε… λαβύρινθους γυάλινους επικίνδυνους, μα γοητευτικά δεσμευτικούς με το παρόν.

- Αν η ζωή είχε χρώμα, τι χρώμα θα είχε;

- Τι χρώμα θα έδινες στη ζωή σου; Τι χρώμα θα είχε ένα φιλί σου; Τι αίσθηση θα είχε ένα αδιέξοδο σου; Τι θα ένιωθες για μια ακόμα βόλτα δίπλα στην ακροθαλασσιά

Κάποτε, είχες πει ότι δυσκολεύω τη ζωή μου χωρίς λόγο. Ποτέ δε το έκανα εσκεμμένα. Ήμουν φυλακισμένος, τώρα που πέρασε καιρός μπορώ να το δω καθαρά. Έβαζα μόνος μου τις αλυσίδες. Η ζωή δυσκολευόταν, τη στιγμή που αρνιόμουν σε μένα… σε σένα…. Ξέρεις, αν είχα παραδεχτεί ότι ένιωθα από την αρχή, η δυσκολία δε θα υπήρχε πουθενά. Θα χα σα στόχο μόνο να σε αποκτήσω. Ζήταγα τη φιλία σου, ζητάω τη συντροφιά σου, είτε αυτή επιταχυνθεί με απουσία, είτε με παρουσία. Είσαι ελεύθερη. Δε θα κράταγα κανέναν κοντά μου.

(«η μαγκιά είναι αλλού, να κυνηγάμε πάντα το λευκό που μας επιφυλάσσει το μέλλον μας»…)
(άνοιξα το πορτοφόλι και βρήκα μια φράση από σένα «δε φτάνουμε στην αγάπη βρίσκοντας έναν τέλειο άνθρωπο αλλά μαθαίνοντας να βλέπουμε έναν ατελή άνθρωπο τέλεια», το κρατάω ακόμα, ίσως κάποια στιγμή, στο επιστρέψω… όταν πειστείς ότι ήμουν εδώ, μόνο για να σε δω...)

Σε ευχαριστώ για όλα...

Καυτή...

2011-02-14T11:39:00.000+02:00

Ξημέρωσε. Η Αθήνα είναι πιο άδεια από ποτέ, μα δεν ανήκω σε αυτήν πια. Το κορμί, η ψυχή ταξιδεύουν, χωρίς να με ρωτήσουν. Ξεκίνησε να βρέχει. Οι φωνές σταμάτησαν. Τα βήματα αυξήθηκαν. Ο δρόμος ανοίγει περιμένοντας ένα σου βλέμμα ξανά. Θέλω να τρέξω να ξεφύγω, μα η ψυχή με κρατάει εδώ. Χάθηκα, ή μάλλον βρήκα τον εαυτό μου. Τα μάτια κλείνουν, έχεις μείνει τόσο έντονα χαραγμένη μέσα τους.

Έφυγα με την ελπίδα να κοιμηθώ. Έφυγα για να έρθω σε σένα. Σε επισκέφτηκα απρόσκλητος. Το ρολόι δείχνει 1.18. Ξανά πίσω στα ανείπωτα, μπροστά στους τοίχους της ζωής. Τα μάτια κλείνουν. Ανοίγω την πόρτα του δωματίου και σε βρίσκω εκεί, να με περιμένεις. Με εντυπωσιάζει ο τρόπος που με κοιτάς. Στρογγυλά μάτια γεμάτα γαλήνη, θαλπωρή. Βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και πάλι, είτε το πιστεύεις είτε όχι. Σε έχω κοντά μου.

Ένα μόνο βήμα αρκεί. Τα χέρια πλησιάζουν. Όλα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα. Τα βήματα μεγαλώνουν για να γίνουν ακόμα πιο σίγουρα, το νιώθεις; Ο χώρος γεμίζει, δυο αύρες, δυο ψυχές, δυο σώματα. Το «κρεβάτι» είναι εκεί… μας περιμένει. Ένα παραμύθι με μια νεράιδα, και η φωνή σου καλπάζει στον αιθέρα, μόνο για μένα. Το σώμα σου με τυλίγει. Οι λέξεις αρχίζουν. Προσπαθώ να ταξιδέψω εκεί, να αγγίξω τη νεράιδα, τη γέφυρα, τα δέντρα.

Είχα το σώμα σου τόσο κοντά μου, δε μπορούσα να αντισταθώ, ούτε καν να φερθώ με ευγένεια, όπως αρμόζει σε έναν κύριο. Σε φανταζόμουν γυμνή μέσα στην αγκαλιά μου. Δοκιμάζω να αγγίξω τα χείλη σου. Ήταν τόσο απαλά όσο τα φανταζόμουν. Οι εναντιώσεις σου, τα νάζια σου αυξάνονται. Παύω να σκέφτομαι καθαρά. Είσαι δική μου, μοιάζει υπέρ-αρκετό για την ώρα.

Τα βογκητά αυξάνονται. Ότι πιο ωραίο παίρνει μορφή μέσα στην αγκαλιά σου. Αρχίζω να μπαίνω-βγαίνω μέσα σου πρώτα αργά και ρυθμικά και έπειτα τόσο βίαια, λες και ήθελα να μείνεις για μέρες μόνο με την ανάμνηση τη δική μου. Κοιτάω το πρόσωπό σου και όλα μοιάζουν τόσο ασυνήθιστα, τόσο μαγικά απροσχεδίαστα.

- Πονάς;

Το κορμί σου τυλίγεται γύρω μου. Τα χέρια σου με ακουμπούν στο πρόσωπο και με… φιλάς. Το κορμί σου τεντώνεται προς τα πίσω. Νιώθω να σε χάνω με το ίδιο πάθος που σε κερδίζω. Οι ήχοι αυξάνονται, αδυνατείς να με ακούσεις. Οι ήχοι αυξάνονται, και τα βήματα πληθαίνουν. «Είμαστε μόνοι, μη το σκεφτείς, μην επιδιώξεις να φύγεις, όχι τώρα». Τα κορμιά μπλέκονται με περίεργους συνδυασμούς.

Στο είχα πει, δυο φορές δεν είναι ποτέ αρκετές. Θα μπορούσες να συνεχίσεις με δυο φορές μόνο; Κάθε φιλί είναι σαν το πρώτο, κάθε φιλί είναι το τελευταίο. Δε μπορώ να σε αφήσω. Νιώθω πλήρης κοντά σου. Βρήκα ότι έψαχνα. Έχω βρει εσένα. Τα μάτια σου κλείνουν. Το πρόσωπο σου γεμίζει φωτιά, μα δε μπορώ να σε αφήσω να κοιμηθείς δε θέλω.

- Σςς. Θα μας ακούσουν, και θα έχεις πρόβλημα.

Τελικά, δε ξέρω αν είναι τα παράνομα που με εξιτάρουν. Νιώθω ήδη εθισμένος στο σώμα σου. Ο χρόνος με εκδικείται, τρέχει, τόσο γρήγορα. Είμαι σα το ναρκομανή εκείνο, που χρειάζεται μία φορά ακόμα για να πάει στο παράδεισο, να μείνει στη ζωή. Ζωντανός εθισμός. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το σώμα, ακόμα και αν πρέπει. Οι φωνές αυτές θα μείνουν για μια ζωή χαραγμένες μέσα στο νου.

Ήταν από τις πιο ωραίες εκπλήξεις της ζωής μου να… κοιμηθώ μαζί σου. Να ξημερώσει και να σε έχω ακόμα στην αγκαλιά μου. Δε σκέφτηκα λεπτό να σε αφήσω, ήθελα μόνο να συνεχίσω να σε παιδεύω, να σε κάνω να σκέφτεσαι εμένα. Μέσα στη μέρα ίσως χαθεί αυτό το βλέμμα που άφησα στα χέρια των σκοτεινών ηλιαχτίδων, μα θα μείνει για πάντα κολλημένο στη μνήμη μου.

(έχει μείνει μόνο ένα σημάδι, να μου θυμίζει τον Έρωτα αυτό, και μια ελπίδα, να μείνουμε όσες περισσότερες ώρες μπορείς, όσες περισσότερες αντέχεις…)

You make fell like I am home again

2011-02-12T21:16:00.000+02:00

Το μυαλό μου έχει αδειάσει. Σε συναντάω πιο συχνά από ότι εμένα. Το έχω ανάγκη περισσότερο από οτιδήποτε. Τις τελευταίες μέρες μου λένε ότι φαίνεται να βρίσκομαι στη καλύτερη φάση της ζωής μου, μπορεί και να είμαι. Νιώθω ήρεμος, ασφαλής, σίγουρος, με κάποιες μικρές στιγμές ανασφάλειας. Νιώθω να ταξιδεύω πιο γρήγορα από ότι περίμενα. Είσαι εδώ. Είμαι εκεί. Και ας μοιάζει λίγο σα ψέματα για όσους δε ξέρουν, για όσους αρνούνται να καταλάβουν.

Βρίσκομαι στη καλύτερη περίοδο της ζωής μου, γιατί τώρα τη μαθαίνω, τη καταλαβαίνω. Τώρα, τη διεκδικώ, τη ξαφνιάζω, την ερωτεύομαι, την εμπιστεύομαι, τη φιλάω. Ανοίγω τα μάτια και συναντάω αριθμούς, γράμματα, δε φαντάζεσαι πόσο το μισώ αυτό, ειδικά τώρα που θέλω να συναντήσω εσένα. Να κλέψω λίγη από αυτή τη γαλήνη, που μου δίνεις, λίγη μόνο, όχι όλη.

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είσαι ένα παράλογο ψέμα, μα δε πείθεται, με κοιτάει στα μάτια και αρνείται να πειστεί. Η ηρεμία αυτή δε συγκρίνεται. Η ταραχή αυτή που προκαλείται στο σώμα κάθε φορά, που κοκκινίζεις δε συγκρίνεται με τίποτα από όσα έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα. Κάποιες στιγμές είμαι τόσο σίγουρος για τις κινήσεις σου, και ας μη μπορώ να σε δω με ανθρώπινα μάτια.

Η ώρα γύρισε πίσω στα ολοκληρωμένα. Νιώθω να φεύγεις. Μπορεί να κάνω και λάθος. Οι ανάσες αυξάνονται και μόνο στην ιδέα αυτή. Φεύγεις, χωρίς να σε γνωρίσω πλήρως. Κλείνω τα μάτια, σε συναντάω να μου χαμογελάς, να μου μιλάς ψιθυριστά στο αυτί, να μου τραγουδάς. Μένεις. Μένεις, γιατί το θες, γιατί αυτό έχεις επιλέξει, και ας μοιάζει για λάθος σε μάτια ξένων.

- Δεν υπάρχουν λάθη, μόνο άνθρωποι που δειλιάζουν να κερδίσουν ότι είναι σωστό για αυτούς.

Θα σου έλεγα ότι ο ίδιος είμαι ένα λάθος για τη ζωή σου. Μπορώ να σου προσφέρω λιγότερα από οποιονδήποτε, μα εσύ μένεις. Θέλω να γυρίσω πίσω στο διάβασμα, μα ο νους τρέχει χωρίς να τον ορίζω. Ξέρω ότι πρέπει, και σίγουρα τώρα έχω ένα λόγο παραπάνω για να το κάνω. Έχω ένα λόγο, «κάποιον Σεπτέμβρη», όπως μου τραγούδαγες χθες, ή «κάποιον Φλεβάρη», που θα μου επιτρέψει να «είμαι εκεί».

Αν ήξερα τι υπάρχει μέσα στο μυαλό μου, θα στο έλεγα. Μα, για τώρα, θα ήθελα να είσαι μαζί μου. Να ταξιδεύουμε μαζί. Να είμαι συνοδηγός δίχως φωνή, μόνο με αισθήσεις, μάτια, αυτιά. Να ακούω κάθε ήχο της φωνής σου, κάθε τραγούδι μέσα από τα δικά σου χείλη. Μόνο για λίγα λεπτά, μόνο για να μπορώ να νιώσω ακριβώς αυτό που διαπερνά το κορμί σου, μόνο για να αγγίξω αυτή τη μαγεία. Θα γινόταν η διαπιστευτήρια βεβαίωση μου ότι ο κόσμος έχει μέσα του τόσα μαγικά αγαθά.

Η ώρα περνάει. Ο χρόνος κυλάει χωρίς να με ρωτάει, χωρίς να του παραπονιέμαι. Αφήνω τη μοίρα να μου δείξει όλα όσα εκείνη επιλέγει. Επιλέγει. Μπορείς να ακούσεις; Σταμάτησα. Περιόρισα αυτή τη σύνδεση στο ελάχιστο, ώστε να μη μπορώ να σου κάνω κακό αυτές τις ώρες. Σκέφτομαι συνέχεια να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο, μόνο αύριο το μεσημέρι. Θα ήθελα να νιώσεις ακριβώς, όπως εγώ. Ένταση, αποφασιστικότητα, δύναμη, οργή όταν οι αντοχές χάνονται.

Θα ήθελα να μπορούσες να ακούσεις τις ανάσες, την αφωνία, την αβεβαιότητα των κινήσεων. Όλα όσα επιτρέπονται σε έναν αγώνα και απαγορεύονται στις προπονήσεις. Δε ξέρω πως θα αντιδράσω. Δε ξέρω καν αν αντέξω. Όμως, αν είσαι εκεί, θα είναι πολύ δύσκολο να τα παρατήσω. Θα γεμίζω από μια άγνωστη δύναμη. Θα ποτίζω τον εαυτό μου με οποιαδήποτε ουσία δεν ανιχνεύεται από ιατρικά μηχανήματα. Τα μάτια μένουν ανοιχτά. Για τόσο λίγο…

(να προσέχεις, κορίτσι μου… κ γω θα μαι εδώ, κάπου κοντά, κάπου μακριά μόνο για να σε κοιτάζω, για να ξέρω ότι είσαι καλά… ότι κ αν γίνει θα συναντηθούμε ξανά, οι δρόμοι δε χωρίζουν τόσο εύκολα μέσα στην αιωνιότητα...)

...

2011-02-09T22:41:00.000+02:00

Είναι πολύ πιο εύκολο να σου μιλάω με τη σιωπή μου, με τα τραγούδια, με τα όνειρα, με οτιδήποτε μπορεί να μπερδέψει, να με δείξει σαν διπλωμάτη. Είναι πολύ πιο εύκολο να οδηγώ έχοντάς σε σαν συνοδό μου για λίγα μόνο λεπτά. Είναι πολύ πιο εύκολο οι σκέψεις μου να ταξιδεύουν κάπου μακριά μαζί σου. Είναι τόσο δύσκολο να σου μιλήσω, ακόμα και αν ξέρω πως υπάρχουν τόσα, ακόμα και αν νιώθω ότι μπροστά μου ανυψώνονται τοίχοι.

Ο έρωτας χάνεται. Κάποια μέρα σβήνει. Οι μαγικοί άνθρωποι γίνονται κοινοί θνητοί, που το μόνο που τους διακρίνει είναι η περιέργεια της στιγμής. Αρνούμαι να γίνω κάτι τέτοιο για σένα. Θα με συνέφερε να μη με μάθεις ποτέ. Θα ήθελα να με ξέρεις τόσο όσο νομίζω ότι σε ξέρω και εγώ. Αυτά είναι τα δύσκολα, αυτά είναι τα ανείπωτα, που μπορούν να κάνουν τον έρωτα να μετατραπεί σε αγάπη. Κάπως έτσι η καθημερινότητα δε γίνεται ποτέ συνήθεια.

Τόση ώρα αισθανόμουν κάθε σου κίνηση. Έχουν περάσει λίγα μόλις λεπτά από τη στιγμή που μπήκα στο αμφιθέατρο, και νιώθω το σύνδεσμο αυτόν να χάνεται. Πλημμυρίζω από το κρύο των τοίχων, από την υποταγή ενός πράσινου πίνακα, δίχως αισθήματα. Ξεκίνησα να σου γράψω με την ελπίδα ότι θα βρεθώ πάλι εκεί, να κοιτάω τα ρούχα που φοράς, να προσπαθήσω να διακρίνω το άρωμά σου μέσα στον αιθέρα. Περίεργο, μα μαγικό.

Στο μυαλό υπάρχει η ίδια ερώτηση. Ήταν πολύ εύκολο να την καρφώσεις μέσα του. Τη θυμόμουν εκείνο το πρωινό, και… ρώτησα. Έλαβα την μόνη απάντηση που δε περίμενα. Τα πρώτα λεπτά ήταν τόσο… πρωτόγνωρα. Τη θυμάμαι ακόμα, και σε ρωτάω ξανά, αν είσαι σίγουρη. Μα μέσα στη σιωπή, δεν έχεις φωνή να μου απαντήσεις, έχεις μόνο ένα βλέμμα, μέσα στο νου, μια αίσθηση που πλανάται κάπου μακριά. Είμαι σίγουρος για το τι νιώθεις. Το συναντάω τα βράδια.

Το χρώμα της αύρας σου κάθε φορά είναι και διαφορετικό. Δεν έχω μάθει την αντιστοιχία της διάθεσής σου με το χρώμα της, μα είναι, από τα τελευταία που θα απομνημόνευα. Κρατάς, κάθε φορά, την ίδια αίσθηση στα χέρια σου, στο βλέμμα σου, στα χείλη σου. Φαίνεται από τον τρόπο που παίρνουν μορφή οι ανάσες σου στο χώρο, από τους χτύπους της καρδιάς σου, από τις αβέβαιες κινήσεις σου, λίγο πριν γίνουν αποφασιστικές, σαν να μην έχεις κάτι να χάσεις, σαν να έχεις τόσα να κερδίσεις.

- Οι εραστές είναι τυφλοί…

- Γίνονται και κτητικοί, τη στιγμή που ο έρωτας τους κυβερνάει.

Η ζήλια τυφλώνει. Στον έρωτα όμως, υπάρχει εμπιστοσύνη. Υπάρχουν τόσοι δρόμοι, μα μόνο σε έναν έχω δώσει όνομα, και ας μη το ξέρεις, και ας μη το μάθεις ποτέ. Υπάρχουν τόσα σημάδια, και όμως, σε πληγώνω χωρίς να το θέλω, χωρίς καν να το έχω επιδιώξει. Πιστεύω ότι στη θέση σου θα με μισούσα περισσότερο από τον καθένα. Θα έφευγα, θα ζωντάνευα τον εγωισμό μου ή θα δοκίμαζα, ακόμα και αν μετάνιωνα στο τέλος.

Όμως, αυτά τα δάκρυα δε μου αξίζουν. Θυμάσαι; Στο είπα τόσες φορές, και άλλες τόσες δε με άκουσες. Άσε με να σε ακολουθώ χωρίς να με ρωτάς. Άσε με να σε γνωρίζω χωρίς να δακρύζεις. Άσε με να βλέπω το ίδιο φως όταν σε κοιτώ, και έξω ας έχει σκοτάδι, ας βρέχει, ας γίνεται η μέρα νύχτα, ας είναι άνοιξη. Το ρολόι δείχνει 17.32 χάσαμε τα ολοκληρωμένα. Ήρθα νωρίς για να γράψω, αργά για να σε συναντήσω. Μα, τίποτα δε με κράταγε σπίτι, ήξερα ότι δε θα σε συναντήσω με κανένα δυνατό τρόπο.

Ξέχασα να σου πω να προσέχεις. Μπορεί να ακούς που το φωνάζω τώρα, όχι δυνατά για να μη με χαρακτηρίσεις φωνακλά, απαλά όπως τα φιλιά. Να προσέχεις γαμώτο, γιατί αν και σου γράφω σε νιώθω μακριά μου. Είμαι μέσα στο σώμα μου, μα η ψυχή κάπου ξέφυγε, της είπα να μείνει μέσα μου, μα με εγκατέλειψε. Αν ήμασταν όπως το βράδυ, θα μπορούσα να σε προσέχω εγώ, δε θα στο ζήταγα καν. Θα ένιωθα ασφαλής, μα τώρα, πρέπει να αφήσω στα χέρια σου την ασφάλεια σου. Μη σκεφτείς ότι είμαι παρανοϊκός, απλά… ενδιαφέρομαι να είσαι καλά.

Αν στο ζήταγε ο λίγο μεγαλύτερος από μένα θα το έκανες. Τώρα που στο ζητάω, σα μικρό παιδί, θα το κάνεις; 17.55 μάλλον, ξεκινάμε να γράφουμε. Πρέπει να σε αφήσω. Σίγουρα θα είναι για λίγο. Και αν χαθούμε, θα συναντηθούμε ξανά σε κάποια άλλη διάσταση, σε κάποια καινούργια ζωή, σε δύο διαφορετικούς πλανήτες, όπως τώρα, για να ανταλλάσουμε απόψεις κ ιδέες όπως τώρα.

(αν ρώταγα ξανά, θα μου απάνταγες το ίδιο; αν δε ρωτήσω ποτέ ξανά, δε θα μάθω; ότι κ αν γίνει θα θυμάμαι πάντα αυτή τη διαδρομή)

(να προσέχεις κορίτσι μου, ακόμα κ τις «μικρές» στιγμές, που λείπω, κ μη ξεχνάς, είναι νωρίς για καληνύχτα…)

Όσα Άστρα...

2011-02-07T11:18:00.000+02:00

Ακόμα ένα βράδυ… έφτασαν ξημερώματα, και όμως νιώθω εγκλωβισμένος σε όλα όσα δε ξέρω. Το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας, δοκίμαζα την τύχη μου, τα αντανακλαστικά μου. Δοκίμαζα τις αντοχές μου, προκαλούσα τον πόνο, και τον παρακαλούσα να εξουδετερώσει όποιο ίχνος φόβου υπάρχει. Μέσα στη γρηγοράδα των στιγμών, έδιωχνε πολλά από τα συναισθήματά μου, μα μόλις τελείωνε ο κάθε γύρος επέστρεφες με ένα βέλος για να χαραχτείς ακόμα πιο βαθιά. Δε ξεχνιέσαι, μα δε σε θυμάμαι, δε πρέπει.

Ο οργανισμός μου με είχε εγκαταλείψει όταν επέστρεψα στο σπίτι. Λίγος πόνος, λίγο αίμα, λίγη οργή στα μάτια, μικρή αλλά μεθοδική απάθεια στο πρόσωπο… τα είχα ξεχάσει. Είχα ανάγκη να τα θυμηθώ μέχρι την επόμενη φορά που θα τα ψάξω. Όλα έμοιαζαν λίγο πριν το σκοτάδι εισβάλλει μέσα στις αισθήσεις μου, λίγο πριν ο αέρας μου χαρίσει μια φωνή, λίγο πριν ο Μορφέας με ταξιδέψει κοντά στα ανείπωτα.

Τα μάτια έκλεισαν. Βρέθηκα σε ένα κτίριο, έμοιαζε με κοινό υπερπολυτελές ξενοδοχείο. Το χρώμα απαλό ανοιχτό καφέ, με έντονο κίτρινο, με ελάχιστο λευκό. Καθόμασταν στο καναπέ, ούτε καν ήξερα τι περιμέναμε. Τα μάτια μου σε κοίταξαν μέσα από ένα μεγάλο χρυσαφί καθρέφτη, ήσουν σαν μια θεότητα, μα ξέχασα να σε λατρέψω. Ήταν εύκολο να μείνω μαγεμένος στην όψη σου, και αδιάφορος στις πράξεις μου. Μόνο εσύ, μόνο εγώ στο κόσμο.

Δεν ήσουν μόνη, μια γυναίκα σε ακολουθούσε, θα μπορούσε να ήταν η μητέρα σου. Σας δώσαμε συμβουλές για το τι θα μπορούσατε να κάνετε, ώστε να μείνουν όλα αυτά δικά σας. Κοίταγα στο βάθος, το πρώτο δωμάτιο, είχε λίγα έπιπλα, τα περισσότερα ήταν αρχοντικά, θα μπορούσε ο καθένας να νιώσει την αξία τους, μόνο με το άγγιγμα, μόνο με την μυρωδιά τους. Εστίασα την προσοχή μου στην ιστορία τους, σε ποια από αυτά ακούμπησες σα παιδί τα χέρια σου, σαν έφηβη τα πράγματά σου, σαν ενήλικη τα κλειδιά της καρδιάς σου.

Μείναμε μαζί σας μέχρι τη στιγμή που ένας γκρουμ μας ζήτησε να απομακρυνθούμε σιωπηλά, λόγω κάποιας απολύμανσης που θα γινόταν στον κεντρικό χώρο του κτιρίου. Λίγο πριν φύγουμε έψαξες την τσέπη του παντελονιού μου, βρήκες ένα χαρτί, πήρες το στυλό που κράταγα στα χέρια μου, και στο πάνω μέρος του έγραψες το όνομά σου, το τηλέφωνό σου. Έβγαλες λίγα χρήματα από ένα δοχείο που βρισκόταν σχετικά κοντά μας. Με πλησίασες, μου τα έβαλες στη τσέπη, με φίλησες ζητώντας μου να σου τηλεφωνήσω από καρτοτηλέφωνο.

Η πράξη σου, μόνο θυμό κατάφερε να μου προκαλέσει. Πέταξα το χαρτί μαζί με τη δωροδοκία σου, μπροστά σου, και έκανα να φύγω. Βρέθηκες, όμως, και πάλι μπροστά μου. Το χαρτί με τα στοιχεία σου βρίσκονταν μέσα στη τσέπη μου για ακόμα μία φορά. Ο γκρουμ σε απομάκρυνε, σε κατεύθυνε προς το «σπίτι» σου, και μένα μου ζήτησε με επιτακτική ευγένεια να φύγω. Οι σκάλες είχαν τη συνηθισμένη τους ροή στην αρχή. Δοκίμασα να φύγω, μα η ροή άλλαξε για να βρεθώ στο μέρος, που λίγα λεπτά πριν σε είχα αφήσει. Πήδαγα τα σκαλοπάτια με τόση ένταση, μήπως μείνουν σταθερά για να φύγω, ήταν αδύνατο.

Όταν τελικά κατάφερα να φτάσω στο τελευταίο σκαλοπάτι, ένιωσα τα φώτα να αναβοσβήνουν. Όλα ήταν στραμμένα πάνω σε εκείνο τον άδειο τοίχο, παρακαλώντας να κλέψουν κάτι δικό σου. Καθώς έφευγα τον συνάντησα ξανά. Μου είπε ότι κάτι άσχημο περιμένει το κτίριο σας, μη κοιτάξω πίσω, μόνο να τρέξω να σωθώ. Ήταν τόσο έντονη η αίσθηση της απώλειας σου. Θα πέθαινα μαζί με μια άγνωστη ύπαρξη. Έψαξα το χαρτί. Βρισκόταν μέσα στη τσέπη ακόμα. Τον έπεισα να σε καλέσουμε. Το κινητό ξέφευγε από τα χέρια του, αρνιόσουν να απαντήσεις στα τηλέφωνά του. Ήθελε να τα παρατήσουμε. Μια τελευταία δοκιμή, από το δικό μου τηλέφωνο, και απάντησες.

- Κατέβα από την πίσω πόρτα, θα είμαι εκεί. Μην αργήσεις δευτερόλεπτο.

- Εντάξει.

Δέχτηκες. Εμφανίστηκες με διαφορετικά ρούχα από πριν. Ήσουν τόσο όμορφη. Ήθελα να σε αγκαλιάσω, να σε φιλήσω, μα δεν έπρεπε. Φύγαμε τρέχοντας. Χαθήκαμε σε ένα χωριό, πολύ μακριά από εκεί που βρισκόμασταν πριν. Έψαχνα τρόπο να βρεθούμε στη πόλη σε ένα πιο ασφαλές μέρος. Τα αγγλικά μου γινόντουσαν απαίσια από λεπτό σε λεπτό, και εσύ γέλαγες με την αδεξιότητά μου. Μας έδωσαν ένα λιτό δωμάτιο να μείνουμε για εκείνο το βράδυ, μέχρι την επόμενη που θα μεταφερόμασταν στην πόλη.

Στο απέναντι σπίτι, που φαινόταν από το παράθυρο του δωματίου μας, τα παράθυρα έκλεισαν τόσο σύντομα. Βρεθήκαμε μόνοι, να κοιτάμε τα αστέρια, και να μην υπάρχει ούτε μια λέξη που να μπορούμε να ανταλλάξουμε οι δυο μας. Ο φόβος χανόταν, τα κορμιά μας πλησίαζαν περισσότερο. Το σώμα σου ακουμπούσε γυμνό πάνω στο δικό μου. Ακουμπούσα τους γλουτούς σου, κρυβόμουν μέσα στο στήθος σου. Έκλεβα φιλιά σου. Τα χείλη σου έμεναν τόσο επίμονα πάνω στο δέρμα μου. Οι σκηνές που ακολούθησαν μου ανήκουν.

Όλα από σένα μου ανήκουν, ακόμα και αν το αρνούμαι. Όλα όσα δεν έχουν ταυτότητα. Σε όλα όσα κρύβονται αισθήματα, και σημάδια. Σε ερωτεύτηκα από ένα και μόνο φιλί, και ας μη το ξέρεις. Ένας χορός, και ύστερα για πάντα δική μου, όπως πάντα, όπως σε κάθε ζωή.

("...ο έρωτας που φώλιασε έκαψε τη καρδιά μου", μη πιστεύεις... )